Library Card: ‘Passiviteit is geen optie’

‘Ik doe dat dus best wel vaak,’ vertelt Lot van Teylingen, vocalist van Library Card. Peeling An Orange In Just One Go, zo heet de debuutplaat van de Rotterdamse post-punkband. ‘Het is een soort van gevoel van accomplishment waarvan je denkt: het is gelukt!’ De metafoor komt uit de track ‘Breakfast Of Champions’. ‘Het gaat over een zelfopgelegde naïviteit om de zwaarte van de wereld in perspectief te kunnen stellen,’ legt die uit. ‘We leven in best wel gure, donkere tijden. Het is iets heel menselijks om kleine lichtpuntjes in de dag of in je bestaan of in je dagelijkse beslommeringen te zoeken om daarmee om te gaan.’ 

Na hun debuut-EP Nothing, Interesting (2024) heeft Library Card veel speeluren gemaakt en zijn ze, in hun eigen woorden, ‘volwassener’ geworden. ‘We nemen nu meer risico's. In de zin van: ‘Oké, dit is een raar ding, laten we kijken of dit er ook in past.”’ Luister maar eens naar het drumintro van ‘Breakfast Of Champions’, dat ze via een intercom hebben opgenomen, of naar de schreeuw van Lot in ‘People Pleaser’. Ook experimenteren ze op Peeling An Orange In Just One Go met nieuwe sounds, bijvoorbeeld op het mathrocky ‘Out Of Context’. ‘Waar we eerder vasthielden aan bekende songstructuren, gaat dat nu veel meer alle kanten op,’ zegt Lot.  

Maar ze zijn het niet over alles eens. ‘Onze muzieksmaken sluiten eigenlijk niet echt op elkaar aan. We houden allemaal van Steely Dan en de vroege platen van Black Country, New Road, maar als we in een tourbus zitten is het best moeilijk om iets te vinden dat we allemaal willen luisteren,’ grinnikt Lot. Maar hoe maak je dan samen een plaat? ‘Je leert elkaar beter kennen, ook in hoe je muziek met elkaar maakt. Je leert hoe andermans brein werkt en dan vallen de puzzelstukjes veel sneller op hun plek.’

Wie Library Card kent, weet dat een filosofische gedachtestroom nooit ver weg is. ‘Al mijn teksten zijn best wel metaforisch, het draait er allemaal een beetje omheen.’ Behalve op de track ‘Every Ten Minutes’, die over femicide gaat. Lot: ‘Ik vind het aan de ene kant heel eng, het voelt heel naakt. Moet ik hier wel iets over zeggen? En vinden mensen dat dan niet gek of raar? Neem ik dan niet te veel ruimte in? Maar het is dusdanig erg, dat het me ook niet lukt om er niet iets over te schrijven. Passiviteit is ook geen optie. Ik ben veel bozer en banger dan vroeger. Ik ben ‘s avonds ineens bang op straat. Het is een groeiende dreiging die ik niet alleen ‘s avonds voel, maar ook maatschappijbreed. Ik schrik ervan dat we geïnternaliseerd hebben om te denken: “Ah, jullie vallen wel mee.” Het is belangrijk dat we dit soort gesprekken open houden. En ik denk dat het maken van muziek hierover de weg daarvoor openbreekt.’