Big Thief in AFAS Live: ongepolijst schitteren op een megapodium
Folkrockband gebruikt soberheid als superkracht
Wat een verademing is het, om een band als Big Thief in een zaal zo groot als AFAS Live te zien optreden. Zonder showelementen, zonder poespas, maar gewoon vier muzikanten die oprecht en ongepolijst (soms zelfs een beetje slordig) de liedjes spelen die ze op dit moment het meest voelen. Dat betekent: ook héél veel nieuwe liedjes.
Geen B-stage. Geen confetti. Geen batterij aan dansers. Geen stage props. Geen theatraal momentje. Geen visuals. Überhaupt geen schermen. Geen gastmuzikanten. Geen groot, gevaarlijk lichtobject. Tuurlijk, Big Thief doet niet aan fratsen, dat zou ook helemaal niet passen bij de Amerikaanse folkrockband, maar toch is het uitzonderlijk dat een band zich zo sober presenteert op zo’n groot podium als dat van AFAS Live. De vier staan compact op een rijtje onder een stel oldschool theaterlampen, zo dicht bij elkaar dat Buck Meek (uiterst links) Adrianne Lenker (uiterst rechts) nog gemakkelijk contact kunnen zoeken. Zo hadden zo ook nog wel in EKKO gepast.
Maar goed, daar had deze grote beleefde horde aan liefhebberspubliek niet bij gepast: Big Thief is inmiddels een generatie-oversteigende AAA-indieact zoals er maar weinig zijn. Kijk maar, de eerste tien rijen worden gevormd door hele jonge koppies met paars en roze geverfde haren, septumringetjes, cijfers op de handen geschreven van het queuen (ja echt). Júíst zij gaan wild bij die vinnige gitaarlick van ‘Simulation Swarm’, die op Tiktok viraal ging, en bij de nogal rudimentair gespeelde live-favoriet ‘Vampire Empire’. ‘Mag er wat water naar de eerste rijen?’, vraagt Buck Meek halverwege de show, nadat er voor de derde keer iemand is flauwgevallen, ‘in Zweden zouden ze deze kids water voeren als vogeltjes.’
Breekbaar en fragiel
Breekbaar, fragiel, ongepolijst: dat zijn de woorden die te binnen schieten tijdens de show. Bijvoorbeeld wanneer Adrianne Lenker sololiedje ‘anything’ voor de derde keer instart (eerst omdat iemand flauwvalt, vervolgens omdat ze zelf de tekst kwijtraakt) en de hele zaal meefluisterzingt. ‘I love singing with you’, glimlacht Lenker.
Wanneer Lenker in het toegift tóch belooft a capella één couplet en refrein van ‘Paul’ te doen, voor het meisje dat al de hele dag staat te wachten, om uiteindelijk zo het hele liedje te zingen. In het kneuterige rondje solo’s bij het toch al jolige ‘Spud Infinity’: daar gaat de band een versnelling omlaag, mag drummer James Krivchenia met zijn chimes aan de gang, speelt Lenker expres valsige licks. De hele AFAS grinnikt mee.
En dan het tedere, folky nieuwe ‘Beautiful World’ met de hippieboodschap: kunnen we niet wat beter voor deze aardkloot zorgen? ‘It’s a fucked-up world. Why must everything be conquered, gutted? It’s so beautiful. Let's build a fence in the center of it.’
Extreem veel nieuw werk
Sowieso speelt de band extreem veel nieuw werk: liefst zeven liedjes die ze nog niet hebben uitgebracht. Vandaag gehoord: de breekbare openingssongs ‘Baby Honey Sweetheart Darling’ en ‘Forgive The Dream’. Het grungey, dreigende ‘Pterodactyl’. Het stevige ‘Christmas Day’, dat vandaag een twee-eenheid vormt met Lenker’s solonummer ‘Real House’ en wordt gespeeld alsof het één lang lied is, waarbij de band steeds luider en luider klinkt. Het Neil Young-esque ‘Mr. Man’. Het nogal cheesy ‘Where Will We Go’, dat behoorlijk onzuiver wordt ingezet door drummer James Krivchenia. En het supercoole ‘Terrifying’ zou kunnen uitgroeien tot een nieuwe live-favoriet, waar de ritmesectie een vierkwartspuls speelt en Lenker en Buck Meek er in triolen overheen zweven.
Ook wanneer Big Thief rockt en alle registers opentrekt, blijft de band weerbarstig. Neem ’Not’, dat vandaag wel 8 minuten klokt. Lenker leunt naar de versterker, draait af en toe extra overdrive bij, en vlijt neer op haar knieën om de sweet spot voor piepende feedback te vinden.
‘Ik had al jullie favoriete liedjes wel willen spelen, maar zoveel tijd hebben we niet’, zucht Lenker in het toegift. Met een lach: ‘Dan moeten jullie de volgende keer maar weer komen, omdat we elke show andere songs spelen.’ Om toch nog te trakteren op ‘Incomprehensible’, gewoon omdat Lenker dat liedje zo voelt op het moment. Een liedje over ouder worden, in het reine komen met je eigen grijze haren en ook je eerste rimpels als teken van schoonheid te zien. Wat een verademing om een band als Big Thief in zaal van het formaat AFAS Live te zien.
