The Hundred in the Hands en EMA brengen diversiteit naar Rotown The Hundred in the Hands en EMA brengen diversiteit naar Rotown

Bonte muzikale mix zorgt voor geslaagd concert

, Tekst: Lodewijk Hoebens Foto's: Wim Barzilay

The Hundred in the Hands en EMA brengen diversiteit naar Rotown

Bonte muzikale mix zorgt voor geslaagd concert

Tekst: Lodewijk Hoebens Foto's: Wim Barzilay ,

Het is de eerste zomerse dinsdagavond van het jaar en opnieuw staat er een leuke programmering in Rotown. Twee Amerikaanse acts die beiden een knappe vrouw achter de microfoon hebben staan en verschillende muziekstijlen door elkaar gooien.

The Hundred in the Hands mag de spits afbijten. Het New Yorkse duo, live aangevuld met een drummer, heeft het podium volgezet met keyboards, synths, apparatuur enz. Eleanore Everdell en Jason Friedman brengen een aparte combinatie. De zangeres achter de toetsen heeft een frèle stem terwijl de gitarist eigenlijk praat met zijn gitaar. De man lijkt een mix van Pete Townsend (the Who) en Gary Lightbody (Snow Patrol) met voldoende podiumpresentatie inclusief danspasjes en rondzwaaiende armen. Dankzij de vele effecten op zijn gitaar en de dikke synthlagen ontstaat er een catchy brij aan geluiden.

Leuk is dat ze beginnen met hun oudste track ´Dressed in Dresden´ om vervolgens verder te gaan met de nieuwste ´Keep it Low´ afkomstig van het in juni te verschijnen tweede album Red Light. De sound is sfeervol en heeft tegelijk ook iets dreigends. Friedman maakt een rondje langs de knoppen om zijn geluid aan te dikken zoals in de aanstekelijke afsluiter ´Commotion´. Helaas staat de gitarist daarom regelmatig met zijn rug naar het publiek. Gelukkig mag de vrouwlijke helft van de band er zeker zijn en heeft ze enkele sensuele dansjes in huis. Op plaat klinken de vijf gespeelde songs nogal poppy en zeker niet zo boeiend als dat we ze live voorgeschoteld krijgen. Er zit een bepaalde electro/disco sfeer in met raakvlakken van OMD en Modern Talking.

Na een half uurtje maakt The Hundred in the Hands plaats voor EMA. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan want er moet een hele hoop worden opgeruimd. De band rondom Erika M. Anderson zet alles zelf klaar. Het is een bont gezelschap: Erika heeft haar mooie blonde lokken ingeruild voor een kort, donker en jongensachtig kapsel, de vrouwlijke gitarist loopt rond met haar sterke drankjes terwijl de ritmesectie achterin bestaat uit twee kerels die de drums, viool en synthesizers bespelen. Rond half tien beginnen ze eraan. Met opener ´Stand´ brengt de Amerikaanse poëtische teksten begeleidt door een folky viool en diepe drums.

Miss Anderson heeft een soort van street attitude. Haar hip hop bewegingen en zeer expressief gedrag weten het publiek direct te imponeren. Nu ze haar haren kort heeft zien we dat lieve gezichtje wild te keer gaan. De muziek gaat regelmatig alle kanten op met zware basssounds en echoënde riffs. De rust keert terug wanneer ´Grey Ship´ start, misschien wel EMA´s bekendste nummer van haar 2011 album Past Life Martyred Saint. De song heeft een mooie opbouw die na drie minuten op volle vaart begint te komen wanneer de synth wordt open getrokken. De drums houden zich nog gedeisd maar via tribalachtig drumspel explodeert het nummer.

Een leuk bruggetje wordt gemaakt naar ´Marked´ dat veel ingetogener klinkt. De teksten zijn stuk voor stuk emotioneel en gedurfd. Gedurende Milkman mag er gedanst worden, EMA zelf geeft het goede voorbeeld en duikt het publiek in. Alsof ze alleen op de wereld is laat ze zien hoe je op haar muziek beweegt. De zangeres wil live dan ook het gevoel krijgen alsof ze elke avond van het dak springt. Toch hebben de twee chicks on stage veel lol samen. ´Anteroom´begint met lief samenzang maar al snel worden de dubbele gitaren erbij gehaald. Het zorgt voor een soort grungy vibe à la L7. De show eindigt met die andere single ´California´, vol kritische boodschappen en heftige lyrics over leven en dood. Zware teksten die via de muziek draagbaar zijn en omgezet kunnen worden in een bepaalde extase. 

Tags

Nu op 3voor12