Presentatie Muleskinner in afgeladen Exit Presentatie Muleskinner in afgeladen Exit

Gezellige avond met pure rock 'n roll

, Tekst: Robey Groeneweg Foto's: Carla Sap

Presentatie Muleskinner in afgeladen Exit

Gezellige avond met pure rock 'n roll

Tekst: Robey Groeneweg Foto's: Carla Sap ,

Muleskinner werd afgelopen zondag gelanceerd in een afgeladen Exit. Het personeel van Exit was gewaarschuwd dat het druk zou worden maar was toch nog verbaasd over de enorme hoeveelheid mensen die op kwamen dagen. Extra personeel werd opgetrommeld om alle gladjes te laten verlopen en gelukkig lukte dat. Zo werd het enorm gezellig op een zondagavond.

Gezellige avond met pure rock 'n roll

Muleskinner is een nieuw blad dat zich geheel richt op rock ’n roll in de meest vuige vormen. Een genre waar ook bluegrass en rockabilly in past.  Dit soort blaadjes wordt zelfs in het digitale tijdperk nog steeds gemaakt en dat alleen al verdiend alle mogelijke hulde. Hier wordt rock ’n roll met liefde beleden. Niet omdat het ‘hip’ of ‘in’ is of omdat je er anderszins mooie sier mee kan maken maar omdat het een echte levensstijl is geworden en gebleven.

Geen van de drie bands van deze avond gebruikte drums, op een plastic emmer bij Bob Wayne na, en toch swingde de tent de pan uit.
The Smoking 45’s komen uit de buurt en waren de eerste die het podium mochten beklimmen. Een staande bas, een akoestische en een elektrische gitaar, drie mics en gaan. Deze band is cool, vooral de gitarist (de elektrische) liet zien dat hij de benodigde loopjes goed in de vingers had. Bluegrass is niet bepaald eenvoudig te spelen en zonder drummer alles strak houden is ook een kunst. Een kunst die the smoking 45’s ogenschijnlijk met het grootste gemak uitvoerden. De zanger had precies het goede knauwerige accent al werd hij even later wat dat betreft volledig overvleugeld door de heer Bob Wayne. Maar die gast komt dus echt uit Texas, eh niet dus; Seattle is the place maar je zou toch zweren dat je met een southern boy te maken hebt. Bob Wayne is er zo een die steeds met een wisselend gezelschap optreed en deze keer dat hij dat met the 357 Stringband die dardoor eigenlijk 2 maal voltallig optraden; een keer mét en een keer zonder Bob Wayne in de gelederen.

Bob Wayne is iemand waar je niet snel overheen kijkt en een krachtige podiumpersoonlijkheid die het publiek in een handomdraai los krijgt. Dat gebeurde dan ook en Exit stond in een mum van tijd te swingen. Sommige nummers waren dermate catchy dat ik ze nu nog mee kan neuriën. Teksten als “I’ll be damned to come home to hear you bitching, you should be glad that I come home at all” zijn dan ook zinsneden die tamelijk makkelijk blijven hangen.

Na een goed uur gespeeld te hebben was het de beurt aan the 357n stringband om het nog eens dunnetjes over te doen. Derek Dunn, de man die bij Bob Wayne de plastic emmer beroerde, nam de akoestische gitaar ter hand en nam plaats achter de microfoon en toen kwam het feest pas echt goed los. Het zweet droop zolangzamerhand van de muren bij Exit en ondanks dat het tamelijk laat op de zondag begon te worden kon het publiek er nog altijd geen genoeg van krijgen. Het bier vloeide rijkelijk en de stemming werd er steeds beter op.  Uiteindelijk had men drie uur bijna non stop staan swingen. Dit was een van de meest gezellige avonden ooit in Exit en dat mag vaker gebeuren. Na vanavond is het zeker dat authentieke muziek en zeker rock ’n roll in zijn meest onversneden vorm nooit en te nimmer zal verdwijnen. Zolang er een mensheid is tenminste.

nu op 3voor12