Klaxons doet waar het voor geboekt is. Klaxons doet waar het voor geboekt is.

Klaxons speelt de kleine zaal van Watt omver

, Tekst: Ro den Braber,

Klaxons doet waar het voor geboekt is.

Klaxons speelt de kleine zaal van Watt omver

Tekst: Ro den Braber, ,

Vrijdag 3 oktober stond zowaar de grote internationale band Klaxons in de basement van Watt. Deze ultrahippe band die volgens velen het predikaat ''act van 2007'' kreeg zou volgens eigen zeggen de stijl van haar debuutalbum zat zijn en een totaal nieuwe weg willen inslaan. Om het nieuwe materiaal te testen en de opening van Watt van de nodige promotie te voorzien kwam de band een dagje overvliegen.

Klaxons speelt de kleine zaal van Watt omver

Nadat Watt ons al eerder verraste met de komst van legende Iggy Pop and the Stooges, kwam de organisatie vervolgens met de bekendmaking dat wederom grote internationale namen Rotterdam zouden aandoen: Klaxons en Franz Ferdinand! Zeker de Klaxons gig was interessant: nadat de band in november 2007 Paradiso volledig uitverkocht en de zaal zo vol kreeg dat het haast uit zijn voegen barstte, stond de band nu bij Watt in de basement; een zaal met een omvang van ongeveer één vijfde van Paradiso! Meteen bij binnenkomst viel er op dat er een extreem contrast was tussen het publiek in Watt en dat in Paradiso zo'n elf maanden geleden: waar glowsticks,''scenekids'' en h&m vesten Paradiso volledig domineerden en de gemiddelde leeftijd zo rond de 16 lag, waren zwart en grijs de kleurtinten die dit publiek kenmerkte en zou je de gemiddelde leeftijd kunnen schatten op ongeveer 25 jaar. Vooral de houding van het wat oudere publiek was kenmerkend: vanaf het begin stonden velen met de armen over elkaar te wachten op wat er komen ging en leek men vooral te gaan ''om er bij te zijn''. Aangezien een klein deel van de trouwe jonge fans wel was komen opdagen en er opvallend veel Engelsen duidelijk kwamen voor een feestje, ontstond er al vanaf het begin een groot contrast: toen de band inzette met The Bouncer, een b-side die zich kenmerkt door de punchline ''Your name's not down, you're not on the list!'' en een extreem opzwepende bas, braken er overal in de zaal kleine pits uit die zich al snel vooraan, vlak voor het podium, concentreerde. Bijzonder, aangezien in Paradiso zo goed als de gehele zaal los ging, in Watt staat het grootste deel met de armen over elkaar simpelweg toe te kijken. Dit gebrek aan enthousiasme leek de band weinig te deren: de ''scenesters'' vooraan gingen volledig los en terwijl het tweede nummer, de grote hit en ravenummer bij uitstek Atlantis To Interzone werd ingezet lag het podium al compleet overhoop door de ravende massa op zon 20 centimeter afstand. Tijd voor een adempauze gaf de band duidelijk niet; Totem on the Timeline mocht de voetjes alweer van de vloer krijgen en het publiek voorin leek in extase. Helaas van korte duur; na deze zeer sterke eerste drie nummers begon de band dan toch over te schakelen op waar men officieel voor gekomen was: nieuwe nummers! Ondanks de aankondigingen vooraf en het openlijk bekritiseren van het debuut bleef het aantal steken op twee: een redelijk rustige track typisch in de lijn van Isle of her en Forgotten Works en een iets sneller liedje wat duidelijk een goede climax of versnelling miste. Al met al geen slechte tracks maar toch apart genoeg liedjes die niet hadden misstaan op Myths of The Near Future, het debuut uit 2007, terwijl de band zo heftig had geroepen dat zij haar debuut minachtte en een geheel nieuwe weg in wilde slaan... Verdere hoogtepunten in de set waren vanzelfsprekend de hitsingles Gravity's Rainbow en Magick, beide staan garant voor een chaos op de dansvloer en het voorste gedeelte van het publiek ging dan ook volledig uit zijn dak. Crowdsurfers grepen hun kans en er werd gepit, gemosht en schattig meegeblèrd: wat een contrast met de rest van het publiek dat passief en bij vlagen ongeïnteresseerd (of misschien gefascineerd en verbaasd?) toekeek en de enthousiaste mensen vooraan met harde duwen terug naar voren werkte indien nodig. Al met al kun je dus stellen dat de avond niet geheel aan de verwachtingen voldeed: ondanks de aankondigingen bestond bijna de gehele set wederom uit het debuut en de 2 nieuwe nummers konden op zichzelf niet boven het oude werk uitstijgen. Ook over het publiek valt genoeg te zeggen: een band die een grote hit scoort met een relatief rustig en poppy nummer als Golden Skans kan er vanuit gaan fans te lokken die niet de tijd nemen even verder te luisteren dan die ene catchy single, dit is jammer omdat dit zowel voor de ravende groep als de rustige toeschouwers frustraties opleverde. Aansluitend op de gig was er een afterparty maar tien minuten nadat de laatste noot gespeeld was werd het publiek door de security vriendelijk verzocht de zaal te verlaten, dit leverde veel verwarring op en eenmaal buiten bij de deur stond wederom beveiliging om de weggejaagde mensen terug te vragen; door miscommunicatie was de zaal onterecht geleegd! Laten we hopen dat Watt zich over dit soort typische kinderziektes heen zet en dit soort internationale bands weet blijven te lokken; een act als deze blijft ondanks de tegenvallende verwachtingen en het ietwat saaie publiek een prachtige avond uit voor een schamele vijftien euro in ons geliefde Rotterdam!
Tags

nu op 3voor12