ADE26: ZerøBPM neemt ambient héél serieus
En is de volmaakte ontgiftingskuur in het prikkelparadijs
Er kraakt nog iets, in de verte. En daar is nog een wegzoemende synth. Daar is die kraak weer. Of is het kabbelend water? Het sterft steeds verder weg, en dit is overduidelijk het einde, maar niemand durft op te staan of iets te zeggen. Dat hoort bij het ritueel van ZerøBPM. No talking, no phones, no sleeping. Dat laatste is misschien nog wel de grootste uitdaging, want heel wat mensen zitten met hun ogen dicht in de schemering tussen meditatie en knikkebollen.
We bevinden ons in de Thomaskerk, op steenworp afstand van WTC, een schitterend brutalistisch gebouw met voorin een rechthoekige stalen constructie met een spiegelkunstwerk en een roerloos zwijgende persoon. Ze nemen ambient hier nogal serieus, bij deze marathon, die vanochtend vroeg begon en 55 uur door zal gaan. We beginnen met twee kanonnen: RØDHÅD en VRIL, twee Duitsers die elkaar tijdens de lockdowns vonden als ambientduo Out Of Place Artefacts. Ze worden vergezeld door een vocalist, Sara Clarke. Haar stem vormt meer klanken dan woorden, die als het ware losgelaten worden in de stroom eindeloos doorklinkende geluiden uit de computers van de twee producers. Haar vingers rond de volumeknop, om precies juist te doseren.
Je zou misschien zeggen dat ambient het meest eenvoudig van alles nagemaakt kan worden door AI. En er wórdt ook daadwerkelijk veel vormloze drek uitgeprint die daarvoor door moet gaan. Maar in échte ambient hoor je voortdurend de menselijke hand, die verbuigingen in het geluid maakt, die precies de juiste dissonantie zoekt tussen geluidsstromen die langs elkaar lopen. Grappig om te zien hoe RØDHÅD af en toe glimlacht terwijl zijn hand ver over de apparatuur buigt, terwijl VRIL eigenlijk alleen met zijn ogen lijkt te bewegen en verder stoïcijns is. Dan legt de laatste zijn hand vlak. Landen. RØDHÅD steekt drie vingers omhoog en fronst zijn voorhoofd. Rustig aan.
Het laatste geluid sterft nu echt weg. De stilte wordt doorbroken door een gong. Terug naar de hal, waar een geur van wierook, thee en natte schoenen op ons wacht, plus de verwachtingen van een lange derde dag ADE.