NoMeansNo brengt WATT basement tot kookpunt NoMeansNo brengt WATT basement tot kookpunt

Oud is het nieuwe jong...

, tekst: Niels van Beers, foto's Jasper de Jong & Niels van Beers

NoMeansNo brengt WATT basement tot kookpunt

Oud is het nieuwe jong...

tekst: Niels van Beers, foto's Jasper de Jong & Niels van Beers ,

Afgelopen zaterdag traden oudgedienden NoMeansNo op in Watt. Met hun dampende, hoekige, rockende show brachten ze de Watt basement tot een kookpunt. Een nostalgisch hardcore punk avondje voor de fijnproevers van het genre ' jazz-core'...

Oud is het nieuwe jong...

Voor een langzaam vol lopende WATT basement trapte de Canadese band Invasives af. En een betere support voor NoMeansNo lijkt er niet te bestaan. In bijna hetzelfde straatje spelen ze strakke, hoekige en staccato rock die er bij de NoMeansNo fans heel goed in gaat. Invasives hebben duidelijk de mosterd bij hun Canadese grootvaders vandaan gehaald. Met een verrassende en strakke set vol breaks en tempowisselingen bleken de Invasives een prima opwarmer voor NoMeansNo.

Dat ze en dagje ouder zijn geworden steken ze niet onder stoelen of banken, zo bezingen John Wright, Rob Wrong en Tom Holliston hun ‘grijzer worden’ in openingsnummer ‘Old’. Een traag en meeslepend rock-epos over hun generatie. Echter, het waren diezelfde broers Rob en John Wright die al in 1979 samen hun debuut LP ‘Mama’ opnamen in moeders kelder. Ooit nog beinvloed door Gang of Four en P.I.L. maar dan met een cursus jazzfunk op hoog niveau. Ruim 30 jaar en een tiental albums later is hun muziek wel nagedaan maar nooit geevenaard. Hier hebben we met legendes te maken.
De hardcore opa’s staan nog altijd hun mannetje en dat blijkt uit de energie waarmee ze maniakale punknummers als ‘Dead Souls’ en ‘It’s catching up’ nog moeiteloos uitvoeren. Echter halverwege hun show slaan ze een deuk door louter nieuw materiaal te spelen. En dat materiaal mist helaas variatie en is slomer dan hun dansbare oudere werk. Gelukkig slaan de drie vermoeid ogende opa’s keihard terug met publieksfavorieten als ‘Rags and Bones’, ‘Metronome’ en ‘Humans’. Nummers vol gelaagdheid en poetisch sarcasme. Het publiek gaat bij deze nummers compleet uit hun dak, er wordt gecrowdsurfed en geschreeuwd om een toegift. Uitsmijter ‘No rest for the wicked’ van hun debuut album ‘Mama’ is een funky danskraker met daarin meer variatie en pakkende hooks dan er in de afgelopen dertig jaar in de indie rock is uitgebracht. Onbegrepen door velen, aanbeden door een select clubje fijnproevers.

Dat NoMeansNo nog altijd gevoel voor humor heeft blijkt uit hun nieuwe credo: ‘Old is the new young’, en zo is het maar net. Na dertig jaar staat hun maniakale jazzcore nog kaarsrecht overeind. En wat mij betreft mogen ze zo doorgaan met rocken totdat ze met looprekken en rolstoelen het podium op moeten! Fantastische show van een legendarische band.

nu op 3voor12