Freakfunk van dappere DooDoo’s en stonerrock op hakken Freakfunk van dappere DooDoo’s en stonerrock op hakken

Hoge hakken, echte FUNk

, Tekst: Ben Stam Foto's: Daniel Baggerman,

Freakfunk van dappere DooDoo’s en stonerrock op hakken

Hoge hakken, echte FUNk

Tekst: Ben Stam Foto's: Daniel Baggerman, ,

DooDoo’s Coffee en Cyclone in de Exit, zaterdag 7 juni 2008. Het was een bijzondere avond; een stonerband met zangeres zie je niet wekelijks en DooDoo’s Coffee keerde een nadeel in zijn voordeel.

Hoge hakken, echte FUNk

DooDoo’s Coffee maakt al sinds 1995 freakfunk met een avandgarde randje. Bassist Bruno zei vorig jaar tegen 3voor12: "…ik wil altijd spelen zoals de Red Hot Chili Peppers deden toen ze voor het eerst op het podium stonden; vol overgave en met al mijn energie." Zonder een radiovriendelijke Pepperskloon te zijn. Vanavond gaat de muziek zelfs meer naar kunst toe. Maar eerst wordt er nog even een cycloon (windkracht 12) door mijn haar geblazen. Cyclone: “Stonerrock op hakken”, zo omschreef 3voor12-fotograaf Daniël Baggerman dit gezelschap treffend. Kan aan mij liggen, maar ik ken geen andere band in dit genre met een zangeres. Leuke combinatie. Cyclone is een project van drummer Nico Beemster (Mindscan, Traktor). De frontvrouw in kwestie is Julia Reinhold, beter bekend als singer-songwriter Lenya (winnaar tweede prijs en publieksprijs GPZH 2007). Cyclone smijt smeuiige stoner met vleugjes metal en grunge de zaal in. Het klinkt vertrouwd, hapt zo lekker weg. De songs zitten goed in elkaar en de band klinkt niet direct als een kopie van genregenoten. Vanaf het tweede nummer gaat de band ook zichtbaar lekker los, aangewakkerd door de frontvrouw op hakken. Deze zangeres beschikt over een krachtig stemgeluid, al ging de microfoontechniek niet overal vlekkeloos. Daardoor kwamen hoge uithalen niet allemaal door en was er nogal wat onbedoelde feedback van de mic. Maar, hey, volgens mij is dit het eerste optreden van deze collaboratie. En als singer-songwriter lijkt het me best wel wennen met zo’n bak volume achter je. Julia straalt plezier uit en is geloofwaardig als ‘rockchick’. Wat verder opvalt zijn de mooie twin-gitaarsoli (a la Thin Lizzy, zeg maar) van de beide gitaristen. Het derde nummer is uptempo met veel dubbele basdrums en zangeres Julia hanteert een megafoon. En dan is de koek op. Jammer. Ik hoop dat we hier snel meer van horen. Je kunt Cyclone over je heen laten komen op 18 juni a.s. in Waterfront op Julia Reinholds ‘Eindexamen RPA’ (Rotterdam Pop Academy, Codarts). Zowel Lenya als Cyclone zullen dan spelen. Deur open: 20:30, aanvang 21:30, einde 23:00. De entree is gratis. DooDoo’s Coffee: DDC betreedt als trio het podium: Wouter van Wijk op drums, Bruno Ferro Xavier da Silva op bas en Nanko op gitaar. Geen zanger? Nee, de band blijkt ‘in-between’ twee zangers. Een instrumentaal optreden dus. Zou dit goedkomen? Afgaande op de muzikale inventiviteit van deze heren op het plankier, die we ook kennen uit formatie’s als Stöma en Doktor Schnitt, ben ik nieuwsgierig naar wat er komen gaat. De band begint met een rustig gitaarintro, waarbij Bruno cello-achtige klanken uit zijn bas haalt met de strijkstok. Kort daarop knalt het trio er explosief in. Eerder een beroep op de heupen dan op de headbangspieren. Zeker de dames in het publiek voelen zichtbaar de pulsen die het ritmetandem Bruno (bas) en Wouter (drums) ze oplegt. Daaroverheen de veelzijdige gitaarpartijen van Nanko. Gedurende de set wordt er afgewisseld tussen knalrauwe funk en meer ambiente stukken. Fantastisch om te zien is de communicatie tussen het drietal; ze voelen elkaar feilloos aan en improviseren. Je ziet ze naar elkaar kijken, elkaar opzoeken. Van die Flea-Frusciante-onderonsjes. De drummer heeft ook aan een subtiele hint genoeg, hij houdt zijn maten goed in de gaten. Als je door je oogharen kijkt kun je je voorstellen dat je een voyeur bent in de intimiteit van de oefenruimte, waar de muzikanten gepassioneerd en vrij de muziek met elkaar bedrijven. Geen speld tussen te krijgen, zo hecht. Bijna jazz. De afwisseling in ‘moods’ weet mijn aandacht vast te houden. En natuurlijk de rubberface van Bruno. Regelmatig lijkt hij in trance te verkeren, dansend als een lijpe sjamaan, gekke-bekken-trekkend, kijkt gevaarlijk de zaal in en zit helemaal in zijn muziek. Prachtig om te zien. Daarnaast haalt hij geluiden uit zijn bas die doen denken aan een auto die heftig remmend tot stilstand komt. En Nanko tovert achteloos sirenes uit zijn gitaar. Nee, in deze set is geen plek voor een vocalist. Dan neemt de band gas terug met een mellow stuk. Bruno geeft aan, dat als er één moment is om de brand in je joint te steken, dat dat nu is. Nanko’s neurotische gitaarsolo vormt een mooi contrast en doet aan de soleerstijl van Frank Zappa denken. Vervolgens gaat de band heftig aan het goochelen met diverse effeckastjes, loops en andere toys. Het is een dolle draaimolen van geluiden geworden. En op het moment dat de noise op orkaankracht komt, wordt deze met een druk op de knop abrupt afgebroken. Zo onverwacht, dat het grappig is. Achterin de set een oud DDC-nummer. Bruno zingt hierbij. Dat is toch ook wel weer lekker, gewoon een funkrockliedje met zang. Het nummer slaat goed aan bij het publiek. Het maakt mij heel benieuwd naar een volgend optreden van DDC, als ze weer met zijn vieren zijn. Gelukkig. Dit instrumentale optreden bleef boeien. Meer dan een uur lang. Dat vind ik knap. En dapper. Het was een bijzonder DDC-optreden, zo zonder zanger. Er was veel ruimte voor improvisatie en experiment. Bijna jazz, ja. Het bleef nog lang gezellig in de Exit. Het niveau daalt met het stijgen van de bierconsumptie. Plannen rijzen voor een op te richten Hyve: ‘DDC op North Sea Jazz’.

Nu op 3voor12