ESNS26: Grote Geelstaart is chaos in maatpak

Grote Geelstaart is bij uitstek zo’n band die je het liefst zonder enige voorkennis live ziet, diep in een gure kelder. De progressieve noiserock van de Zeeuwen veroorzaakt zoveel verwarring dat het onmogelijk níét blijft hangen. Ook wel: experimenteren in de overtreffende trap. Wij kennen de band inmiddels al sinds de Popronde, net als een paar toeschouwers in de Bovenzaal die instemmend knikken alsof ze er ondertussen soep van kunnen trekken. Maar zelfs als je de band al eens gezien hebt, blijft het een indrukwekkend, ontregelend spektakel.

Want fuck vierkwartsmaten, regelgeving rondom volume, enigszins verstaanbare teksten en akkoordenschema’s die netjes in toonsoort blijven. Dat is allemaal veel te gewoontjes. Regels zijn er om keihard aan je laars te lappen (mits je witte overhemd wel strak gestreken is en het stropdasje keurig gestrikt). Bij het tweede nummer (of is het eigenlijk één extreem lang nummer?) wordt het aantal drummers verdubbeld en barst de prog-thrashmetal à la King Gizzard’s Infest The Rats’ Nest pas echt los.

Hoewel alle bandleden interessant genoeg zijn om te volgen, zijn er duidelijk twee hoofdrollen. Allereerst de zanger, die zichzelf meermaals probeert te wurgen met zijn microfoonkabel en ‘Lotus Europa’-achtige gedichten voordraagt met de stem van Karbonkel. Hoogtepunt is een psychotische monoloog over een rat die hem blijft achtervolgen en nooit meer weggaat, waarna hij de microfoon voor twee derde in zijn keel steekt (laten we hopen dat die van hemzelf is). De tweede hoofdrol, iets minder in de spotlights maar minstens zo memorabel, is voor de toetsenist. Hij staat zichtbaar te klooien met de draadjes van zijn modulaire synths, slaat met platte handen de toetsen tot moes en produceert een saxofoonsolo zonder ook maar één zuivere noot. Dit alles met de meest neutrale blik die je je kunt voorstellen.

Noorderslag staat niet bepaald bekend om zijn moshpit-gevoelige publiek, maar Grote Geelstaart krijgt het toch voor elkaar. Het is dan ook niet vreemd dat ze een publieksfavoriet waren tijdens de Popronde en inmiddels al geboekt zijn voor Best Kept Secret.

Het oordeel: Grote Geelstaart dresses for the job they want: die van een internationale cultsensatie.

Het nummer: ‘Barch’