Feest van herkenning met Dinosaur Jr. en Dead Confederate in Watt Feest van herkenning met Dinosaur Jr. en Dead Confederate in Watt

'Twee dagen nodig gehad om bij te komen'

, Foto's: Tjeerd van den Berg Tekst: Johnny Zundapp

Feest van herkenning met Dinosaur Jr. en Dead Confederate in Watt

'Twee dagen nodig gehad om bij te komen'

Foto's: Tjeerd van den Berg Tekst: Johnny Zundapp ,

Vorige week was band der bands Dinosaur Jr in town. Rotterdam zou het weten en menig bezoeker vertrok met suizende oren en een goed gevoel met flashbacks naar 'vroegah'.

'Twee dagen nodig gehad om bij te komen'

Daar zit ik dan achter mijn toetsenbord. Ik denk nog eens terug aan woensdagavond en vraag me af wat ik over Dinosaur Jr. en Dead Confederate zal vertellen. Het geluid van zo’n Dinosaur Jr. show is immers zo intens, dat je meestal een dag of twee nodig hebt om bij te komen. Maar laat ik om te beginnen heel eerlijk zijn… Als er één band is waar ik echt fan van ben, waar ik eerst de LP en dan later toch ook maar de CD van koop, waarvan ik èn nummers op m’n trouwerij èn op mijn begrafenis wil horen… Dan is het Dinosaur... 

Dus verwacht geen recensie die het verloop van de avond accuraat weergeeft, maar lees een verhaal met mooie beeldspraken en zinnen met ‘en toen en toen en toen…’.    

In eerste instantie komen we er bijna niet in. Het handige ‘blieb-apparaat’ dat tegenwoordig je kaartje scant, bliebte niet en bleek een offday te hebben. En toen… 

Eenmaal binnen was Dead Confederate al begonnen. Jammer, want ze maakten een leuke bak muziek die goed viel voor de woensdagavond. Bij vlagen rockend als oude Mudhoney maar meestal melancholische, langzame nummers die goed pasten bij het broeierige zomerweer van de afgelopen dagen. Het publiek leek deze opwarmer goed te waarderen en luisterde aandachtig naar de psychedelische zanglijnen van zanger Hardy op een dikke laag gitaar en drums. Op de myspace komen de toetsen beter uit de verf dus ik raad je aan om hier nog een langs te surfen.  

En toen was het de beurt aan Dinosaur Jr. Sinds 2005 spelen ze weer in de originele bezetting met Murph op drums, Lou Barlow op bas en natuurlijk met J Mascis op gitaar. In een goed gevulde Watt neemt Mascis plaats voor een drietal muren van gitaarversterkers en vraag ik me af wat hij de rest van de avond zal horen. Lou pielt nog wat aan de instellingen van z’n basversterker en Murph speelt alvast een deuntje. Als iedereen er klaar voor is, wordt geopend met een aantal nummers van ‘Beyond’ en ‘Farm’, de twee albums van na de hereniging. En al hoewel die ongetwijfeld minder vaak gedraaid zijn dan hun platen uit halverwege de jaren ‘80, doen ze niet onder aan het oude werk. De meeslepende stem van Mascis en de melodieuze gitaarlijnen zijn zo kenmerkend voor het geluid van Dinosaur Jr.  

Wanneer er een aantal klassiekers voorbij komen, komt het publiek echt los en weet iedereen weer waar we voor gekomen zijn. Een flinke portie gitaargeweld van één van de beste bands die er bestaat. Halverwege de set zijn Murph en Lou, Mascis even kwijt. Ze kijken verbaasd op terwijl J stoïcijns doorspeelt. Iets wat deze avond voor mij een bijzonder randje geeft. Als Mascis bij ‘Freak Scene’ z’n phaser aantrapt gaat het geluid heel de zaal rond en wanneer het publiek de laatste regels tekst meezingt, staat het kippenvel weer op mijn rug. Wanneer je goed kijkt zie je Lou, Murph en J rocken alsof ze weer 20 jaar jong zijn. 

Als toegift worden nog een paar nummers van de Dinosaur plaat gespeeld wat zelfs de fans van het aller eerste uur met een goed gevoel naar huis moet sturen. Het is jammer dat Dinosaur Jr. weinig interactie met het publiek zoekt, maar de muziek van Murph, Lou en J blijft zeldzaam goed.

nu op 3voor12