Dit zijn de 18 ontdekkingen van Left of the Dial 2026
De acts die het trotseren van de storm waard maken
Het is fokking LOTD! Left Of The Dial, het Rotterdamse showcasefestival voor allerlei (noise)rock-, (post)punk-, indiebands en aanverwante acts, zorgt voor vier dagen lang een stampvolle kelder of een obscure bovenzaal, met een oneindige angst dat je ondertussen de beste band van het weekend mist. Van bands die nog geen single hebben uitgebracht tot acts die op het punt staan de kleine zalen te ontgroeien: het niveau ligt dit jaar enorm hoog. Verspreid over kroegen, popzalen en onverwachte plekken zagen we optredens waarbij alles klopte, van de eerste noot tot de laatste uithaal. We tippen 18 acts die ons compleet omver bliezen en die je volgend jaar het liefst op elk festival terugziet.
Over Left of the Dial
Left of the Dial, vernoemd naar een nummer van The Replacements, is een Rotterdams showcasefestival voor postpunk-, noiserock-, indiebands en allerlei aanverwante acts. Het komt uit de koker van Rotown en vindt plaats in 26 zalen door de hele stad: grimmige clubs, magische kerken, salsaclubs, kunstcentra en sommige bands spelen zelfs op een varende boot. Het festival streeft ernaar om groter te worden, zodat nog veel meer bands (nóg meer dan de 160 die er nu staan!) in een vroeg stadium welverdiende aandacht krijgen. Left of the Dial claimt het meest gastvrije festival ooit te zijn en genoeg bands beamen dat. Dat enthousiasme maakt elke show een beetje specialer.
Paulie Swan
Leven we nu al in het post-Cameron Winter tijdperk?! Het is onmogelijk om deze vergelijking niet te maken. Lange, slungelige kerel die in z’n eentje het podium op komt? Check. Prachtig gecomponeerde en kunstige folkmuziek? Check. Een indrukwekkende en mega unieke stem? Check. Heel eigenwijs de muziek in je eentje spelen en daarbij die composities achterwege laten? Check. Het enige verschil is dat Paulie Swan zichzelf eerst begeleidt met alleen een gitaar voor hij achter de piano gaat zitten. Het is jammer dat er geen band achter hem staat, want zijn debuut-EP van eerder dit jaar (Swans Today) zit werkelijk prachtig in elkaar. Dat hij in z’n eentje in Rotown echter al zo weet te overtuigen, zegt genoeg. We hebben hier te maken met een geweldenaar! (DvE)
Het nummer: Me vs. Mothra
Child Of Prague
Child Of Prague bouwt songs die met invloeden van jazz, folk en rock alle kanten op lijken te waaien. Gitaar, mannelijke en vrouwelijke zang, saxofoon en viool nemen alle vijf in rap tempo afwisselend de lead, maar toch weet het zestal uit Dublin steeds precies te landen waar ze moeten zijn. Een beetje zoals Black Country, New Road dat ook kan, maar dan met een duidelijke klassieke Ierse folkwending erin. “Anders dan onze naam doet vermoeden zijn we geen Christian rock band!”, moeten ze toch even benadrukken. Dat idee hadden we ook totaal niet bij de coming of age teksten die we tot dan toe hadden gehoord. Het is intiem en toch groots; emotioneel met een pint in de hand. (CvW)
Het nummer: Cooley’s Reel
shrink
Bristol heeft er weer een veelbelovende band bij. shrink bestaat nog geen jaar, heeft nog geen song op Spotify staan, maar klinkt nu al als een act die elk moment kan ontploffen. Dat ze onder hetzelfde management vallen als Dove Ellis is dan ook niet zo gek. Je hoort raakvlakken met de sound van die act, maar shrink gooit er een flinke scheut venijnige Radiohead-gitaren en het hitgevoelige geluid van Sam Fender tegenaan met als resultaat een liveshow die zowel je vuist in de lucht krijgt, als onder je huid kruipt als naar de keel grijpt. Er is dus nog geen enkele release van shrink te vinden, maar wie de show meemaakt, krijgt na afloop, alsof het 2003 is, een bootleg-cd mee van een eerder optreden in Dublin. Shrink is nog een goed bewaard geheim, maar dat lijkt slechts een kwestie van tijd. (JL)
Het nummer: Cut Your Teeth (is nog niet uit)
La Flemme
‘La flemme’ betekent zoiets als: de kunst van het zo min mogelijk doen. Maar lui? Dat zijn deze vier jonge garagerockers uit Marseille niet. Ze combineren garagerock met vrolijke poppie synth melodieën en motiefjes. De Franse tongval van zanger en gitarist Jules is daarbij een attractie op zich. (‘Do you want to make party with us tonight? I can’t hear you, it’s my French!’) Ze weten het publiek goed bij de les te houden, door al bij het tweede nummer iemand uit het publiek een gitaar in zijn handen te drukken. En wanneer tijdens het aanstekelijke refrein van ‘Le Petit du Camas’ de microfoon met standaard en al de zaal in gaat, wil niemand die nog teruggeven. Geen wonder dat La Fête, het debuutalbum van de band, in twee jaar tijd de deur heeft geopend naar meer dan honderd shows in Frankrijk, Zwitserland, Canada en Zuid-Korea. Nu nog Nederland veroveren. ‘I heard this is the festival of music professionals? Our manager is standing right there!’ (JR)
