Jopie: op het snijvlak tussen moderne ambient, hardcore en metal

Ra ra ra, wat zijn de overeenkomsten tussen moderne ambient, hardcore en metal? Vraag dat maar aan Jopie, een Rotterdamse producer die lang met middelbare school-maatje Rijnbaart samenwerkte aan producties en liveshows van artiesten als Dave Budha, Cero Ismael en Elijah Waters. ‘Die drie genres zijn niet schuw om dramatisch te zijn’, vertelt hij. ‘Ambient is eigenlijk gewoon elektronische muziek gestript van drums en de pragmatische structuur. Als je daarin ook hardcore-klanken gebruikt, krijg je zoiets als wat ik heb gemaakt.’

Dat klopt wel: zijn 17 minuten en 49 seconden tellende EP Decore is een nogal intrigerend werkje. Neem ‘The One’, waar hij het synthesizer-loopje van Linkin Park’s ‘Breaking The Habit’ koppelt aan een akoestisch kampvuurgitaartje, steeds hardere trance-synthesizers en uiteindelijk een enorme climax. Heel erg sick. Dan de opener ‘Something Inside’. Horen we daar tussen hemelse harmonieën nou een omhoog gepitchte vocaal van Korn?! ‘Ik was op zoek naar wat je ook in hardcore vaak ziet: het samplen van agressieve hiphop-vocals. Het is te wild voor ambient, maar niet clubby genoeg voor de club.’

Hij roemt zelf artiesten als Lorenzo Senni, Torus en natuurlijk Burial: ‘Clubmuziek in een existentiële crisis, heel duister en melancholisch, hij speelt er een spelletje mee en bedenkt zijn eigen regels.’ Of Oneohtrix Point Never: ‘Waarschijnlijk mijn favoriete producer, zijn worldbuilding, hoe hij composities inricht, alles wat hij doet vind ik fantastisch.’

De hamvraag: kun je hier ook liveshows mee doen? ‘Vind ik lastig: ik hou ervan om te gaan dansen, maar maak zelf hele introspectieve muziek. Hoe moet ik dat combineren?! Ik doe binnenkort een set bij een modeshow van Nada van Dalen, die invloeden uit gabber en hooligancultuur combineert met romantische invloeden. Dat past me wel.’