Jonah Matranga en Iamani dompelen Watt in ware liefde Jonah Matranga en Iamani dompelen Watt in ware liefde

"Beyonce zou jaloers zijn als ze het hoorde"

, Tekst: Davey Hoppema Foto's: Marcel van Leeuwen

Jonah Matranga en Iamani dompelen Watt in ware liefde

"Beyonce zou jaloers zijn als ze het hoorde"

Tekst: Davey Hoppema Foto's: Marcel van Leeuwen ,

Soms zijn er van die avonden die met woorden bijna niet te beschrijven vallen. Je wordt overvallen door een urenlang moment gebaseerd op een onbeschrijfelijk gevoel. Je zou het liefde kunnen noemen, saamhorigheid, eenheid, blijdschap. Echter al deze woorden omvatten nog niet wat dinsdagavond in de kleine zaal van Watt gebeurde.

"Beyonce zou jaloers zijn als ze het hoorde"

Iets na negenen schuifelen de mensen vanuit het Wattcafé de zaal in. De toegankelijke sfeer in het café zet zich voort in het intieme zaaltje. Iamani begeeft zich rustig naar het podium. De jonge bebaarde zanger/rapper uit Oakland USA, maakt muziek vanuit zijn hart. Hij heeft onder andere in de invloedrijke hiphop formatie The Attik gespeeld. Pas sinds een jaar zingt hij en heeft hij gitaar leren spelen.  

Als de meeste muziekliefhebbers binnen zijn gedruppeld, maant Iamani het publiek vriendelijk om wat dichterbij te komen. Door de muziek weet hij dingen een plek te geven, zegt hij. Hij vraagt of wij ook wel eens in de knoop zitten met alledaagse dingen. Aarzelend klinkt er een gezamenlijk “ja” uit het publiek. Dan begint hij a capella te zingen en het publiek mag meedoen. “If home is where the heart is, then I never stop learning to love!” De zaal is verrast en neuriet eerst wat onwennig. Even later zingt de zaal rustig maar onomwonden mee. Op zijn shirt staat de tekst ‘beats for peace’. Met de vingers knippen we met z’n allen vredelievend verder. De frivoliteit waarmee hij alles brengt, werkt aanstekelijk. We moeten ons lichaam losschudden. Het publiek vibreert mee.  

Buiten straalt de zon en binnen straalt Iamani. Met een flinke dosis humor praat en zingt hij zich door het optreden heen. Maar zonder de diepere boodschap uit het oog te verliezen. Liefde, vrede, innerlijke rust. Tussen elk nummer zegt hij wel iets zinnigs. Hij eindigt met een hiphop nummer, ‘Grace’. Terug naar zijn roots. Het volume is omhoog gegaan, om ons te laten trillen op de beat. Iamani werpt een venijnige blik de zaal in, als de bas dreunt en hopt relaxed over het podium. “If home is where the heart is…”, herhaalt hij nog een keer, en het publiek reageert volgzaam: “then I’ll never stop learning to love.” 

Iamani maakt dan plaats voor Jonah Matranga, de hoofdact. Hij stelt voor dat Jonah de moonwalk doet in het (spraak)water dat hij heeft gemorst. Een bruggetje naar Michael Jackson is gelegd. Op zijn blote voeten en met akoestische gitaar betreed Jonah het podium.  

Jonah Matranga maakt momenteel muziek in zijn eentje. Er staat wel weer een nieuw album in de planning met zijn laatste band, Far, maar vanavond doet hij het nog alleen. Het bruggetje naar Michael Jackson bewandeld de zanger sereen. Hij praat ingetogen en lief. Een dialoog over MJ uit de film ‘Three kings’ heeft hem geïnspireerd. Hij doet een langzame versie van ‘I want you back’. Door zijn guitige uitstraling weet je soms niet of je de zanger serieus moet nemen. Als hij gaat spelen dan is dat snel verdwenen. In alles straalt hij goedheid uit. Maar bovenal is hij een pure muzikant. 

Het volgende nummer komt uit zijn tenen. “I’m better than nothing and nothing is better than this”. Hij schreeuwt het uit. Dan weer sluit hij zijn ogen, dan weer kijkt hij emotievol naar het publiek of omhoog. Hij zet een act neer maar het is geen toneelspel. De muziek is totaal anders dan die van Iamani, maar je voelt dezelfde vibe. Oprechtheid. Passie voor het leven en voor mensen. Dankbaarheid.

De ‘klas’ ontvangt de liefde welgesteld. Het contact met het publiek is verademend. Zijn lieve uitstraling betovert de zaal. Met een muizen stemmetje zegt hij soms thank you, en in een volgend moment schreeuwt hij het weer uit.  

Jonah vraagt het publiek om verzoekjes. ‘Girl’ wordt er geroepen. Een intiem en intens nummer. De paarse lichten op het podium zijn als bloemen op de grond onder zijn voeten. Ook Iamani geniet van het optreden. Hij zit vlak voor het podium op de grond in de kleermakerszit. Een aantal andere mensen is er ook bij gaan zitten. Twee snellere nummers volgen. “Your drug is a heartbreaker”, zingt de Amerikaan. Ook hij gaat terug naar zijn roots, zo lijkt het. Punkrock. Hij ramt op de snaren van de kwetsbare gitaar. Zijn ogen bollen en hij beweegt energiek over het podium. Dan volgt, na een humoristisch praatje, een cover van Beyonce's 'Irreplaceble'. Ze zou jaloers zijn als ze het zou horen. Met een knipoog laat hij een onvervangbare indruk achter. Hij eindigt met een lullaby. Recht uit het hart. “Be strong, so long”, galmt het gevoelig door de zaal. De zanger begeeft zich dan tussen het publiek en besluit met de woorden: “My name is Jonah and I think you are sweet.” 

De avond wordt afgesloten met een innige knuffel tussen Jonah en Iamani. Als slotakkoord freestylen ze er samen nog wat op los. Iamani rapt, Jonah zingt en bespeeld de gitaar. Een elektronische beat begeleidt het talentvolle tweetal. Een heerlijk einde van een memorabele avond, waarvoor woorden tekort schoten en waarbij het gevoel alles vertelde. True love is de eindboodschap. Het publiek zingt nog een keer mee in koor: “True love…!”. En misschien zijn dat wel de woorden die de avond het best omschrijven, ware liefde.

nu op 3voor12