Alledaagse gebeurtenissen volgens Steve French

Zo ontstond ‘Blue Hawaii’, het enige instrumentale nummer van het album, tijdens een dag aan het strand. Dat hoor je terug: een ukulele met western-gitaarsolo’s vol reverb, alsof de zon langzaam ondergaat. Op ‘Arid Plains’ klinkt zelfs hondengeblaf op de achtergrond, dat hij met zijn telefoon opnam in een kennel op een berg in Oostenrijk. ‘Op een gegeven moment belandde ik wel een beetje in een rabbithole,’ zegt Paris. ‘Dat gebeurt vaak als je alleen aan iets werkt en het aan niemand anders laat horen. Het begon pas echt te lopen toen ik anderen bij het project betrok.’

Het resultaat: gitaargedreven, dromerige indiemuziek. Paris omschrijft vaak dagelijkse, simpele gebeurtenissen die ineens omslaan in iets diepers: ‘Als je je vrij voelt en gewoon aan het chillen bent, kun je vaak plotseling gaan nadenken over hele grote onderwerpen, zoals de dood, of eindigheid’, vertelt hij. Je kent het wel: een zomerse dag op het strand, dobberen op zee terwijl je gedachten afdwalen. Dat is precies wat Paris vangt in het vrolijk klinkende ‘Waves’: ‘When I’m floating on my back, I hear the children scream.’ Aanvankelijk een beschrijving van het simpele, vredige strandleven, maar langzaam keert hij in het nummer steeds meer naar binnen. 

Dit gevoel klinkt ook door in ‘I Found a New Power’ en ‘My Week Was OK’. In dat laatste nummer zegt de hoofdpersoon eerst dat zijn week prima was, maar geeft later toch toe: ‘I ran into an ex, she shone back a light made me reflect.’ Paris legt uit: ‘Soms kunnen mensen hun eigen leven relativeren door te denken: in het grote geheel maakt niks echt veel uit. Ik denk dat die gedachte troost kan bieden, maar ook dat, wanneer je echt door shit heen gaat, het moeilijk is om erin te volharden. Uiteindelijk kan je toch niet helemaal oplossen in de kosmos en wordt je toch weer geconfronteerd met je eigen problemen, wat denk ik ergens ook heel gezond is.’ 

2 mei speelt Steve French in De Nieuwe Anita.