Diepe buiging voor Dry The River in Rotown Diepe buiging voor Dry The River in Rotown

Bebaarde folkies werpen schroom uitendelijk van zich af

, Tekst: Alex de Bruijn Foto's: Joyce Moes

Diepe buiging voor Dry The River in Rotown

Bebaarde folkies werpen schroom uitendelijk van zich af

Tekst: Alex de Bruijn Foto's: Joyce Moes ,

Het Londense Dry the River stond al enige tijd op het verlanglijstje van het Rotterdamse Rotown, aldus de website. Niet vreemd. Aangezien de band, na een serie sterke Nederlandse optredens (Lowlands, London Calling, voorprogramma The Antlers etc.), en met de release van het goed ontvangen debuutalbum Shallow Bed, de aandacht van het Nederlandse publiek al op grote schaal heeft weten te trekken. Op voorhand van deze Zuid-Hollandse vuurdoop dient ook al een diepe buiging te worden gemaakt voor het arbeidsethos van deze vijf folkies. Twee jaar lang werd intensief gewerkt aan het album, maar geen enkel moment stopte zij met touren. Dit is een band met een grote live reputatie, en dat valt deze zondagavond alleen maar te bevestigen.

In een uitverkocht Rotown, hangt vooraf een ontspannen sfeertje. Wanneer de zaallichten uitgaan en de introtune start in, warmt Micheal Jackson’s Will you be There de zaal op voor een mooie avond. Een alleraardigste keuze als voorprogramma, dat moet gezegd.  
 
Ingetogen maar enthousiast, betreden de leden het podium. Verwilderd, bebaard en voorzien van een introverte frontman, alles wat je eigenlijk van een tourende indie-folkband kan verwachten. Toch weet Dry the River vanaf het openingsnummer No Rest iets weg te zetten, dat de band een essentiële toevoeging maakt aan het genre waarbinnen Fleet Foxes, Band of Horses en in zekere zin ook Bon Iver momenteel floreren. Deze mannen zijn ruiger, speelser en almaar groeiende.
 
Zanger Peter Liddle laat als songwriter zien dat hij opereert tussen twee extremen. Meermaals weet hij, ondersteunt door slechts zijn akoestische gitaar en twee loepzuivere backing vocals, de zaal muisstil te krijgen, zoals bijvoorbeeld bij het sferische Shaker Hymns. Maar wanneer hij vervolgens wordt bijgevallen door de andere bandleden kan het geluid zo aanzwellen dat de post-punk en hardcore roots van deze band niet meer kunnen worden genegeerd. De hoogdravende stem van Liddle en de enigszins melancholische partijen van violist annex toetsenist Will Harvey, maken dat Dry the River een karakteristiek en herkenbare sound wegzet. Deze twee elementen worden tevens op zo’n manier gebruikt dat zelfs de, qua songstructuur mindere nummers, niet vervelen. Daarmee kan overigens niet worden verbloemt dat het ene nummer boeiender is dan het andere. Zo blijken nummers Bible Belt en Weigths & Measures echte hoogtepunten. Niet gek genoeg ook tracks die beiden eerder werden gereleased als single.
 
Tussen de nummers door, lijkt de band toch wat moeite te hebben met de interactie met het publiek. In eerste instantie zorgt dat voor wat onwennige momenten. Bijvoorbeeld wanneer bassist Scott Miller voor de derde keer aangeeft dat de temperatuur op het podium nu toch echt begint op te lopen. Echter is dit hem niet volledig kwalijk te nemen, aangezien het initiatief vanuit zanger Liddle ook volledig uitblijft. Of de band dit nou echt moet aanrekenen als minpunt blijft in het midden. Gedurende het spelen en naarmate de tijd vordert blijkt namelijk dat het schroom wordt afgeschud en dat deze band ook vanavond graag op de planken staat. Laten we het op de zondag steken en op de waarschijnlijk katerige gemoedstoestand van Liddle, na zijn zesentwintigste verjaardagsfeest van de vorige avond.
 
Wanneer Dry the River gedurende het afsluitingsnummer Lion’s Den echt toewerkt naar een climax in de set. Is deze avond compleet te noemen. De band wekt sympathie door vrijwel direct na de show het publiek op te zoeken, en daar tot de deuren sluiten te blijven hangen. Deze jongens zijn niet verlegen of arrogant. Dit is no-nonsense Folk-rock van ruige Britse schoffies. Trouwens: Gratis te bezichtigen op Parkpop 2012, ben daarbij!
Tags

Nu op 3voor12