Diggeth, Electric Alice en Judas’ Wolf zorgen voor een explosieve avond in Exit Diggeth, Electric Alice en Judas’ Wolf zorgen voor een explosieve avond in Exit

Onterecht magere opkomst tijdens ‘breaking bands night’ in Exit

, Tekst: Marlou van der Linden Foto's: Rob Lammerts

Diggeth, Electric Alice en Judas’ Wolf zorgen voor een explosieve avond in Exit

Onterecht magere opkomst tijdens ‘breaking bands night’ in Exit

Tekst: Marlou van der Linden Foto's: Rob Lammerts ,

Donderdag 30 september vond de traditionele ‘breaking bands night’ plaats in Exit en de opkomst was teleurstellend. Gelukkig trokken de ‘breaking bands’ hier niets van aan en zetten desondanks een explosieve show neer.

Onterecht magere opkomst tijdens ‘breaking bands night’ in Exit

Na veel ophef over het sluiten van poppodium WATT, is het nu tijd om onze horizon te verbreden. Waar kleinere poppodia daar zijn om de pijn te verzachten, lijkt Rotterdam hier nog niet warm voor te lopen. Donderdag 30 september vond de traditionele ‘breaking bands night’ plaats in Exit en de opkomst was teleurstellend. Gelukkig trokken de ‘breaking bands’ hier niets van aan en zetten desondanks een explosieve show neer.

De Nijmeegse psychedelische metalband Judas’ Wolf mag het spits afbijten. Voordat de band begint, wrijven de vier jongens elkaar over de bol als succeswens. Ze hebben er duidelijk zin in. De drummer telt af en zware riffs gecombineerd met stuwende lijnen ontstaan, waarvan de trillingen tot diep in de buik te voelen zijn. Een aangenaam gevoel, ondanks de merkbare zenuwen in het begin van de set. De nummers zijn goed en bovenal verrassend opgebouwd. Zo begint het nummer ‘What Would You…’ rustig en ingetogen om uit te monden in een explosie van knallende en steeds sneller wordende ritmes. Origineel is het gebruik van een vintage microfoon, waarin de zanger/gitarist zijn stem varieert door zowel te ‘grunten’ als te zingen. Dat de band niet bang is om te experimenteren, bewijst ze met de zo nu en dan opkomende Arabische klanken en het gebruik van ondersteunende alarmgeluiden. Judas’ Wolf is een krachtige band die veel in huis heeft en niet schroomt om dat te laten zien. Zelfs het magere publiek wordt niet vergeten: de zanger/gitarist vraagt vriendelijk hoe het gaat, terwijl de gitarist al spelende van het podium stapt.

Wanneer de Schiedamse experimentele rockband Electric Alice start, doen de manier van zingen in combinatie met de korte pauzes denken aan het nummer ‘Are You Gonna Be My Girl’ van Jet. Net als deze band is de vierkoppige Electric Alice geïnspireerd door classic rock uit de jaren zestig en zeventig. Scheurende gitaren en energieke drums worden continu in versnelling afgevuurd, waardoor het aangename gevoel in de buik omslaat in onrust. Te veel van het goede. Ondanks de onrust, wordt duidelijk dat de spil van de band wordt gevormd door de onopvallende maar zeer bekwame gitarist. Met zijn ingewikkeld goede gitaarrifs en solo’s combineert hij passend met de harde drums. De zanger weet als rasentertainer, met zijn blije gezicht en gevoel voor humor, de aandacht volledig op zich te richten. Met zijn stem toont hij zijn veelzijdigheid. Hij zingt van laag naar hoog, creëert zelfs een Serj Tankian-achtige sound en komt geregeld met een enorme uithaal of schreeuw. Zeker niet slecht, maar net als het geluid, te veel van het goede. Het hoogtepunt, het nummer ‘Alright’ dat het gas doet terugnemen, heeft de band slim voor het laatst bewaard. Helaas is het publiek al gehalveerd.

De Nijmeegse metal ’n rollband Diggeth vormt de terechte afsluiter van deze lange avond. De drie heren ogen en klinken direct het meest ervaren en energiek. De gitaar, drums en bas zijn opvallend goed in balans, terwijl de zanger/gitarist geraffineerd door de versnellende drum- en baslijnen heen speelt. De pakkende riffs zorgen ervoor dat het publiek dat nog over is, met het hoofd begint te ‘bangen’. Een bijzonder verrassend effect wordt bereikt wanneer de drie instrumenten gelijktijdig in staccato worden ingezet, korte noten los van elkaar. Op het moment dat de band in herhaling lijkt te vallen, lanceert deze haar typische rock n roll element. Het publiek blijft enthousiast en de enig overgebleven vrouw wordt beloond met een gratis cd. Na de rock n roll volgt een rustmoment, waarin de ruige stem van de zanger/gitarist mooi tot uiting komt en de drummer enkel op de bekken slaat voor een mystieke touch. Het publiek krijgt echter geen kans om in te doezelen, want de afsluiter is meteen één van de meest explosieve van de avond: ‘21st Century Nomad’.

Al hebben de ‘breaking bands’ vanavond bewezen geen groot publiek nodig te hebben, hebben deze dat zeker wel verdiend. Zo ook de komende ‘breaking bands’. Dus een oproep aan de Rotterdamse popliefhebbers, rockers en headbangers: houd de donderdagavond in Exit in de gaten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nu op 3voor12