Het nummer: Le Petit du Camas
black nylon
Elk jaar duikt er op Left Of The Dial wel een Ierse band op die wordt gebombardeerd tot next big thing. Vorig jaar was dat Bleech 9:3 (kijk waar die inmiddels staan!), in 2023 was het de beurt aan Cardinals en dit jaar zijn alle ogen gericht op Black Nylon. De Dublinners hebben hun live-reputatie al opgebouwd in het voorprogramma van Kneecap en Inhaler, maar stonden ook al naast Left Of The Dial-alumni Bleech 9:3 en Cardinals. Alsof dat nog niet genoeg voortekenen zijn, tipten Deego en Curley de band na een 3voor12-interview in België de band óók al als de volgende grote naam. Dan moet je het natuurlijk nog wel even waarmaken. Met debuutsingle Juliette doet Black Nylon dat vanaf seconde één, met een bijna zeven minuten durend statement dat je bij de lurven grijpt. Waar dat nummer nog zwaar en log klinkt, met een flinke Deftones-vibe, ontpopt She's My Lady zich tot een anthem dat voelt alsof je het al jaren uit volle borst meebrult. Black Nylon is klaar voor de volgende stap. Zet ze maar alvast op je ESNS lijstje om te gaan zien in Groningen. (JL)
Het nummer: Juliette
Bed
Tussen de vele Britten die op het programma van Left of the Dial staan, valt de Japanse band Bed meteen op. Het viertal uit Tokyo zorgt voor een explosieve mix van zware metal-machine baslijnen, snelle gabber-technokicks, harde riffs en een donkere, bijna horror-achtige sfeer. Wie op donderdagavond binnenstapt bij Worm, lijkt haast de openingsscene van de vampierfilm blade binnen te stappen. Duister, slick en vooral futuristisch; misschien is het ook de headless basgitaar die bijdraagt aan deze sfeer. Ga je moshen of raven? Het kan allebei even goed. (JR)
Het nummer: デトロイト｜Detoroito
MAQUINA
MAQUINA is het Portugese woord voor ‘machine’, en die naam maken ze moeiteloos waar. Deze machine is gemaakt om te hypnotiseren. Het industriële noiserocktrio kan een riff soms eindeloos blijven spelen, langzaamaan steeds luider, terwijl de drums toenemen aan intensiteit. Opbouwen en opbouwen, blijven hypnotiseren. De maniakale drummer schreeuwt vervormde en onverstaanbare woorden in z’n microfoon. Soms klinkt het meer als dierengeluid dan als iets wat uit een mens kan komen. De doef-doef van een techno-ritme knalt ondertussen voor je het doorhebt al zo’n vier minuten door de zaal, terwijl de gitarist het maximale uit z’n gitaar trekt. Wat een intense ervaring, eentje die je na afloop even van je af moet schudden. (DvE)
Het nummer: agony
Leela Rosa
Deze Rotterdamse artiest zorgde voor een moshpit in de Paradijskerk, een plek waar het publiek normaliter rustig en braaf in de bankjes zit. En we hebben hier helemaal niet te maken met een punkband. Leela Rosa maakt hartstikke smaakvolle elektronische artpop. De ene keer klein, intiem, folky, de andere keer groots en intens, bijna neigend naar de clubbiness van Brat.Op een van die laatste momenten ontstond de moshpit, uiteraard. Maar dat kwam ook extra hard binnen omdat Leela Rosa klein durft te zijn. Hoe ze het begin van ‘The In-Between’ zittend en akoestisch brengt, waarna het elektronisch openbarst, begeleid door elektronische drums en een gitarist die zijn geluid heerlijk vervormt, is ronduit indrukwekkend. Zoveel diversiteit in deze set, zoveel potentie. Leela Rosa kan alle kanten op. Ze doet haar praatjes al in het Engels. Deze popster mikt op de sterren. (DvE)
Het nummer: The In-Between
COMPOST COMPOST COMPOST
Van COMPOST COMPOST COMPOST circuleren online vooralsnog vooral opnames van shows in het Verenigd Koninkrijk. Het lijkt wel een trend onder de spannendste nieuwe bands: eerst maar eens zo veel mogelijk spelen en pas daarna de studio induiken. Op Left Of The Dial is het viertal voor het publiek dan ook een dikke ontdekking. En waar kun je deze band beter ontdekken dan in de bovenzaal van De Doelen, normaal gesproken het domein van de klassieke muziek? De setting past verrassend goed bij de muziek van het Britse drietal. Waar een band als Shrink vooral de gitaarkant van Radiohead opzoekt, duikt COMPOST COMPOST COMPOST juist in het elektronische, zweverige universum van die band. Betoverende synthlijnen en dromerige texturen voeren de boventoon, afgewisseld met subtiele akoestische gitaren en vocalen die bijna door de ruimte lijken te zweven. Toch is dit geen band die zich uitsluitend in dromerige sferen laat opsluiten. Zodra de bassiste en gitarist het gaspedaal intrappen, gaat de show af en toe een volledig andere kant op. Het resultaat is een hypnotiserende trip die voortdurend balanceert tussen verstilling en ontlading. (JL)
Het nummer: titels zijn nog niet echt te vinden, maar zoek de live opnames vooral op Youtube op!
