Album van de Week (14): Perfume Genius

Mike Hadreas verenigt het podiumbeest en de kluizenaar op zevende plaat

  • Bram Emmer

‘Het mooie aan homo zijn, is dat er geen parcours voor je klaarligt’, vertelde Mike Hadreas aka Perfume Genius ons in een interview over zijn nieuwe plaat Glory. Maar effe eerlijk: al zou er een route voor hem zijn uitgestippeld, hij zou toch zijn eigen plan trekken. Op zijn zevende album horen we weer een artiest die zijn eigenzinnigheid tot kunst verheft, en zichzelf daarbij steeds minder onder stoelen of banken steekt. 

Perfume Genius bevindt zich al vijftien jaar in de relatieve luwte, op zijn eigen eilandje in het indierock-landschap, zonder écht door te breken. Maar wie op de hoogte blijft, weet dat je bij een nieuwe Perfume Genius-plaat alvast een plekje in je eindejaarslijstje kunt blocken. Daar komt bij dat Hadreas als artiest een flinke evolutie heeft doorgemaakt. Met als uitzondering Ugly Season (2022), waarop Hadreas koos voor donkere, vormloze songstructuren, is Perfume Genius in zijn vijftienjarige carriére steeds uitbundiger gaan klinken. De kwetsbare pianoliedjes waarmee hij begon liggen inmiddels mijlenver achter hem; Hadreas kiest steeds gemakkelijker en zelfverzekerder voor groot-groter-grootst. 

Ook op Glory klinkt die voorliefde voor barok en grandiositeit weer door, vooral in de eerste paar tracks. Op ‘No Front Teeth’, gezongen met oude vriend Aldous Harding, komt de band piepend en krakend tot een climax. Later op de plaat bouwt hij meer ademruimte in, maar hij heeft op muzikaal vlak genoeg te zeggen om te blijven boeien. De ritmische knieënbrekerij op ‘Left For Tomorrow’, het orkestrale synth-maximalisme van ‘In a Row’: Hadreas wringt zich als een balletdanser in allerlei weelderige bochten.

Thematisch gezien draait de plaat om de dualiteit van het zelfverkozen kluizenaarschap en de aantrekkingskracht van de wereld daarbuiten – een passend onderwerp voor een album dat niet over corona gaat, maar wel in die periode is geschreven. Geef je je over aan je angsten, of neem je een stap de wereld in? ‘My whole life is open just outside the door’, zingt hij, de voor- en nadelen van zelfisolatie afwegend. Het levert in elk geval prachtige muziek op, dus zolang hij dit soort platen blijft maken, mag hij ook gewoon lekker binnen blijven.

Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.

cookie-instellingen aanpassen
Glory