Knalpot, At No Bikini Beach en Greyline zijn op dreef in Exit Knalpot, At No Bikini Beach en Greyline zijn op dreef in Exit

Hoogstaande avond met onalledaagse bands

, Tekst: Jasper de Jong Foto's: Jasper de Jong & Joyce Noordermeer

Knalpot, At No Bikini Beach en Greyline zijn op dreef in Exit

Hoogstaande avond met onalledaagse bands

Tekst: Jasper de Jong Foto's: Jasper de Jong & Joyce Noordermeer ,

Vanavond staan er drie bands geprogrammeerd in de Exit. Geen thema vanavond, maar een lekkere mix van Nederlandse bodem.

Hoogstaande avond met onalledaagse bands

Het duo Knalpot uit Amsterdam mag vanavond het bal openen voor een nog niet al te volle Exit. De naam van de band zegt eigenlijk al genoeg over wat Rafael Vanoli (gitaar) en Gerry Jager (drums) ten gehore gaan brengen. Het is een pot vol experimentele knallen, met een heerlijk zacht fluwelen randje en een lekkere dubswing. Onnavolgbaar met onregelmatige ritmen en een kakofonie van geluiden die zij uit allerlei apparaten halen. Het zijn twee professoren, die aan het experimenteren zijn met hun potjes en flesjes, alleen zijn deze vervangen door drumstel, dubs, computertjes, mengpanelen en voetpedalen.

We zijn beland in een chemische wereld van stoffen en mengsels, maar dan gemaakt van muziek. Ze trekken je aandacht en nemen je mee in hun trip door hun psychedelische electrowereld. Het ene moment wordt je meegezogen in hun sferische dubby melodieën, om weer wakker geschud te worden met scheurende gitaargeluiden en knallende drums. Het is knap om te zien dat zij zoveel verschillende apparaten tegelijk kunnen bespelen en toch nog het overzicht behouden en strak klinken. Daarbij lijken de mannen zelf helemaal op te gaan in hun eigen gecreëerde jazzy trip en spelen vol overgave. Het publiek lijkt het ook steeds meer te begrijpen en waarderen, gezien de meer uitbundige reacties. Beetje jammer dat het concert kort daarop afgelopen is. Maar het kan niet anders. Er staan nog twee andere bands te trappelen om het publiek te vermaken.

At No Bikini Beach is in 2004 uit de Rotterdamse klei getrokken. De vier leden van deze hoofdzakelijk instrumentale band zijn vanuit verschillende formaties al bekend bij het meer alternatieve publiek (o.a. Feverdream, Sir Ian, Elle Bandita) en hebben van hun zijproject een serieuzere zaak gemaakt. Serieus is een groot woord, want spelplezier en lol lijken de voornaamste redenen te zijn om meer tijd te investeren in deze band. Ze brengen dit ook zeer goed over op het publiek. Hier en daar wordt een zanglijntje gemist, maar over het algemeen vullen ze die leemte goed op met indrukwekkend goed spel. Daarbij stapt bassist René van Lien achter de micro om deze vocale leegte zo af en toe in te vullen.

Op een paar valse noten van gitarist Arnold na, staat deze band als een huis en rockt en swingt het aan alle kanten. Ze schuren qua stijl tegen postrock aan, maar blijven toch heel toegankelijk en poppy. Ze brengen hun enthousiasme en vrolijkheid zonder problemen over op het publiek. Opvallend dat er een groep vrouwen op de eerste rij flink mee staat te swingen. Hoe komen deze mannen aan deze vrouwelijke aantrekkingskracht? Of waren het toch gewoon hun vriendinnen? We zullen het nooit weten. Waar we wel achter zijn gekomen is dat At No Bikini Beach verfrissend klinkt en je vrolijk maakt. Precies wat je nodig hebt op de vrijdagavond! Check hun nieuwe plaat ‘A New Bikini’!

Als afsluiter speelt vanavond de Groningse rockformatie Greyline. Deze vierkoppige band begint met een uitgebreide soundcheck. Je hoort al dat dit gaat rocken. Als alles op orde is, begint de metalen stoomwals op gang te komen. Ze brengen veel werk ten gehore van hun laatste album ‘Behind the Masquerade’ die recent is uitgekomen. Bassist/zanger Jabe bespeelt zijn instrument als een razende en heeft daarbij een dijk van een stem. Het is net of de zanger van Type o Negative uit de dood is herrezen, maar nu met vette grunt in zijn stem. Hij is duidelijk het gezicht van de band en zijn stem en voorkomen hebben een internationale uitstraling. De band achter hem zet een sterke en strakke set neer, die bol staat van de energie, spelplezier en kundigheid. Het is ook fantastisch om te zien hoe gitarist Job, die in een rolstoel zit, helemaal op gaat in de muziek. Hij ragt op zijn gitaar en bangt zijn hoofd op de dampende beats van drummer Wieger. Het is een goed geoliede stoomwals die een lekkere portie metal/rock op je bord smijt. Met hun uitstraling en pakkende nummers denk ik dat ze in staat zijn een breder metalpubliek aan te spreken, zowel binnen Nederland als ver daarbuiten. Toegegeven, het is niet vernieuwend, maar wel met een duidelijk verbetert recept, die naar meer doet smaken!

Nu op 3voor12