Album van de Week (30): Charli xcx

Wie Charli xcx kent, die weet dat ze nooit een Brat 2.0 zou maken. Et voila: ‘i think the dancefloor is dead, so now we're making roooooooooccckkk music’, snauwt Charli op ‘Rock Music’. Daar is het manifest van Music, Fashion, Film: weg met de clubhooks, electropop en dansbare beats, en welkom rauwe rockgitaren. 

En dat werkt verrassend goed, al klinken de meeste nummers alsof Charli xcx en haar longtime producer A.G. Cook ze op een oude Nokia-baksteen hebben opgenomen. Het krakkemikkige gitaartje op ‘Camera’, het simpele ‘Yeah’, dat vrijwel alleen uit de lyrics ‘I don't wanna’ en ‘Now I wanna feel it’ bestaat, en de rommeligheid van het refrein op ‘2007’: alles voelt bewust onaf, als een stel demo’s die ze in een keer online flatst. Ook de vervormde reverbgitaren op het sarcastisch gezongen ‘Card Declined’ klinken haast alsof het Charli xcx en haar producer A.G. Cook niet meer boeit om alles perfect te laten klinken. Maar daarin zit ook de charme.

Vooral als je naar de lyrics luistert. Af en toe nog heerlijk bratty, zoals op ‘Wink Wink’: ‘Here’s the truth and I’m gonna be honest, I’m not a bad girl anymore I promise, wink, wink wink, wink’. En toch hoor je hoe Charli in de clinch ligt met zichzelf ná Brat: ‘Do I wanna make music? Am I being fuckin' stupid if I try to be a girl on the screen when I'm turning thirty-four?’. Geen gekke vraag, gezien haar recente acteerprestaties in arthousefilms als I Want Your Sex en de zelfbedachte mockumentary The Moment over haar leven na de Brat-doorbraak.

Het overkoepelende thema van Music, Fashion, Film wordt misschien wel het mooist samengevat op ‘SS26’: ‘Nothing’s gonna save us, not music, fashion, or film’. Een besef dat kunst, hoe impactvol het ook kan zijn, de wereldproblemen niet oplost. Dat idee keert terug op ‘Nothing Lasts Forever’, waar filmregisseur David Cronenberg (bekend van doodenge body-horrorfilms) in een monoloog terugblikt op zijn bijna-doodervaring: ‘As I was lying there on the sidewalk, I did not think about art at all.’ Daarna volgt een hypnotische herhaling van: ‘They are dead, they are gone, nothing lasts forever’. Oftewel: elke trend gaat voorbij, hoe impactvol ook.