Motorpsycho: oeverloos genieten Motorpsycho: oeverloos genieten

Motorpsycho in Watt

, Leen Steen,

Motorpsycho: oeverloos genieten

Motorpsycho in Watt

Leen Steen, ,

Het zal bekend zijn dat ondergetekende geen uitgesproken fan is van lang uitgesponnen muzikale stukken waarin riffs ellenlang herhaald worden. Ik ben meer van de 2 minuten, geen geouwehoer en rechtdoor songs. Wat overigens niet betekend dat ook ik af en toe kan zwelgen in een band als bijvoorbeeld Hawkwind, om maar een zijstraat te noemen.

Motorpsycho in Watt

Het zal bekend zijn dat ondergetekende geen uitgesproken fan is van lang uitgesponnen muzikale stukken waarin riffs ellenlang herhaald worden. Ik ben meer van de 2 minuten, geen geouwehoer en rechtdoor songs. Wat overigens niet betekend dat ook ik af en toe kan zwelgen in een band als bijvoorbeeld Hawkwind, om maar een zijstraat te noemen. Maar toen ik las dat de nieuwe Cd van Motorpsycho een dubbel cd is omdat de 4(!) nummers niet op een enkele cd passen was ik al gewaarschuwd. Dit ging een lange avond worden. Maandagavond naar WATT met het weekend nog in de benen; je vraagt jezelf af of het een spreekwoordelijk maandagavond concert wordt of dat je verrast gaat worden door een knetterende band. De tijd zou het uitwijzen. Er waren ondanks dat het maandag was toch ruim 500 man op Motorpsycho afgekomen. De zaal was op een slimme manier verkleind zodat alles nog redelijk intiem bleef en om kwart voor negen betrad Motorpsycho het podium. Het eerste nummer (un Chien?) begon heel ingetogen maar barstte toch nog redelijk snel los. Dat viel alweer mee en voordat ik er zelf erg in had ging mijn hoofd net als dat van de meeste aanwezigen meeknikken en kreeg ik zowaar bijna zin in een verlengd weekend. Wat me als eerste opviel waren de prachtige gitaren waarop Motorpsycho hun kunsten vertoonden. Bent Saether, de bassist speelde het eerste nummer op een gitaar die geen bas en geen gewone gitaar was. Er zaten toch echt zes snaren op. Dikke snaren, maar echt geen bassnaren. Hij speelde trouwens bijna het hele optreden akkoorden op de bas. Typische stijl. Er passeerden bij elkaar een stuk of 6 verschillende bassen en gitaren de revue vanavond; stuk voor stuk beauty’s van instrumenten. De hihat van de drummer was trouwens ook opvallend; zo groot heb ik er nog nooit een gezien, maatje UFO. Of dienblad zoals een medebezoeker opmerkte. Het eerste nummer klokte bijna 20 minuten. Ehhh. OK, pakkend was het zeker in het begin wel. Geen pauzes tussen de nummers maar strak meten door naar een volgend epos. Wat absoluut duidelijk is was dat hier een trio verdomd goede muzikanten bezig waren. Superserieus en geconcentreerd en technisch bijna volmaakt. Maar toch begon me na een paar nummers, waarmee we algauw een uur verder waren het gevoel op te spelen dat ik iets mistte. Echt entertainers zijn die gasten van Motorpsycho bepaald niet; daar was dit optreden veel te introvert voor, maar daar zat het grote euvel niet. Maar na bijna twee uur werd het opeens pijnlijk duidelijk; ik mistte dikke hasj en wietwalmen in de zaal. Een handje paddestoelen of een met LSD bedruppeld suikerklontje had ook wonderen gedaan. Het is verdomd moeilijk om compleet nuchter of met alleen bier op deze muziek los te gaan. Losgaan deed het publiek dan ook absoluut niet, op een paar zichtbaar onder invloed zijnde hippies na, maar die deelden hun stonedheid niet bepaald. Na meer dan twee uur, en halverwege de toegift, die uiteindelijk ook nog bijna drie kwartier duurde, hield ik het voor gezien en met mij een groot gedeelte van het publiek; vooral rokers natuurlijk… Nababbelend kwam het groepje waarmee ik de rookbinnenplaats van Watt ingedoken was tot een mooie conclusie: Motorpsycho is oeverloos genieten. Beter kan ik het zelf niet verzinnen.
Tags

nu op 3voor12