Dagboek van een muzikant Dagboek van een muzikant

"mijn “ontmande” ego kromp ineen tot micro niveau"

, Tekst: Esther Hogervorst

Dagboek van een muzikant

"mijn “ontmande” ego kromp ineen tot micro niveau"

Tekst: Esther Hogervorst ,

Ook deze maand deelt Esther Hogervorst met ons het lief en leed van haar leven als muzikant. Ze is drumster van de meiden punkrock band QueenBee en houdt voor 3voor12/Rotterdam bij wat het harde Rotterdamse muzikanten-leven zoal brengt.

"mijn “ontmande” ego kromp ineen tot micro niveau"

Dus we gaan akoestisch spelen. Ik vond het nogal een opdracht. We zijn dan wel geen hardcore-punk band met gruntende langharige zangers maar onze distortion is wel een deel van onze charme.

Desalniettemin zag ik er wel brood in na een keertje gerepeteerd te hebben. De zang kwam het wel ten goede. Dat komt natuurlijk omdat het portret dat de backing vocals verzorgt geen fysieke hoogstandjes hoeft te leveren op de drums tijdens het zingen. 

Over die drums gesproken,  voelde me wel een beetje “ontmand” voor zover van toepassing. Zit je daar een beetje met een snaardrum tussen je benen met wat brushes te goochelen. Heel fijn. Maar goed, kon ik eindelijk een keer mijn hoge hakken aan naar een optreden zonder bang te hoeven zijn mijn enkels te breken op  mijn pedalen. En dat is toch ook heel wat waard!! 

Ik begon al nattigheid te voelen bij de soundcheck, het uitversterken en in balans krijgen van twee akoestische gitaren, een snaardrum, een elektrische bas en twee vocalen is best lastig. Alle lof ook naar het geluid hoor, daar niet van maarre… ik heb geen gitaar gehoord. En de zangeres en ik hebben nogal een volume verschil. Normaal niet zo’n ramp maar nu bleek dus dat ik met mijn grote mond niet eens een microfoon nodig had om over de band heen te blèren. Op zich niet zo’n ramp maar ik moet toch zeggen dat ik best gesteld ben op mijn mic, al is alleen maar om een beetje bijdehand te zijn tussen de nummers door. 

De omvang van de ramp begon pas vormen aan te nemen toen het publiek binnen kwam druppelen en wij aan de set begonnen. We maakten dusdanig weinig herrie dat het gesprek aan de bar en het gegiechel in de hoek gewoon door kon gaan. Sterker nog, het gesprek aan de bar was beter te volgen dan onze set simpelweg omdat het harder klonk. Leuk dat ik nu weet dat Natasja het met Pieter heeft gedaan tijdens het tuinfeest maar mijn toch al “ontmande” ego kromp ineen tot micro niveau. 

Nee, niet echt voor herhaling vatbaar besloten we na afloop. In een huiskamer misschien, of als we ouder, grijzer en toe aan een best-of cd zijn, maar voorlopig geen lieve pingeltjes maar gewoon onze oude vertrouwde distortion en houten stokkies. Het levensverhaal van Natasja en Pieter zal me aan mijn reet roesten. Ik hoop wel dat ze gelukkig worden natuurlijk, en als ze nog een vrolijke pop-punkband voor de bruiloft zoeken… 

nu op 3voor12