Covid-kind Wodan Boys staat eindelijk even stil
Nieuwe single Blindsided is ‘collectief autobiografisch’
'Wij zijn een kind van het niet-mogen', zegt Thomas van der Want, zanger en gitarist van de Haagse band Wodan Boys. 'Misschien dat we daarom zo veel willen uitbrengen.' Het is een interessant constatering: Wodan Boys ontstond tijdens de covid lockdowns en moest weken, maanden, anderhalf jaar op zijn vingers bijten voor ze uit de startblokken konden schieten. En dat deden ze vervolgens. Nu is er 'Blindsided', een nieuwe single van een album dat nog niet eens voor de helft af is, en waar net even wat meer geduld in zit.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
'Het gaat heel erg over loslaten, maar niet vergeten', zegt Van der Want. De song vertrok vanuit een persoonlijke periode: een relatiebreuk, een ooroperatie, en daarna vrijwel direct de festivalzomer in. Lowlands, de bandbus, de adrenaline. 'Het was allemaal zo leuk dat je bijna vergat om ook dingen te verwerken.' Wat er niet werd gevoeld, kwam later alsnog. In de bus, onderweg naar de volgende show, tussen de Haagse boys die ‘niet zo heel veel hun best hoeven te doen om voortdurend naar elkaar te schreeuwen’, zoals de zanger het zelf omschrijft.
Branie, dat tekende Wodan Boys tot nu toe. De bandleden verdienden hun sporen al in andere Haagse bands als Taymir, Soul Sister Dance Revolution en Son Mieux, en de Wodan Boys is de minst gecompliceerde van die ‘familie’. Het brengt ze later deze maand naar een nieuw hoogtepunt: Pinkpop. Maar Van der Want kijkt misschien nog meer uit naar de clubtour in het najaar. 'Onze eerste echte show speelden we op Sniester in de Zwarte Ruiter', zegt hij. 'In die maand eind 2021 dat heel even alles weer mocht. En nu gaan we dat als soort van vijfjarig jubileum weer doen.' Vijf jaar na de eerste show, met een tweede plaat in de maak en een single die voor het eerst iets van reflectie toelaat.
Blindsided is niet alleen het verhaal van Thomas. De andere bandleden herkenden er hun eigen ervaringen in - niet alleen relatiebreuk, maar ook, zoals hij het omschrijft, 'plannen die losgelaten worden, levensideeën'. De song is daarmee ‘collectief autobiografisch’: het verhaal van de band als geheel. En een voorbode van een tweede plaat die breder durft te kijken, en waar misschien zelfs wel een ballad op staat. 'Alles zal wel rock zijn.’