Nana Adjoa op het podium met folkgrootheid Joni Mitchell

Nana Adjoa kan het nog nauwelijks geloven: ze stond gisteren in Canada een meter achter Joni Mitchell op het podium. Terwijl Nana basgitaar speelde en de koortjes meezong, pakte het 81-jarige folkicoon de lead in haar grote hit ‘Big Yellow Taxi’. ‘Het was fucking insane!’, zegt de Nederlandse bassist en zangeres een dag later. ‘Een grote chaos, maar echt te gek.’

Het zit zo: op de Juno Awards (zeg maar: de Grammy’s van Canada) kreeg Joni Mitchell de Lifetime Achievement award. Adjoa speelde in de backing band die het eerbetoon aan Mitchell bracht, met o.a. Sarah McLachlan. ‘Met haar ben ik ook op tour geweest, zij won een Juno voor het album waar ik aan heb meegewerkt.’

En verrassing verrassing: nadat Mitchell de award in handen kreeg van de minister-president van Canada, zong ze zelf ook een liedje mee. Met een dikke lach: ‘Er waren zoveel moving particles. De prime minister had allemaal militairen mee ter bewaking, er is zoveel spanning. En waar Joni maar kwam, hoorde je mensen fluisteren: “Oh my god, daar is ze. Daar is ze.” Er was een heel ontroerend filmpje over Joni’s hele carrière, en daarna kwam ze dus meezingen. Ik zag later dat ook Nelly Furtado op het podium stond, die had ook een award gewonnen, maar in de hectiek had ik dat helemaal niet door: ik moest gewoon concentreren op mijn baspartijen en niet vergeten dat koortje goed in te zingen.’

Joni Mitchell is een van de meest invloedrijke singer-songwriters van de vorige eeuw, een levende legende die vooral in de vroege jaren zeventig grote impact maakte, en een ontzettend divers oeuvre op haar naam heeft staan. ‘Voor mij is Joni Mitchell een soort godin’, zegt Nana Adjoa, ‘ze staat op eenzame hoogte. Voor dit eerbetoon ben ik nog eens extra in haar werk gedoken, ze was haar tijd echt vooruit, heel eigenzinnig en speciaal, en wist altijd een eigen wereld te creëren binnen de muziekindustrie. Ik denk dat er nog steeds veel mensen zijn die niet doorhebben hoe bijzonder dat eigenlijk is. Het is heel virtuoos, maar tegelijkertijd nooit muzikantenmuziek.'

Bovendien had ze een bijzondere band met bassisten: ze maakte platen met Jaco Pastorius, met zijn signature fretloze bas-geluid. ‘Zijn werk was nooit zo mijn ding.’ Maar ze werkte ook met contrabassist/componist Charles Mingus: ‘Een van mijn favoriete jazzmuzikanten. En net luisterde ik nog eens een album van haar uit de nineties. Wauw! Toen viel dat wellicht een beetje uit de toon, maar die gitaarsounds lijken eigenlijk best wel op Mk.gee.

Na een hersenbloeding in 2015 verdween Joni Mitchell lange tijd van het toneel. Ze moest opnieuw leren zingen en spelen, en in 2022 verscheen Mitchell onaangekondigd bij Brandi Carlile op het podium op het Newport Folk Festival. Zittend in een stoel, omringd door muzikanten, zong ze weer mee. Dat werd al gauw iets structurelers: de intieme ‘Joni Jams’, kleinschalige optredens met bevriende artiesten. ‘Dat maakte het nog eens extra bijzonder om het podium met haar te delen.’