Grote Prijs van Nederland showcases in Exit (deel 2: pop/rock) Grote Prijs van Nederland showcases in Exit (deel 2: pop/rock)

Overdosis muziek in oranje-gekleurd weekend

, Merie,

Grote Prijs van Nederland showcases in Exit (deel 2: pop/rock)

Overdosis muziek in oranje-gekleurd weekend

Merie, ,

Zaterdagavond was heel Nederland gedrenkt in oranje. Heel Nederland? Nee, een klein bastion hield stand en opende de deuren voor muziekliefhebbers. Exit durfde de uitdaging aan en was twee avonden lang gastheer voor de Grote Prijs van Nederland showcases karavaan. Vanavond was het de beurt aan de bands.

Overdosis muziek in oranje-gekleurd weekend

Vandaag mocht DiX beginnen. Deze professioneel en geolied klinkende band zette meteen stevig in met hun Amerikaans georiënteerde gitaarrock. De uit Nijmegen meegebrachte fans hadden de stemming er direct inzitten. In eerste instantie leek de band in te zetten op Adult Oriented Rock, waar ik persoonlijk niet zo van hou, maar ze revancheerden zich met een swingend hillbilly nummer waar niemand chagerijnig bij kon blijven kijken. Echt een festivalband. Moonpilot uit Den Haag mag dan pas sinds april bestaan, ze timmeren al aardig aan de weg bij club 3VOOR12 en op de Parade. Dit heeft geresulteerd in een goed op elkaar ingespeelde band. Uptempo en melodieuze pop van de Britse slag. Meerstemmige vocalen en vrolijk stemmende liedjes. Een bandje om in de gaten te houden. Hierna bleven we in Britse sferen met The Lendyls uit de buurt van Utrecht. Geïnspireerd door bands als The Rolling Stones , Oasis en The Stereophonics spelen ze stevige vette gitaarpop. Dat de heren inderdaad goed naar deze voorbeelden hebben geluisterd is te horen. De intonatie van zanger Lendyl komt - bijvoorbeeld in het woord revolution – soms vervaarlijk dicht bij Liam Gallagher. Wat ik bij deze band wel wat mis in tegenstelling tot hun voorbeelden zijn de ‘instant meezingbare hits’. Toch weten ze het publiek volledig mee te krijgen. De Rotterdamse Curtains mochten als vierde het podium betreden. Ze knalden er meteen in met hun stevige powerpop. Soms post-punk, soms melodieus. De drummer lijkt niet alleen uiterlijk op Stewart Copeland! Enthousiasme en speelplezier doet heel veel op een podium. Jammer alleen dat ze zang af en toe niet helemaal uit de verf kwam. Hierna was het de beurt aan The Border uit Breda. Wederom een band met een stevige stonerrock basis die soms wat aan de Dandy Warhols gemixt met QUOTSA deed denken. Overdonderend bij vlagen, maar nooit echt inspirerend. Dit lijkt me echt een band die meer dan drie nummers nodig heeft om echt ‘op stoom’ te raken. Sympathiek. De afsluiters van de avond waren de band Allison die een thuiswedstrijd mochten spelen. Hun gedreven powerpop met U2 en Echo & the Bunnymen ondertonen vloeiden als vanzelf van het podium. Ook deze band heeft al aardig wat merkbare speelervaring waardoor je als publiek echt getrakteerd wordt op een band die z’n mannetje staat. Zelf had ik vrij weinig gevoel bij de muziek, maar ik denk dat de overdosis muziek van dit weekend me nu echt parten begon te spelen! Zoals gezegd in het intro kennen de showcase avonden geen winnaaars of verliezers, maar de jury zal toch een keuze moeten maken. Ik benijd hen die keuze niet. Elke band of singer songwriter heeft zijn eigen kwaliteiten. Geen enkele is slecht, maar de eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik deze twee avonden geen echte uitspringers heb gezien. Het blijft ook vreselijk moeilijk, om je in 15 minuten te profileren. Daarvoor zijn complete concerten toch een betere plaats. We zullen het eind juli weten wie doorgaan naar de halve finales. Net op tijd voor DE aftrap was de avond alweer afgelopen. Een beetje met een sisser, de beamer ging snel aan en veel publiek haastte zich naar huis of café. Jammer dat deze avond niet in eenzelfde jubelstemming als vrijdag mocht aflopen…

nu op 3voor12