Roosbeef heeft haar draai gevonden: "Ik verdien geen fuck, maar ik heb alle vrijheid"
Roos Rebergen staat op Crossing Border, aardde in Antwerpen en werkt aan debuutroman
Van 12 tot 17 november vindt in Den Haag Crossing Border plaats. Het festival belicht de grenzen van literatuur, muziek en film en bestaat inmiddels 22 jaar. Zaterdag 14 november staat de band Roosbeef in het blokkenschema. Blader door het Instagram-account van Roos Rebergen (1988) en je krijgt een aardig inkijkje in het leven van de aanvoerder van haar band Roosbeef.
Selfies, gekke bekken, dierenfoto’s en snapshots voor en na optredens wisselen elkaar af. Ook een recente foto met een oudere man. ‘Meneer André Manuel en ik Rebergen Roos maken een plaat en het klinkt als muziek’ staat er naast. Opvallend: nul andere vrouwen komen, bladerend door de foto’s, voorbij. Roos Rebergen begeeft zich in een mannenwereld.
Haar band is nu half Nederlands, half Vlaams. Ze brak met haar vorige label Excelsior en begin dit jaar verscheen Kalf, het derde Roosbeef album. Het was voor België eigenlijk een eerste kennismaking met Roosbeef. ‘We kwamen met Kalf op een ander niveau binnen: bam! hier zijn we en we zijn een hechte band. Ze zien mij hier niet als iets raars. Mensen vinden ons goed of slecht. In Nederland zeggen ze al gauw dat Roosbeef vreemd of raar is. Ze denken daar dat ik nog hetzelfde doe als tien jaar geleden. Toen kon ik nauwelijks spelen en moest ik het hebben van charme.’
Het gaat goed met de band. Sinds een jaar is Roosbeef bijna dagelijks op de Belgische radio te horen en in december staat er weer een clubtour op de agenda. ‘Sinds Kalf weten we pas wat we aan elkaar hebben, als mensen en als muzikanten. Het is een hechte groep en ik heb nu zelf ook meer ideeën. We kunnen er nog veel meer uithalen. Eigenlijk begint het nu pas.’
Het schrijven voor haar debuut is een fijne afwisseling voor haar werk met Roosbeef. ‘Soms ben ik het zat om thuis achter de piano te zitten. Af en toe merk ik dat ik in herhaling treed. Dat is een gevaar en dat wil ik absoluut niet. Daarom ben ik nu ook begonnen met pianolessen.’ Rebergen kwam erachter dat het schrijven van verhalen nieuwe mogelijkheden biedt: ‘Het hoeft niet te rijmen, dat is heerlijk. Daarnaast schrijf ik over dingen waar ik nooit over zou zingen. Zal ik een verhaal voorlezen?’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Niet achterlijk
Rebergen noemt zichzelf een chaoot die moeite heeft zich te concentreren. Er gaat naar eigen zeggen heel wat in haar hoofd om en indrukken van buitenaf komen ook nog eens knalhard binnen. ‘Hoog sensitief.’ En het schrijven helpt daar bij. ‘Na de ontmoeting met de Ezelnaamman was ik zo blij dat ik meteen mijn moeder belde en het verhaal vertelde. Later, in de trein naar huis schreef ik het in één keer op.’
Dat ze inmiddels pianolessen heeft genomen, betekent niet dat ze zich ook meteen aanmeldt voor een schrijfcursus, nu ze aan haar eerste boek werkt. ‘Het is voor mij allemaal nieuw. Ik lees pas sinds twee jaar boeken. Vroeger kon ik dat niet. Ik dacht altijd dat het kwam omdat ik muziek gewoon leuker vond. Ik las hooguit een kort verhaal. Meer lukte niet. Maar ik heb dat getraind. Boeken lezen is echt helemaal nieuw voor mij en ik merk hoe leuk ik dat vind. Ik ben blij dat ik lezen pas op latere leeftijd heb ontdekt. Dan heb je nog wat over om te ontdekken voor de rest van je leven. Ik vind het schrijven nu echt geweldig.’
Rebergen is inmiddels in rustiger vaarwater terecht gekomen. Ze heeft een relatie met een wetenschapper. ‘Een slimme jongen,’ zegt ze. ‘We kennen elkaar al een tijdje, maar we zijn sinds drie weken echt samen. Nu gaan we ook samenwonen. We hebben net het contract voor een huis getekend. Daar kunnen we over twee weken in. Ik ben een romanticus en stort mij overal vol in. Zo wil ik ook leven. Maar ik ben niet achterlijk. Ik weet wanneer het goed is.’
Roosbeef speelt op 14 november op Crossing Border in Den Haag. In december doet Roosbeef een clubtour door België.