ESNS26: Honey I’m Home plukt vruchten van shoegazerevival

Shoegaze is terug in de vorm van ‘zoomergaze’ op Tiktok. Pak wat zielige, mistige bewogen foto’s van Pinterest, pleur er een willekeurig Slowdive nummer onder en zie je filmpje viral gaan. Die heropleving en alle zoomers die het genre ontdekken zorgen er ook voor dat er niet echt meer duidelijkheid is over wat shoegaze precies is (tegenwoordig wordt Beach House blijkbaar ook onder het genre geschaard). Voor de duidelijkheid, en simpel gezegd: een muur van geluid. Honey I’m Home plukt volop de vruchten van die revival. De Amsterdammers zijn pas net begonnen en speelden al heel veel shows (o.a. Left of the Dial), verzorgden het voorprogramma voor HotlineTNT en zijn geboekt voor SXSW. 

Alleen aan timing hebben ze dat succes natuurlijk niet te danken. De band is ook gewoon retegoed. Shoegaze maken is op zichzelf niet zo moeilijk, zou je denken: je hebt vooral heel veel pedaaltjes nodig. Gooi bakken reverb, tremolo en fuzz over alles heen en je past al snel netjes in het genre. Aan hun enorme pedalenbakken, en het shirt van de gitarist met ‘I fucking h8 clubbing’ erop, voldoen ze perfect aan dat clichébeeld. Des te indrukwekkender is het dat Honey I’m Home toch interessant weet te blijven. Ja, je gezicht wordt bij elk refrein ongeveer eraf gesmolten door de hoeveelheid ruis die op je afkomt, en hier en daar hoor je een zielige voicememo in een introotje. Maar de onverwachte breaks, originele melodieën en slimme tempowisselingen geven de set een eigen, authentiek geluid.

De ramvolle zaal krijgt af en toe een adempauze in de vorm van prachtige coupletten met wazige gitaren, waarin je de verschillende instrumenten nét uit elkaar kunt blijven puzzelen. Net als je wegdroomt in een oceaan van open akkoorden, word je weer keihard in je maag gestompt door een geluidsmuur. Zelfs tussen de nummers door blijft de ruis aanwezig, of zit die inmiddels permanent in je hoofd gebrand?

Oordeel: We kwamen voor de noise, we bleven voor de melodieën

Het nummer: ‘Insecure’