Album van de Week (14): Angine de Poitrine

Wat we weten van de twee is niet veel meer dan dat ze uit Quebec komen, al jaren samen spelen en zich Khn de Poitrine (guitar, bass, looper) and Klek de Poitrine (drums) noemen. Ze communiceren in een soort buitenaards brabbeltaaltje, dus de betekenis van hun muziek ligt niet in de woorden. Met name Khn weet de ogen direct naar zich te trekken, met zijn dubbelloopse snaarinstrument: bas en gitaar in een. Hij speelt eerst de bas in, loopt die met zijn wit met zwarte stippen geschilderde tenen en begint daar vervolgens laag na laag overheen te spelen, tot er een razende draaikolk van overstuurde grooves tot stand komt.

Alsof dat nog niet genoeg werk is, speelt Angine de Poitrine ook nog eens met microtonen, met zwevende noten die in de westerse toonladders niet voorkomen (24 in plaats van 12), een complexiteit die eerder al door onder meer King Gizzard & The Lizard Wizard en ook door bands als Altin Gün de popmuziek in getrokken werd. Het is immers een techniek die in de Arabische wereld en India normaal is.

In de muziek hoor je dan ook volop niet-Westerse invloeden terug, vooral uit de Anatolische traditie, onder meer in ‘Sarniezz’ en ‘Utzp’. Die laatste stel je je voor op een gigantisch psychedelisch Turks feest waar de benen hoog de lucht in zwiepen. Zeker als het duo na een minuut of drie in een overstuurde overdrive schiet. Dan, op minuut vier, is het een paar seconden stil, waarna Angine een Thee Oh Sees-waardige garage finale met een heavy metal gitaarsolo lanceert. Spectaculair. 

Verdient Angine de Poitrine de aandacht die ze nu als een tsunami overspoelt? Zeker, want II is echt een wervelende plaat, van een band die in tijden van oprukkende AI een dikke streep zet onder virtuoos muzikantschap. Die het algoritme verslaat door in de basis obscure muziek die thuis is in donkere holen te verpakken in dadaïstische eye candy.