De jazz van The Ploctones rockt het café van WATT De jazz van The Ploctones rockt het café van WATT

Virtuositeit en humor zorgen voor een fijne avond

, Tekst: Renee Hartog Foto's: Roy van der Burg

De jazz van The Ploctones rockt het café van WATT

Virtuositeit en humor zorgen voor een fijne avond

Tekst: Renee Hartog Foto's: Roy van der Burg ,

The Ploctones speelden donderdagavond in het café van WATT, op uitnodiging van Jazzpodium Rotterdam. Dat The Ploctones briljant zijn in wat ze doen, hoef je de echte jazzliefhebber niet meer te vertellen; dat schijnt voor zich te spreken. Deze band blijkt gewoon heel goed te doen te zijn voor mensen die gewoonlijk ronduit nerveus worden van ‘jazz’.

Virtuositeit en humor zorgen voor een fijne avond

Voor iemand die van huis uit stiekem toch wel neigt naar ‘the-bandjes’ in de richting van The Beatles-is-echt-de-beste-band-ever-en-ons-grote-voorbeeld, was het toch wel een beetje spannende donderdagavond. The Ploctones, jazeker de jazzvirtuozen, speelde toen namelijk in het café van WATT, op uitnodiging van Jazzpodium Rotterdam.

Dat The Ploctones briljant zijn in wat ze doen, hoef je de echte jazzliefhebber niet meer te vertellen; dat schijnt voor zich te spreken. Deze band blijkt gewoon heel goed te doen te zijn voor mensen die gewoonlijk ronduit nerveus worden van ‘jazz’. 

Zelf val ik ook onder deze categorie mensen. Jazz, in de breedste zin van het woord, wordt heus gewaardeerd. Alleen dat snelle, dat lastige, met al die verschillende lijntjes en akkoordjes kan een rusteloos gevoel geven.

In de zaal staat een opvallend gemêleerd publiek en op het podium: Efraim Trujillo met een saxofoon, Martijn Vink achter een drumstel, Jeroen Vierdag op basgitaar en Anton Goudsmit op gitaar.

Of je nu heel erg van jazz houdt of niet, The Ploctones is geniaal. Anton Goudsmit - met zijn herkenbare wiebelende hoofdbeweging en winnaar van de prestigieuze Boy Edgar prijs 2010 – wordt niet voor niets beschouwd als één van de meest invloedrijke gitaristen van Nederland. Met z’n drie eveneens virtuoze vrienden maakt hij er op het podium een dolle boel van. Van denken in hokjes houdt deze band niet. De muziek van The Ploctones vliegt van rock naar jazz, van latin via blues naar funk, pop en country, van zacht en langzaam, naar snel naar heel luid en aait, mept, swingt, plaagt, zweet, danst, kriebelt en boeit.

Het publiek vindt het geweldig, maar de band zelf lijkt er nog wel het meeste plezier in te hebben. The Ploctones heben ook humor; een stuk –van hun nieuwste plaat 050 – dat heel easy en bluesy wordt ingezet. ‘He, lekker’, denk je en droomt een beetje weg. Dan, ineens gaat het hard, maar dan ook keihard los. Je schrikt je een ongeluk, net als de rest van het publiek en dat blijkt oprecht heel grappig. ‘Zo, ik ben weer wakker’, omschrijft iemand naast me het treffend. De korte verhaaltjes die Anton Goudsmit tussendoor de zaal in kiepert, ter introductie van een nieuw stuk zijn ook de moeite waard. Navertellen kan niet, dat is nooit grappig, maar er viel bij dit jazzconcert toch ook behoorlijk wat te lachen.

Jazz is leuk! Zie je wel! Ingewikkelde muziek hoeft dus helemaal niet altijd zo serieus en autistisch te zijn. The Ploctones doen moeilijk en bizar genoeg om de echte jazzfreaks te kunnen bekoren, maar weten dit alles tegelijkertijd gewoon als mooie muziek te laten klinken, zodat het ook leuk blijft voor de minder gestudeerde liefhebber die gewoon van fijne muziek houdt.

nu op 3voor12