Album van de Week (46): Library Card

Het viertal komt uit Rotterdam, maar klinkt behoorlijk Brits. Niet gek dus, dat hun post-punk uitgerekend daar de aandacht trekt. BBC, NME, KEXP, Iggy Pop: er zijn overzees al flink wat ogen op hen gericht. In Nederland deden ze ook al een hele reeks festivals aan, en dat terwijl ze nog maar één EP op hun naam hadden staan,Nothing, Interesting(2024). Nu is daar eindelijk een debuutplaat, getiteld Peeling An Orange In Just One Go. 

Een sinaasappelschil in één rits eraf pellen, niet te snel, niet te traag: het is verrassend lastig. Lukt het, dan vang je een klein moment van euforie. De titel komt uit het energieke ‘Breakfast of Champions’, over zelfopgelegde vreugde: ‘It’s a great success / I’m always winning.’ Ironisch bedoeld, en die toon keert vaker terug, zoals in ‘People Pleaser’: ‘You’re pretty mature for your age.’ Au. Die geforceerde blijdschap, het zoeken naar lichtpuntjes en het romantiseren van het alledaagse: het is een overlevingstactiek. Want hoe hou je je anders staande in een wereld die steeds vraagt en steeds minder zekerheid biedt?

Wanhoop vormt de rode draad van de plaat. ‘Pushing a boulder up that hill’: de noisy opener ‘Sisyphus’ gebruikt niet voor niets die metafoor. En op ‘Out of Context’ rakelt Lot een reeks kantooretiquettes op, een steek naar de kille carrièremachine, onder een strakke baslijn en een droge hi-hat (Steely Dan hoor je erin terug, cool). 

Peeling An Orange In Just One Go zit vol contrasten. Een moment van gespannen gitaar-noise wisselt razendsnel af met de leegte van een kale baslijn. Ook experimenteren ze meer met songstructuren, stappen ze verder af van hun Dry Cleaning-sound en gooien mathrock-elementen in de mix. Luister maar eens naar de maatwisselingen op ‘People Pleaser’, de dissonante riffjes van ‘No Backups’, en de jazzy tremolo-gitaren in de bridge van ‘Breakfast of Champions’.

Het visitekaartje van Library Card blijft de praatzang van Lot van Teylingen, die filosofische teksten beheerst voordraagt, ook als alles in brand lijkt te staan. Hoewel Lot nog steeds praat met diens nette dictie, bewijst die dat ook daarin een palet aan expressie schuilt. Dat is te horen op de kreet van ‘People Pleaser’, de wanhoop in diens stem op ‘Dog Barking in the Distance’ en de drift op ‘Every Ten Minutes’. Vanaf die track verschuift de lading van de plaat. Het gaat over femicide, en de herkenbare filosofische mijmeringen van Lot maken plaats voor directheid. ‘What if we were believed when crying out for help?’ en ‘Not all men, but always a man.’ Dat komt extra hard binnen.

Die onheilspellende sfeer wordt steeds benauwender. In de eennalaatste atmosferische song ‘One week of Staring at the Ceiling’ schudden distorted gitaarschokken je als een defibrillator wakker uit een dromerige staat, tot de bassdrum uitdooft. De boodschap wordt steeds duidelijker, de ironie verdwijnt. ‘We must fix our hearts or die.’

Library Card staat op 3 december in Paradiso, op 4 december in VERA, 12 december in Rotown, 16 december in EKKO, 17 december in Merleyn, 18 december in Walhalla en 19 december in MEZZ.