Pure Chemie tussen "boeren" Los Campesinos en publiek in Rotown! Pure Chemie tussen "boeren" Los Campesinos en publiek in Rotown!

Een duideijk no-nonsense beleid en een knallende show

, Tekst: Renee Oranje, foto's: Marcel van Leeuwen

Pure Chemie tussen "boeren" Los Campesinos en publiek in Rotown!

Een duideijk no-nonsense beleid en een knallende show

Tekst: Renee Oranje, foto's: Marcel van Leeuwen ,

Wat een behoorlijke rij buiten al doet vermoeden: het is gezellig, uitverkocht druk in Rotown. Er is een bijna aaibare opwinding te voelen onder het publiek, variërend van jong tot wat minder jong. Snel worden er wat biertjes ingeslagen en beweegt het publiek zich tot bijna op het podium.

Een duideijk no-nonsense beleid en een knallende show

Als daar ineens de muzikanten, allen afkomstig uit Cardiff, Wales, het podium op komen klinkt dan ook een daverend applaus. Rustig en geconcentreerd laat Los Campesinos haar eerste tonen horen. 

Tot dusverre is nog niet veel te merken van de ADHD performance die beloofd wordt op de diverse affiches. Maar plots barst dan de muziek los en klinkt ieder aanwezig instrument, en dat zijn er veel, even helder. Frontman Gareth Campesinos heet de zaal welkom en de band knalt direct door met nog meer muzikaal geweld. Bij het einde van het nummer aangekomen is het publiek door het dolle heen en ontstaat er een flinke pit. Gareth waarschuwt nog voor enige botbreuken, maar de band geniet zichtbaar van hun enthousiaste publiek. 

Dat de band, die nog maar sinds 2006 bestaat,  is begonnen als gelegenheidsbandje ‘ just for fun’  en verder niet veel wensen had om door te breken, is niet te merken. Met de energie van een tank blaast Los Campesinos hun hits als ‘ Sweet Dreams Sweet Cheeks’ ‘ Romance is boring’  en ‘ Death to Los Campesinos’  de zaal in. Ook nieuwe aanwinst Kim Campesinos laat verdienstelijk van zich horen met haar engelachtige zang.  

Los Campesinos, dat iets betekent als ‘Boeren’ in het Spaans, weet hun invloeden uit werkelijk alle hoeken van de muziekwereld te halen.

Het ene moment Disco, het andere meer Britpop/Indie en het volgende moment toch ook wel Punk. Harriet Campesinos, de violiste van het stel voegt een vleugje romantiek aan het geheel toe. Maar als het hard moet, moet het hard, zes man pakt dan de microfoon en begint luidkeels mee te zingen.  

De band heeft duidelijk een no nonsense beleid en los van enige aanprijzingen aan locatie Rotown knallen ze er het ene nummer na het volgende uit.

Na drie kwartier meedrijven op hun opzwepende tonen, wordt er zelfs nog even gecrowdsurft.

Dan wordt het laatste nummer ingezet en is de chemie tussen band en publiek optimaal. Hartstochtelijk geklaag klinkt dan ook wanneer de band plots besluit het podium te verlaten. En als de toegift dan nog is geweest en de laatste klanken van Gareth’s Britse accent uitsterven moet het publiek er echt aan geloven. Los Campesinos moet weer verder.

nu op 3voor12