Popmuziek volgens Wende in Watt Popmuziek volgens Wende in Watt

Een happy end voor iedereen

, Tekst: Maaike Wilschut Foto's: Coen Zondervan

Popmuziek volgens Wende in Watt

Een happy end voor iedereen

Tekst: Maaike Wilschut Foto's: Coen Zondervan ,

We kennen haar van de chansons. Van de echtheid op haar gezicht als ze zingt. Het wel of niet geloven is zinloos; wat ze zingt is wáár. De kracht in haar stem dringt – of je ervan houdt of niet – diep door tot in de botste botten.

Een happy end voor iedereen

We kennen haar van de chansons. Van de echtheid op haar gezicht als ze zingt. Het wel of niet geloven is zinloos; wat ze zingt is wáár. De kracht in haar stem dringt – of je ervan houdt of niet – diep door tot in de botste botten. 

Vanavond was Wende anders. Ze was ineens popzangeres geworden. Van Franstalig naar Engelstalig, van liedjes waar het gaat om tekst en gevoel naar liedjes met gewaagde instrumentele experimentjes, rockende gitaarsolo’s en (drum)samples. Wat gelukkig niet veranderd was: Wende als uitdagend, als grappig en vrolijk, als aanstekelijk en opwindend. Al kronkelend om haar microfoonstandaard trok ze blikken naar zich toe, liet ze nekken uitstrekken en stilde ze gedempte gesprekken. Kijk naar mij, luister naar mij, laat jezelf even weg! ‘Oh, wat is dit lekker. Ik ga nooit meer naar het theater, ik blijf voor altijd in de clubs.’ 

Het wás ook lekker. Meteen vanaf de eerste maat wisten zij en haar band te boeien. Een sample van haar snelle, ritmische ademhaling was de basis voor het eerste nummer; de band liet meteen weten niet van een tikje experimenteel, naargeestig en mysterieus terug te schrikken. Ook in de nummers erna werd gewerkt met gewaagde drumsamples en stoere gitaargeluiden. De melodieën die Wende zong waren jammer genoeg niet altijd even mooi en duidelijk. Haar lage stem leek soms weg te smelten in het harde geluid van de band, (‘De geluidsman is vandaag niet blij met mij.’ Was ze verkouden?) en daardoor was de melodie er soms niet goed uit te halen. Naast de hardere nummers werden ook lievere, meer catchy liedjes gespeeld. Er kwamen vriendelijke walsen voorbij die erg mooi en ontroerend klonken. En eerlijk gezegd, met een sip gitaartje of een eenzaam orgeltje komt haar oprechte stem veel beter over. Toen ze haar ‘belofte’ – aan zichzelf? – verbrak en een prachtige chanson trakteerde aan het publiek, waaide er een zuchtje van verlichting door de zaal. Dit was toch eigenlijk wel waar de meesten voor kwamen. 

Dit wilde gelukkig niet zeggen dat het publiek niet zijn best deed voor haar nieuwe muziek. Wende wist met haar pretoogjes en mooie lach de mensen mee te laten zingen op onbekende melodieën. ‘Mmm, mmm, mmm, mmm’ neuriede zij en ‘kom op jongens, het gaat over de dood, zing eens vrolijk mee! Of het gaat over seks. Wat jullie willen. Of over taart. Of over iets waar je heel erg over twijfelt!’. Het ging zelfs nog iets verder. Wende wilde zo graag dat er gedanst ging worden, dat ze er na een aantal leuk gelukte grapjes zelfs een liedje over ging zingen. Het weinig originele en veel te lang gerekte refrein werd gevuld met de woorden ‘let’s dance’ en aangevuld met een geforceerd hiphopachtig dansritme. Het had niet het beoogde effect van een zwetende, swingende en zichzelf uitputtende menigte, maar goed, een enkeling probeerde het. Voor Wende dan maar. Een klein dieptepuntje. 

Er was gelukkig nog genoeg moois over om de danspoging te kunnen vergeten. Een prachtig jazzy liedje en een vreselijk ontroerend gezongen ‘break my heart’ maakten het publiek toch weer even ouderwets aan het rillen. En nadat ze zelfs een heuse ‘gitaarsolo’ speelde (drie vingers onbeweeglijk op de toch zo goed uitgezochte snaren) was alles weer goed en iedereen tevreden. Wat pakt ze ons toch in!

nu op 3voor12