Trike, uw hoop in bange dagen Trike, uw hoop in bange dagen

Trike verwarmt de Exit

, Leen Steen,

Trike, uw hoop in bange dagen

Trike verwarmt de Exit

Leen Steen, ,

Typisch wat een tent als Exit nou zo leuk maakt; je gaat er op de bonnefooi op een regenachtige donderdagavond naartoe omdat je een sms hebt ontvangen waarin een vriend je een optreden aanraadt. Je komt binnen en er blijkt een singer-songwriter avond bezig te zijn, echt niet jouw stiel, en vervolgens wordt je onverwachts van je sokken geblazen door een krankzinnig duo uit Canada genaamd Trike.

Trike verwarmt de Exit

De invallende herfst maakte uw recensent niet blij afgelopen donderdag, maar achter de geraniums gaan zitten en piekeren over alweer een verzopen zomer helpt niet dus een sms was genoeg om de kou te trotseren en naar Exit af te reizen. Daar aangekomen bleek de tent gezellig vol te staan, maar helaas waren er wel singer songwriters bezig. Een aangename bijkomstigheid was dat het geluid lekker zacht stond zodat oordoppen vanavond niet nodig waren. Het eerste akoestische duo rondde net hun optreden af toen ik binnen kwam dus daar kan en mag ik niets over zeggen. Vervolgens nam ene Rikke uit volgens mij Capelle het podium over. Je moet van het genre houden, maar persoonlijk dacht ik meteen aan een filmpje dat ik deze week op myspace zag waarin 2000 idioten tegelijk een akoestische gitaar kapot sloegen op de “kill an acoustic guitarday” ergens in de USA. Nu was Rikke echt niet slecht; toen hij aan het eind van zijn set op het podium ging liggen leek zijn stem opeens sterk op die van Bob Dylan wat mij een visioen van Bob op de grond van een studio opleverde; come hear this nasal sound! Verder ga ik niks zeggen want zoals een christen niet over metalbands moet schrijven moet ik het niet over het troubadourgilde hebben; da’s lullig. Maar daar was opeens Trike; een Canadees duo bestaande uit Stephen Taylor op keyboards en zang (die overigens verdacht goed Nederlands kon spreken, alleen ‘gezellig’ lukte niet, maar dat is een extreem moeilijk woord) en Xania Keane die ook zong en daarnaast een heleboel instrumenten voor haar rekening nam zoals, viool, xylofoon, speelgoedgitaar en daarnaast ook nog een stevig portie van die Ierse tapdans pasjes eruit wist te toveren. Het werd bijna een parodie op Lord of the dance, en volgens mij heeft die Xania er jarenlange lessen opzitten want het zag er technisch doortimmerd uit. De muziek was aangenaam gek en kwam veel leuker over dan de tracks die op de myspace van Trike staan. Live geen rare midi stemmetjes, maar een duo dat alles wat leuk is aan electro pop leuk maakt samenbalt; maffe liedjes over rare onderwerpen met zwaar aanstekelijke beats en melodieën. Wat een groot verschil is tussen de meeste Nederlandse bands in het algemeen en electro duo’s in het bijzonder is dat ze aan de overkant van het grote water weten hoe ze een show moeten geven. Er was heel wat te zien op het podium, het was technisch goed en belangrijker; men was niet bang om ongeforceerd op het podium lekker gek te doen. Dat wil er bij Nederlandse bands nogal eens aan schorten en daarmee kunnen de leukste liedjes met de grappigste teksten volledig in het water vallen (waarmee we weer terug zijn bij die oceaan). Trike had het publiek al na eerste 4 nummers volledig voor zich gewonnen en men kreeg er deze avond geen genoeg van. Er zijn heel wat mensen die hun laatste tram naar huis hebben gemist, maar waarschijnlijk glimlachend aan de barre tocht huiswaarts zijn begonnen. Trike was dit jaar al voor de tweede keer in Nederland te zien (in april stonden ze al in Waterfront) en ik hoop dat ze snel weer komen want Trike is nou precies een soort band die menig saai zomerfestival kan komen opleuken.

nu op 3voor12