ESNS26: MICHA’s band maakt het verschil
Songs die iets té bekend voelen, worden sterk uitgevoerd
Met een gezonde dosis scepsis lopen we de kleine zaal binnen voor MICHA. We kennen het type: lange lokken, sterke kaaklijn, veelbelovend Instagramprofiel, poppy singersongwriterliedjes. Maar houdt het muzikaal ook stand? Die vraag is snel irrelevant, want de zaal staat afgeladen vol en vanaf de eerste noot pakt MICHA de aandacht vast.
Zijn stem heeft een rauw soulrandje, eentje die soepel langs de clichés schuurt en ze bij vlagen zelfs doormidden scheurt. Het helpt dat hij wordt omringd door een band die weet wat ze doet: strak spel, dynamiek, en genoeg muzikaliteit om nummers die soms nét iets te bekend aanvoelen alsnog overeind te houden. Wanneer een lied dreigt te verzanden in veilige popformules, trekt de band het weer vakkundig recht. Hoogtepunt is Drunk, opgedragen aan zijn vriendin. Die natuurlijk in het publiek staat! In de zaal worden handen vastgepakt, schouders tegen elkaar aangeleund; zelfs de meest nuchtere toeschouwer voelt hier even iets zachts ontstaan.
Tegelijkertijd blijft gedurende de set een vraag hangen: wie wil MICHA precies zijn? Folk, pop, soul? Elk nummer voelt als een nieuwe poging om die identiteit te vangen. Dat zoeken is hoorbaar. En soms ook zichtbaar. Maar dan weer die band: een solide fundament waarop MICHA kan leunen. Ze laten horen hoe bepalend goede muzikanten zijn in het maken (of breken) van een artiest.
Het oordeel: niet alleen een knappe kop, maar ook een stem die blijft hangen
Het nummer: Drunk