ESNS26: Dear Omen is een romantische nachtmerrie

Net zoals je bij de bandleden van Weezer in één oogopslag ziet wat voor muziek ze maken (nerd rock, met hoofdletters), is dat bij Dear Omen minstens zo duidelijk. Gekleed in leren pakken, chokers, kapotte panties en kruisjes bungelend om de nek, betreden drie spierwitgeschminkte gezichten het podium. Kaarsjes flikkeren op de versterkers, spinnenwebben hangen van de drumkit. Als je nu nóg niet zeker weet dat dit een gothic rockband is, sta je waarschijnlijk per ongeluk met je rug naar het podium.

De muziek klinkt precies zoals je verwacht. Grommende baslijnen, stuwende, krautachtige drums, bezeten vocalen en een orgel dat je regelrecht een romantische nachtmerrie injaagt. Halftime breakdowns knallen door de zaal en de snijdende blik van de frontvrouw is er ongetwijfeld eentje waar flink op geoefend is.

Hoewel de set een solide opbouw heeft, de nostalgische new wave-sound werkt en ze verrassend veel geweld weten te toveren uit slechts drie instrumenten, voelt het bij vlagen toch wat gimmicky. Vooral wanneer de zangeres het publiek induikt en een nummer vanaf de vloer zingt, slaat het soms door naar het overdreven theatrale. Tegelijkertijd is dat natuurlijk wel een beetje wat gothic is. En eerlijk is eerlijk: voor de fans die deze esthetiek volledig omarmen, is het natuurlijk ook heel leuk. Is Dear Omen daarmee het voorteken dat goth weer terug is??

Het oordeel: Theatraal? Absoluut. Leuk? Jawel.

Het nummer: ‘Iconoclasm’