Hungry
Manchester zit nooit verlegen om goede nieuwe bands, maar ze zijn er hongerig genoeg dat er altijd nog wel eentje bij kan. Hungry heeft een sound die anders is dan wat we van de stad gewend zijn. Geen elektronische invloeden, maar venijnige, riffgedreven gitaarpunk in de lijn van Idles, met geestige sociologische teksten die doen denken aan Yard Act en de springerige energie van Deadletter. Uitermate zelfverzekerd zonder vleugje arrogantie, zo zien we ze graag. De wat statige foyer van Theater Rotterdam staat dan ook in no time te stuiteren. (CvW)
Het nummer: Sick Of It
Ropeburn
Heb je je altijd al afgevraagd wat er zou gebeuren als Mike Kinsella, die van American Football, per ongeluk de verkeerde gitaarhoes pakt en er een banjo in blijkt te zitten? Ropeburn geeft je het antwoord. Nouja, Ropeburn ís het antwoord. Wat zit de gelaagde mix van slowcore en midwest emo van deze band uit Londen (mag je het dan nog wel ‘midwest’ emo noemen?) goed in elkaar. De prachtige, tokkelende gitaarriffs vliegen je om de oren. Meer tempowisselingen dan de Tour de France. Samenzang uit het speelboek van caroline, om het allemaal nog een lieve, folkyfeelte geven. Allemaal dus met de hoofdrol voor de banjo, waar met vlagen zelfs met een strijkstok op wordt gespeeld. Indrukwekkend hoe ze van piepklein naar hemelsgroot gaan, hoe deze jonge band zonder muziek op streamingdiensten zo geduldig een set opbouwt. De noisy uitbarstingen richting het einde komen daardoor extra hard binnen. (DvE)
Het nummer: nog niks op de streamingdiensten.
Tooth
Londen barst van de jonge gitaarbands, maar Tooth is hard op weg om boven het maaiveld uit te steken. Eind januari verscheen de debuutsingle, een paar maanden later volgde de ep Restless In Bloom en inmiddels ligt er alweer nieuw werk met Take Me As I Am. De showcase op Left Of The Dial komt op een bijzonder moment voor de band, want waar voor de buitenwereld dit een nieuwe band is, is het deze week is het precies vijf jaar geleden dat de bandleden elkaar ontmoetten. De sound van Tooth laveert ergens tussen grootse indierock uit de zeroes, gruizige grunge en hoekige gitaren die live alle kanten op schieten. Na een lange residency in een pub in Soho lonken inmiddels de grotere zalen. Tijdens de 3voor12-showcase staat frontman Tom Pollock nog gewoon in zijn warme winterjas op het podium, maar zodra hij begint te zingen, is de kou ver te zoeken. Dat het (ook enorm jonge) publiek van de band al zo vroeg in de carrière woord voor woord alles terugzingt, zegt genoeg. (JL)
Het nummer: Take Me As I Am
Wyatt
Waar Hungry in deze tiplijst voor het rauwe geluid van Manchester laat zien, is het bij Wyatt de warmte van de stad op het podium. En dat kan ook niet anders toch, als er in bijna elke song een trompet te horen is? Debuutsingle Morning is daar een mooi voorbeeld van, de sound zit tussen indie folk, alternative country en slacker in en het zou geen gek idee zijn als deze band eens meegaat als support van Wilco of Mac DeMarco. Maar nu gaat de band vooral mee op tour met stadsgenoten Westside Cowboy, en die link is eigenlijk heel logisch, op de luidere momenten in de set, waarin samenzang belangrijk is klinkt de band als de indiefolk versie van de band waarmee ze op tour gaan. De liveset van Wyatt klinkt daardoor lekker los en ongepolijst. (JL)
Song: Morning
Lemonsuckr
