The Wailers krijgen WATT niet plat The Wailers krijgen WATT niet plat

Feest der herkennning zonder overtuiging

, Tekst: Arie de Kam Foto's: Willem de Kam

The Wailers krijgen WATT niet plat

Feest der herkennning zonder overtuiging

Tekst: Arie de Kam Foto's: Willem de Kam ,

In een redelijk volle WATT traden op 3 September The Wailers op, de oude begeleidingsband van Bob Marley. Het beloofde een mooi avondje swingende reggae te worden.

Feest der herkennning zonder overtuiging

Het publiek was zeer gevarieerd. Natuurlijk ontbraken de karakteristieke rasta’s niet in de zaal om hun legendes aan te horen. In de zaal troffen we van alles aan; 16-jarige blanke jongens tot een ouwe reggaefan die zijn rollator tot aan het podium had gesleept en daar de hele avond tegen aan stond te wiegen. Vooraf deinde het publiek al rustig mee op de gedraaide muziek begeleid door de dj die er zo nu en dan wat doorheen toaste. Dit laatste werd niet door iedereen gewaardeerd.

Om 21.00 uur kwamen de eerste bandleden op. De twee blazers, gitarist, bassist Ashton “Family Man” Barrett, drummer en toetsen werden enthousiast onthaald. Dit enthousiasme was helaas niet wederzijds, de bandleden keken allemaal stoïcijns voor zich uit. Snel werd het eerste nummer ingezet. Een beetje terughoudend speelden ze instrumentaal het nummer Scandal.

Na afloop van het intro kwam Elan Atias (de vervanger van Bob Marley) samen met een achtergrondzangeres en zanger het podium op. Springend en stampend werd het volgende nummer “Natural Mystic”  ingezet. Een enkeling zong alles mee maar “Flowing through the air’” klonk bekender en die zin werd luid meegezongen. Bij “Trenchtown Rock” ging het al een stuk beter. Er werd fanatieker meegewiegd op de maat en meezingen was voor de meesten geen probleem. Helaas kregen de zangers met hun herhaaldelijke oproep om te springen en rond te dansen weinig gehoor, geen voetje van de vloer gezien.
Bij ‘I Shot The Sheriff’ kon de band dan eindelijk rekenen op wat meer gehoor wat betreft beweging en zang. Een enkeling besloot dat het een rookverbod was en geen blowverbod en de eerste wietluchten stegen op.

“Heathens” volgde, maar vooral één van de grootste hits ‘Jammin’ zorgde voor veel gehoor bij het publiek. De mensen stonden duidelijk meer te genieten en swingden vrolijk met de muziek mee. De zangers vonden het nog steeds niet genoeg en bleven de zaal ophitsen om toch vooral te gaan springen en stampen, een enkeling voelde zich aangesproken en probeerde wat maar na een blik in de rondte ebde dat snel weer weg… weinig gelijkgestemden.
“Waitin In Vain” werd een medley met Michael Jackson’s “Heal The World” en Tina Turner’s “What’s Love Got To Do With It”. Een beetje vreemde onderbreking was het eigenlijk. Waarom putten uit andermans muziek als je zelf een gigantisch repetoire hebt. Vervolgens kwam “3 Little Bird”  nog voorbij, wat duidelijk in de smaak viel. Tijdens het intro werd er door de zaal al gezongen, uit de maat en door elkaar weliswaar maar dat maakte niet uit natuurlijk.
“One Love”  deed het ook erg goed in de zaal als laatste nummer, de stemming zat er in de zaal inmiddels wat beter in, “Let’s get together and feel allright” galmde stevig door de grote zaal van de WATT.
Na 1,5 uur verdween de band van het podium maar al snel werden ze door het publiek terug het podium opgeschreeuwd.

Natuurlijk werd hieraan gehoor gegeven en kwam de gitarist op met Elan Atias om “Together As One” te spelen begeleid door een rustig gitaarspel. Onder het aanhoudende gitaarspel vertelde Elan dat zei het UN food program steunde en riep de zaal op dit ook te doen. “Redemption Song” volgde, ook begeleid door zacht gitaarspel. Aanstekers werden in de lucht gehouden en er werd lekker meegezongen.
Twee akoestische nummers volgden, echter de verwachte climax van de toegift bleef nog uit tot teleurstelling van mijn buren. “Ik vind hier niets meer aan ma, zullen we maar een jointje gaan roken?”

Toen kwam toch de rest van de band er bij om te eindigen met ‘Exodus’. Hier had het publiek op gewacht. Na dit kleine feestje was de band aan de beurt voor een solo rondje en ieder deed zijn ding. Dit was een beetje de trend van de hele avond wat de band betreft. Geen van allen straalde plezier uit en onderlinge communicatie zat er ook niet in. Alleen het enige nog originele The Wailers lid, bassist Aston Barrett en de drummer leken het af en toe nog een klein beetje naar hun zin te hebben maar de eenheid was ver te zoeken. De muziek stond wel maar miste duidelijk de overtuiging van de band.
Op de site van The Wailers verwijt Elan dat The Original Wailers (de band van voormalig Wailers gitaristen Al Anderson en Junior Marvin) slechts een coverband is maar volgens mij heeft het meer van doen met een pot die de ketel verwijt dat ie zwart ziet. Het blijft toch een band die het moet hebben van zijn samenwerking met Bob Marley want de eigen nummers deden het niet zo goed. Het geheel miste de eenheid. De band was te ingetogen en de zangers waren dan weer te (bijna geforceerd) uitbundig.
Uiteindelijk was na 2,5 uur spelen de koek op en na een “Wat een show Rotterdam… Wat een show” van de dienstdoende plaatjesdraaier liep de zaal weer leeg. “Wat een show… wat een show”… mwoah, viel mee.

nu op 3voor12