Left of the Dial 2026: Een warm bad in het oog van de storm
De Rotterdamse gitaargemeenschap blijft groeien
Vorig jaar storm Benjamin, dit jaar storm Austen. Oh, wat heeft Left of the Dial weer pech! Wie wel tegen een (wind)stootje kan, of een helse regenbui en verraderlijke plassen water, kan eindeloos ronddwalen op dit Rotterdamse showcasefestival en een wervelwind aan rock-, punk- en aanverwante acts ontdekken.
Left of the Dial laat zich namelijk door niets of niemand stoppen en dondert onverstoorbaar verder, jaar na jaar. Duizenden fanatiekelingen sjeesden op de fiets door de stad en baanden zich een weg door zowel de modder als het overweldigende programma. De trouwe bezoekers weten namelijk: hier ga je je nieuwe favoriete band vinden.
164 bands in 26 zalen
Ieder jaar is het weer te merken: Left of the Dial is aan het groeien! Het is allang niet meer dat grillige tweedaagse (noise)rock- en (post)punkfestival dat het in 2018 was, met 48 bands op zes locaties. Er staan 164 bands in 26 zalen nu, en vrijwel alle bands spelen dit weekend meerdere shows. Dit doen ze in bekende poppodia, prachtige kerken, gezellige bierkroegen, donkere nachtclubs, kunstcentra en zelfs op (varende) boten.
Zie maar eens een planning te maken met dat labyrintische blokkenschema. Sommige bands spelen drie keer en kunnen zomaar al die keren clashen met een andere band die je wil zien. En vergeet ook niet rekening te houden met de loopafstanden. Het is een wandeling van 33 minuten om van museum Remastered, aan de voet van de Erasmusbrug, naar Brewpub Reijngoud aan de Vijferhofstraat in Rotterdam-Noord te komen. Zo is dit indoor showcasefestival voor rock-, punk- en allerlei aanverwante acts dit weekend vrij letterlijk een natte droom voor de gitaarliefhebber, wat het figuurlijk al jaren is. En Left of the Dial is nog lang niet uitgegroeid. De honger en het enthousiasme om alsmaar meer bands in een vroeg stadium een podium te bieden is voelbaar.
De heilige gitaar
Die groei biedt ook een mogelijkheid om buiten de gebaande paden te treden wat betreft programmering. Rian Brazil’s experimentele hiphop (met een vleugje Jim Legxacy) is een vreemde eend in de bijt, net als de übercoole elektronische altpop van Leela Rosa. Het elektronische gefriemel van wing! ruikt daarbovenop wel heel erg naar Rewire. Deze acts hebben twee dingen gemeen: muzikaal is het vet, maar de zaal is halfleeg. Het is bijvoorbeeld een rare gewaarwording om Hyd, de hyperpopartiest die ooit samen met A.G. Cook en SOPHIE aan de wieg stond van PC Music, te zien optreden voor 25 mensen in een salsaschool. Ook bij de bezwerende elektronische Roadburnfolk van Milkweed loopt de zaal vrij snel leeg. Jammer!
Nee, de succesverhalen zijn vooral weggelegd voor de wat meer traditionele Left of the Dial-acts. Zo zorgt de sexy en stomende noiserock van Bathing Suits (denk: Gilla Band meets Kesha) moeiteloos voor grote rijen buiten Annabel en voor dé show van het weekend. Ook bij Lemonsuckr, een ravepunkband die opereert in de Fat Dog-hoek, raakt de zaal en uiteindelijk zelfs het podium overvol. De noisy danspunk van Pales trekt met het openingsoptreden van de zaterdag al om 16:00 uur een volle, grote bovenzaal van Theater Rotterdam. Nog te vroeg voor een moshpit, zou je denken, maar richting het einde van de set springt het publiek toch volledig aan boord van deze Franse stoomwals. De kern van het festival blijft de gitaar, en voor de vrij trouwe bezoekers lijkt dat ook te gelden. Het overgrote deel van de acts valt nog steeds onder de grote noemer ‘rockmuziek’ te scharen.
Het zorgt ervoor dat je op Left of the Dial heerlijk nieuwe gitaartrends kan spotten. De zevenkoppige, kunstige gitaarbands uit Londen schoten na het succes van Black Country, New Road bijvoorbeeld als paddenstoelen uit de grond in Rotterdam. Ook in 2026 zijn de naweeën hiervan nog voelbaar, bijvoorbeeld bij MLEKO (uiteraard met trompet en saxofoon!).De vruchten van de shoegaze- en droompoprenaissance op TikTok worden ook geplukt en vaak vakkundig in de prachtige Paradijskerk geplaatst. Deze kerk en de muziek van mry (de ‘m’ staat voor Mazzy Star, als je ze zo hoort) zijn een dromerige match. In 2026 is het echter vooral de beurt aan de sukkels die alt-country weer cool maken: Wyatt klinkt als Westside Cowboy met folk- en countryinvloeden, MF Tomlinson maakt een bombastische blend van progrock en country en het debuutalbum van Tracey Nelson is zelfs geproduceerd door MJ Lenderman, de Supreme Leader van deze beweging.
Gemeenschapsgevoel
Het is indrukwekkend hoe Left of the Dial ondanks de groei toch zo’n gemeenschapsgevoel weet te behouden. De wappermannen bij de ingangen van de zalen als vaste prik, vrijwilligers die je ondertussen herkent, de grassroots venues als Rotown, WORM en V11 die al vanaf jaar één meedoen, de voelbare liefde voor Rotterdam en gitaarmuziek. De extra festivaldag in de vorm van de woensdagavond, waar alleen Rotterdamse artiesten hun opwachting maken, is bijvoorbeeld ook weer een succesverhaal, en een manier om lokale artiesten aandacht te geven. De feestelijke krautrock van Smudged blijkt daar al een vroeg hoogtepunt. En dat is belangrijk: Tramhaus begon bijvoorbeeld ook ooit in de krochten van dit festival.
Ook zit er veel liefde in het gratis randprogramma op vrijdag- en zaterdagmiddag, toegankelijk voor de stadsgenoten zonder festivalkaartje. Left of the Dial laat de curatie hier grotendeels over aan andere lokale partijen. Een Excelsior-middag in Rotown, bijvoorbeeld, of een 3voor12-sessiemiddag in de Arminiuskerk, met geregistreerde optredens van o.a. Library Card en Tooth. Als onderdeel van Duct Tape Fest krijgen dertig avonturiers die er uitzien alsof ze akelig graag naar This Is Lorelei luisteren een knuffel in de vorm van de zachte alt-country (alweer!) van villagerrr in koffietent-en-nachtclub Mono, enkelen onder het genot van een uitstekende Coconut Cloud Iced Matcha.
‘Warm’ is het woord
Het is niet te danken aan het weer, maar ‘warm’ is het woord dat ook deze Left of the Dial de boventoon voert. Wie vaak op Left of the Dial komt, weet: de ene na de andere band zegt nergens zo fijn en menselijk behandeld te worden als hier. Laten we het niet romantiseren, het leven is geen pretje als kleine artiest, en vrijwel wekelijks moet een poppodium of kunstlocatie de deuren sluiten. Elke artiest die je luistert op Apple Music moest ergens beginnen. Daarom is het reuze belangrijk dat deze plekken kunnen blijven bestaan. Het is niet op twee handen te tellen hoe vaak een artiest op dit festival dankbaar zegt: ‘This is our first show on mainland Europe!’ Dat Left of the Dial een gemeenschap en infrastructuur hiervoor creëert is van een niet te onderschatten waarde.