De langste rijen en de mond op mond reclame is voor de Brighton band Lemonsuckr het grootst van het hele festival. Op de laatste avond is de rij voor de show in de grote zaal van Theater Rotterdam dan ook tot om de hoek zo lang. Gelukkig begint de band tien minuten later, waardoor er toch nog genoeg fans op tijd binnen waren. De band had een iets langere soundcheck nodig, en moest daarna, naar eigen zeggen, nog even pissen. Soi. Als de band eenmaal op het podium staat is er geen houden meer aan. Tijdens de eerste song staat zanger Guy Ferris al middenin het publiek, tijdens de derde song is gitarist Oscar Post kwijt, die met z’n gitaar ook het publiek in is gedoken, en sowieso geen seconde stilstaat. Muzikaal gezien gaat het ook hard, Lemonsuckr klinkt alsof Fat Dog en LCD Soundsystem samen een zweterige kelder zijn binnengestormd, daar de gitaren door een stapel effectenpedalen hebben gejaagd en vervolgens vergeten zijn waar het podium ophoudt en de moshpit begint. Dansbaar, hoekig en heerlijk onvoorspelbaar. De show eindigt met een dikke stage invasie waar meer dan honderd fans op het podium tussen de band aan het dansen is. (JL)
Het nummer: Stain
Pales
Een charismatische Franse zangeres in een noisy post-punk band. Dat doet al snel aan Jehnny Beth van Savages denken, maar een vergelijking met een van de coolste zangeres ooit, daar hoeft Célia van Pales zich natuurlijk niet voor te schamen. Hun muziek is nog een stuk repetitiever en industriëler, alsof ze naast Savages ook veel naar vroege Gilla Band hebben geluisterd. En ook De Staat klinkt er ergens wel in door, al is de performance een stuk minder afstandelijk. In WORM wordt de scheidslijn tussen schoonheid en geweld opgezocht in een optreden dat ontspoort als een blender zonder deksel. (CvW)
Het nummer: 1518
Library Card
Veel artiesten die op Left Of The Dial staan, zijn pas kort bezig en hebben nog amper een single uit. Zo was dat in 2022 ook bij Library Card, toen ze hun onrustige praatpunk met hoekige gitaren en hypnotiserende rtitmesectie voor een van de eerste keren aan de wereld toonden. Vier jaar later zijn de ingrediënten niet zozeer veranderd, maar met een bak meer ervaring en debuutalbum Peeling An Orange In Just One Go dat over een paar weken verschijnt op zak, zijn ze nu terug op het festival in hun thuisstad. Het is dan ook niet gek dat ze veel van de broekies die hier dit weekend optreden inmiddels met gemak naar huis spelen. Ze hebben er de tracks van hun uitstekende debuut EP uit 2024 niet eens meer bij nodig. Met enkel nieuw materiaal komen ze er ook met gemak. (CvW)
Het nummer: Breakfast Of Champions
Smudged
Woensdagavond lijkt het even alsof er een scheepshoorn door de Arminiuskerk klinkt. Komt-ie uit de Rotterdamse haven? Nee, het is de saxofoon van Smudged die het begin van Left of the Dial inluidt. Voor de vijfkoppige band is dit een thuiswedstrijd. Met hun psychedelische space-kraut-punkrock hebben ze al heel wat podia aangedaan, maar op hun nieuwste EP ‘The Live at Far Out Sound’ kan je daar ook rave aan toevoegen. De ritmes zijn dansbaarder en hypnotiserender dan ooit en Smudged is in topvorm, op z’n eigen weirde manier. De band staat geen seconde stil, het publiek al helemaal niet. Na een toegift sluit frontman Bart het optreden geheel in Rotterdamse stijl af: ‘Zo, ken ik ook weer m’n muil houden.’ Een meer toepasselijke aftrap van dit festival is nauwelijks denkbaar. (JR)
Het nummer: The Inevitable End
Bathing Suits
Oppassen, allen. Het is zweten geblazen. Bathing Suits are in town. En heel Annabel weet ‘t. Deze band uit Leeds komt hier om chaos te scheppen. Chaos in de vorm van sexy industriële noiserock. Het luide, experimentele van Gilla Band ontmoet Animal-era Kesha. Totaal overstuurd, eigenlijk kunnen ze niet eens uit de bocht vliegen. Ze hebben de bocht niet eens gehaald. Gitaren klonken dit weekend niet luider, terwijl drumproducties nergens anders zo dansbaar klonken. Die drums komen bij Bathing Suits namelijk uit de computer, beheerd door vocalist Freyja Blevins, die zonder twijfel de meest enigmatische frontpersoon van het weekend is. Wat is zij innemend en theatraal. Haar motto? #KeepItFreaky. Ja, Bathing Suits is de belichaming van compromisloos, precies wat we nodig hebben. (DvE)
Het nummer: I Can Be A Freak