Album van de Week (18): Merol

Er is iets opmerkelijks aan de hand in de popwereld. Charli XCX’s BRAT ging tussen de clubnachten en lijntjes coke door over moederschap, lichaamsbeeld en jaloezie op andere vrouwen, Robyn bezingt op Sexistential haar IVF-traject en ook Merol laat op Leve De Feeks een vrouwelijk perspectief horen zoals popmuziek eigenlijk zelden doet. ‘Wil ik het nou echt, of omdat het hoort?’, zingt ze op ‘Baby’ over haar kinderwens. En even later: ‘Mag ik het ook als ik twijfel? En wie bepaalt dat eigenlijk?’

Da’s de vraag die Merol opwerpt: wie bepaalt dat eigenlijk? En ook: wat gebeurt er als je als vrouw de blik van de ander van je afwerpt? Het patriarchaat en de geïnternaliseerde boodschappen die je daarvan hebt meegekregen? Wat gebeurt er als je in opstand komt tegen de eendimensionale hokjes waar vrouwen in worden gestopt? ‘Ik ben de maagd, de moeder, de hoer en de feeks,’ somt ze op in het punky ‘Rode Seks Feeks’. ‘Voor de was, de kids, de love en de seks.’ In een gemene Telegraafcolumn werd Merol al eens snerend de rode seksfeeks genoemd, maar die term verheft ze op dit album tot geuzennaam. Een symbool voor de onaangepaste vrouw die volgens de buitenwereld té is (te zelfstandig, te luid, te sexy, te raar), en zich daar niet voor verontschuldigt. ‘Ik heb een grote bek en soms ben ik een slet,’ praatzingt ze op de elektronische albumopener ‘Hardnekkig’. Om vervolgens een parallel te trekken met de heksenjachten, en te verwijzen naar een geschiedenis waarin “rare” vrouwen stelselmatig vervolgd werden. Maar, zingt ze, ze is hardnekkig als een vlek, zoals de geschiedenis onderdrukte vrouwenstemmen eigenlijk nooit volledig wist uit te wissen: ‘Je krijgt ons niet verwijderd, we bijten, ja, we bijten.’

Zo out-and-proud feministisch was Merol nog niet. Ja, met haar eerste hits ‘Lekker Met De Meiden’ en vooral ‘Hou Je Bek En Bef Me’ wist Merol al feministische boodschappen als een Trojaans Paard in vrolijke hockeyclubanthems te verstoppen. Maar toen die als “gimmick” bestempeld werden, sneed ze juist de scherpe randjes van haar muziek op de serieuzere electropopplaten Troostprijs en Naar De Haaien & Weer Terug.  

Juist door de scherpe randjes te omarmen klinkt Merol op Leve De Feeks eigenlijk meer dan ooit als zichzelf: muzikaal compromisloos en in-your-face, met flarden electropunk, rave en pop, ze omarmt haar innerlijke feeks met een geluid dat daarbij past. En toch nog altijd met die herkenbare Merolknipoog: wie anders zou ‘ovuleer’ in een popliedje rijmen op ‘geslachtsverkeer’ (‘Geen Seks Meer’)? Wie anders zou een humoristische electropunktune schrijven over schaamlipcorrecties… vanuit het perspectief van de uitstekende kut? Wie zou het durven? In die zin is dit ook een album over schaamte, maar vooral over het durven afwerpen ervan. Of zoals haar schaamlippen haar toezingen in 'Uitstekende Kut': ‘Wees maar zelf het voorbeeld waar je naar zoekt.' Leve de feeks!