De Staat heeft het zichtbaar naar hun zin in Bibelot De Staat heeft het zichtbaar naar hun zin in Bibelot

het is zo’n band die je het gevoel kan geven dat precies die show waar jij bij was de beste van de tour is

, Tekst: Jasper van Dorp Foto's:Amber Zwartbol

De Staat heeft het zichtbaar naar hun zin in Bibelot

het is zo’n band die je het gevoel kan geven dat precies die show waar jij bij was de beste van de tour is

Tekst: Jasper van Dorp Foto's:Amber Zwartbol ,

“Hallo, ik ben Ian Clement en ik ga lieve luisterliedjes voor u spelen.” De Belg staat in het voorprogramma van de Staat in Bibelot. Zodra zijn band de eerste noten speelt slaat de twijfel echter toe. Was hij nu serieus of was het ironisch bedoeld? Of zou het Belgische bescheidenheid zijn? De band speelt behoorlijk stevig namelijk. Op zich niet zo vreemd, aangezien Clement ook wel bekend is als frontman van de Gentse stonerrockers Wallace Vanborn, toch ook geen band die bekend staat om “lieve luisterliedjes”.

In de korte tijd die hij als voorprogramma heeft stort hij enkele songs van zijn solodebuut "Drawing Daggers" uit over het publiek, dat na elk nummer enthousiaster reageert. De songs zijn stuk voor stuk spannend opgebouwd en de band speelt strak, alsof ze al hun hele leven samenspelen. De sympathieke singer- songwriter, die ook nog eens is voorzien van een fantastische stem en dito uitstraling, heeft ongetwijfeld een hoop zieltjes gewonnen vanavond. “Wij komen uit België, wij hopen dat u ons dat kunt vergeven.” Ah, daar is dan toch die Belgische bescheidenheid. Of is het toch weer ironie?

Tegen de tijd dat De Staat het podium op stapt is de Main Stage van Bibelot tot de nok toe gevuld met fans. De band krijgt dit soort zalen tegenwoordig gemakkelijk vol. Dat is ook terecht, gezien de drie goede albums die De Staat al op zak heeft en natuurlijk niet in de laatste plaats vanwege hun livereputatie, die inmiddels op het legendarische af is. Hun meest recente album I_CON is net uit en hoewel dit album overal vol lof werd ontvangen is het altijd maar even afwachten of een band het niveau van de plaat ook live waar kan maken. Maar vanaf de allereerste noten van All is Dull – inclusief die briljante vertraging in het drumspel van drummer Tim van Delft – is die twijfel weg. Hier staat een band die hun nieuwste album goed in de vingers heeft en er ook zin in heeft om het Dordtse publiek een avond te vermaken. De band rockt, piept en schuurt en frontman Torre Florim weet zijn publiek tot achterin de zaal op te zwepen.
 

Hoewel de nadruk in de setlist duidelijk ligt op het nieuwe album worden ook de andere twee niet vergeten; van Machinery (2011) komen onder andere Sweatshop en Old MacDonald Don’t Have No Farm No More voorbij en van het debuut Wait for Evolution (2009) kunnen natuurlijk songs alsThe Fantastic Journey of the Underground Man en Wait for Evolution niet ontbreken. Het publiek vindt het prachtig en hier en daar worden de nummers woord voor woord meegezongen. Dat is extra opvallend, aangezien de band nou niet bepaald toegankelijke muziek maakt. Maar zelfs als tegen het einde van de set een bijna bezeten versie van Witch Doctor wordt ingezet weten ze het publiek goed mee te krijgen. Het is één van de vele krachten van De Staat; het is zo’n band die je het gevoel kan geven dat precies die show waar jij bij was de beste van de tour is. Florim lijkt zichtbaar onder de indruk als hij het Dordtse publiek feliciteert met het mooie nieuwe Bibelot. En hij meent het, zoals De Staat elke noot en elk woord meent.

Tags

nu op 3voor12