ESNS26: Naga Kirana betovert zielen met dansbare synthpop
Supergroep trekt Indonesische melodieën door analoge synthesizers
In de Bovenzaal van De Oosterpoort ontvouwt zich een warm, dromerig universum zodra Naga Kirana het podium betreedt. Het nieuwe zijproject van Jasper Verhulst (Altın Gün) voelt als het elektronische zusje van Nusantara Beat: samen met zangeres Inda Duran, gitarist Rouzy Portier (Nusantara Beat), toetsenist Marnix Wilmink (Mauskovic Dance Band, Don Melody Club) en drummer Kees Schaper (The Kik) vormen zij een supergroep waarin Indonesische melodieën en analoge synths samenvloeien tot een soort indo‑electro.
Inda Duran zweeft boven de synths met haar mystieke vocalen, alsof ze verhalen over verloren schatten fluistert, terwijl ze eigenlijk zingt over dumplings met hete sambal, roze auto’s en shoppen. Naast haar staat Marnix Wilmink, die de show in beweging zet. Zijn synthesizers krijsen, glinsteren en voegen dubby, spookachtige lagen toe, en af en toe vervormt hij zijn stem tot mysterieuze, jazzy geluiden. Samen spelen ze met mysterie en alledaagse humor: Inda’s bezwerende zang drijft de sfeer, terwijl Marnix met ritmische tikjes op drumpads en knallende synths de groove leidt en het publiek zachtjes laat wiegen of los laat gaan.
Naast hun uitgebrachte nummers ‘Jalma Dengki’ en de sambaltrack ‘Siomay’ spelen ze ook nieuw werk. Het tempo wordt flink opgevoerd in de meeste nummers: waar je eerst nog op je plek walsde, nodigen strakke drumpatronen en zware basgrooves nu uit tot echte danspasjes. Toch blijft het publiek vaak gefascineerd staren, zonder te bewegen. Eén van de laatste nummers is een oud Javaans stuk over een Catfish, langzaam en filmisch, een soort ambient-verhaal dat zich zachtjes ontvouwt met subtiele effecten en sfeervolle achtergrondgeluiden. Aan het einde van haar zinnen slaat Inda nijdig op haar drumpad, niet blij met wat de Catfish haar flikt, terwijl de rest van de band met subtiele effecten en kleine klanken het verhaal verder uittekent.
Het oordeel: Deze supergroep weet precies wat ze aan het doen zijn, en zou het goed doen op de elektronische festivals. Echte Wildeburgcore.
Het nummer: ‘Siomay’