Een fijne verjaardag met Smoelwerk Een fijne verjaardag met Smoelwerk

Alles uit de kast getrokken ter ere van een decennium Hiphop In Je Smoel

, Tekst: Jelena Barisic Foto's: Willem de Kam

Een fijne verjaardag met Smoelwerk

Alles uit de kast getrokken ter ere van een decennium Hiphop In Je Smoel

Tekst: Jelena Barisic Foto's: Willem de Kam ,

Tien jaar HIJS werd afgelopen zaterdag op de meest uitbundige manier gevierd in WATT. Breakdancing, turntablism, freestyle battles, een documentaire en daarbovenop ook nog eens een stuk of twintig live optredens; dat er maandenlang naar deze verjaardag toe werd gewerkt was goed te merken.

Alles uit de kast getrokken ter ere van een decennium Hiphop In Je Smoel

De dagindeling van het festival verklapt alvast dat er geen ruimte is voor verveling. Een boekpresentatie, een documentaire, een foto-expositie, liveshows en battles; voor een dag is WATT omgetoverd tot een waar hiphoppaleis. Meer dan twintig hiphopacts zijn samen met freestylers, breakdancers en dj’s binnen een programma van zo’n zes uur gepropt en er zullen keuzes gemaakt moeten worden. Kleine Jay en Cartes of de B-Boy Decennium battle? Zwart Licht of DAC? Manu of Raymzter?

Het is nog geen volle bak als Manu in de vroege avond het podium in de basement oploopt. De aanwezigen zijn echter meteen enthousiast en natuurlijk wordt er uit volle borst ‘Welterusten!’ geroepen als de rapper en zijn broer Neo de minister president aanvallen in een van hun bekendste nummers. Hoewel Manu eerder heeft bewezen dat hij grotere zalen plat kan krijgen, is de keuze om hem in de basement te plaatsen een goede geweest. Het contact met het publiek is makkelijk te leggen en het lage podium verleidt de broers ertoe lekker tussen de voorste rijen in rond te springen.

Dat betekent niet dat het er in de grote zaal minder goed aan toe gaat. Het eerste gedeelte van de line up is grotendeels gereserveerd voor een sterk staaltje turntablism, een indrukwekkende breakdance battle en een freestyle frenzy waar de punchlines je om de oren vliegen. Deze elementen onderscheiden Smoelwerk van de andere hiphopfestivals die er de laatste tijd in overvloed waren en bieden een interessante afwisseling tussen de rapacts door. Als DuvelDuvel uiteindelijk het grote podium opkomt, is het duidelijk dat ze gemist werden. De Rotterdamse veteranen geven een prima show met wat nostalgische knallers.

Ook DAC heeft een tijdje niet in groepsverband opgetreden. Hoewel vrijwel alle leden van de Amersfoortse groep bezig waren met soloprojecten, is er vanavond enkel ruimte vrijgemaakt voor de oude DAC tracks. Wudstik benut zijn stem optimaal tijdens de zanggedeelten, terwijl Jiggy’s podiumervaring het meest opvalt; de man is een brok energie. In zijn enthousiasme kiest hij echter het verkeerde moment om te stagediven en komt daarbij tamelijk hard op de vloer terecht. Gelukkig krabbelt hij weer dapper omhoog en weet hij na een paar minuten van zichtbare verwarring met de rest van de groep hard af te sluiten met het nummer Doorhalen.

Ondertussen is de basement een volgestouwde broeierige ruimte geworden en is de vloer nat van het gemorste bier. Zwart Licht stuitert en springt over het kleine podium en dat blijkt aanstekelijk. Wederom vervaagt dankzij het lage podium de grens tussen publiek en artiest en staan een aantal feestgangers binnen een mum van tijd gezellig met Akwasi en Leeroy te rocken op de elektronische beats van producer Hayzee.

Dan wordt de basement gesloten en is het aan de bezoekers om een plek te vinden in de grote zaal, waar het de beurt is aan de Amerikaanse Arsonists. Deze blijken een geval apart en bewegen met een soort choreografie de planken op. Tussen de nummers door lijken ze bijna een sketch op te voeren, ze maken veel uitbundige gebaren en kletsen de boel aan elkaar. Hoewel de mannen sinds 2001 geen nieuw materiaal hebben uitgebracht, krijgen ze de hele zaal, de jongere generatie incluis, mee.

De Fakkelbrigade mag het festival afsluiten, totaal niet verrassend, maar altijd gezellig. Naast een paar tracks van het gezamenlijke album brengen Sticks, Rico en Typhoon toch vooral nummers uit eigen repertoire ten gehore. James houdt zich nogal op de achtergrond en maakt met eigen inbreng weinig indruk. Alle ogen zijn op de andere drie, die hetzelfde oude liedje weten op te voeren zonder het op routine te laten lijken. Zo eindigt een prima festival, dat zich met veel variëteit heeft weten te onderscheiden van andere hiphopfestivals, toch nog op een vertrouwde manier. Op naar de volgende tien jaar!

nu op 3voor12