Dit zijn de 10 hoogtepunten van London Calling 2022
Crack Cloud sluit overweldigend af en Gurriers is de grote verrassing
Op London Calling was het dit weekend als vanouds ontdekken geblazen. Het showcasefestival in Paradiso heeft een bekende formule: twee dagen, evenveel zalen en meer dan twintig buitenlandse artiesten waarvan sommigen voorzichtig (of niet zo voorzichtig) hun allereerste Europese stapjes zetten. Traplopen als een gek, maar dan heb je ook wat. Dit was onze top tien van het weekend.
3. The Lounge Society
Het nummer: ‘Generation Game’
‘What will the US do?’ Met elke crisis – en dat worden er steeds meer – komt die vraag uiteindelijk bovendrijven. En niemand stelt hem met zoveel opgekropte energie als het piepjonge Noord-Engelse The Lounge Society. Hun debuutplaat Tired Of Liberty staat vol liedjes over de over de frustraties en misère van Britse jongeren. Het ene moment explosief en woedend, dan weer heel dansbaar. Een frontman hebben ze niet echt, maar de zingende Cameron Davey steelt de show met zijn wilde schreeuwzang en schokkende dansmoves.
5. LIFE
Het nummer: ‘The Drug’
Het Britse viertal uit Hull maakt venijnige punkliedjes in de stijl van IDLES en Viagra Boys, met een vrolijke live energie. Kijk dan hoe frontman Mez daar met zijn heupen staat te wiegen, met de microfoonstandaard horizontaal in zijn gestrekte handen. ‘The drug I needed has always been here’, sneert hij alsof het optreden zelf hem van alle nodige levensenergie voorziet. Met een schuin oog kijkt hij naar een paar fans die vooraan alles mee staan te zingen. Daar zullen er na vanavond sowieso meer bij zijn gekomen.
7. Fat Dog
Het nummer: ze hebben nog niets uit
Weet je nog dat Black Country New Road op hun debuutalbum ineens de klezmer-hoek in doken? Gooi daar 10 lijnen speed bij en je komt in de buurt van wat je van Fat Dog kunt verwachten. Eigenlijk kan het alle kanten op dus. Trance punk met trompet? Jahoor! Hardcore op een pogo stick? Gerust wel. Maar één ding is het zeker: de ideale plek om je laatste energie kwijt te kunnen. Nog een sitdown dan maar?
10. Sister Ray
Het nummer: ‘Visions’
Het is etenstijd. Er staan nog niet zoveel mensen in de kleine zaal, maar dat is eigenlijk wel lekker. Want de gedragen indiefolk van de Canadese singer songwriter Sister Ray aka Ella Coyes (zij/hen) gedijt goed bij die intimiteit. Voor hun verhalende liedjes put hen uit hun complexe identiteit als non-binair persoon en hun rol als onderdeel van de Métis-gemeenschap, een inheemse Canadese bevolkingsgroep. Prachtig gezongen, gespeeld op een elektrische gitaar voor de extra power. Voor fans van Big Thief.