Het grote Metropolis 2008 verslag - Deel 1 Het grote Metropolis 2008 verslag - Deel 1

Stöma, Aux Raus, Voicst, GMB, Friska Viljor, Toxocara, Cenobites

, Tekst: Annet Brugel en Ben Stam,

Het grote Metropolis 2008 verslag - Deel 1

Stöma, Aux Raus, Voicst, GMB, Friska Viljor, Toxocara, Cenobites

Tekst: Annet Brugel en Ben Stam, ,

Het Metropolisfestival was op haar twintigste verjaardag weer net zo frustrerend als andere jaren. Er is simpelweg te veel om alles te kunnen zien en ontdekken.
3VOOR12Rotterdam deed toch een manmoedige poging en samplede een festival bij elkaar. Vandaag deel 1.

Stöma, Aux Raus, Voicst, GMB, Friska Viljor, Toxocara, Cenobites

STOMA: Wat mij betreft is het nergens écht gaan spetteren op Metropolis. Op een paar regendrupjes op mijn 3voor12-plu na dan. En bij de Cenobites. Lag dat nu aan mij? Waarschijnlijk niet, ik hoorde hetzelfde van meerdere mensen, die ik sprak. Maar wat mij betreft zou dit eerste optreden, dat ik bijwoonde, direct de toon zetten. Stöma had absoluut niet te klagen over belangstelling. Ik zag in een behoorlijke crowd, veel boekers en programmeurs van Rotterdamse zalen staan. Wat mij betreft kwam het niet over. Band en publiek wilden maar niet warm worden. Nouja, het was nog maar 13.30. Nog niet wakker? Meer bier nodig? Ik weet het niet. De immer extraverte en sympathieke bassist kwam ook niet echt los. Gespannen? Teveel daglicht? Te vroeg? Ronduit jammer vond ik de negatieve opmerkingen van de frontman over het geluid van het PopUp-podium en Metropolis vorig jaar. Zovelen die daar van dromen. Zoiets lul je niet meer recht. Zelfs Bruno niet. Volgende keer maar weer in een donkere kroeg. AUX RAUS: Het energiespuitende en humoristische Aux Raus is met z’n tering harde gabberpunk toch wel de trekker van het bontste publiek deze Metropolis. Wat trekker, nee, resolute opzweper, grote versierder van festivalland wel te verstaan. Een hossende pit van zeven bij zeven meter is zo gecreërd. Er is geen ‘Bont Van Wilde Dansers’ die dit voor elkaar krijgt. Luuk Bouwman (de highspeed gitarist annex electroboomblastergehaktguy) en Bastiaan Bosma doen het met zoveel plezier. De gitarist en zanger en onzichtbare electroboomblaster van Aux Raus zetten niet alleen een wervelde show neer, de gabberpunk is ook nog eens rete strak; net als het meerdere male tentoongespreide kontje van zanger/microfoonbeuker Bastiaan. Tijdens het nummer Wire kronkelt het snoer in zijn Rasthof Unterhose. De crowd die zich, mede door het wilde dansen, niet laat besurfen, is voor Bastiaan een geplaveid surfpadje. Met een rood aangelopen, losgebeukte, maar voldane kop verlaten de welkome gasten de grote Workers Stage om hun busjes-flight naar Free Funk Festival Venlo te halen. Volgende week gaan ze publiek in New York voor hun bek .... spelen. VOICST Net op tijd om het hitje ‘Everyday I work on the railroad’ mee te pikken. Voicst (Amsterdam) is de grote publiekstrekker. Het veld staat dan ook vol. Zoals bekend, aan onze eigen Elle Bandita (bijna-ex-Riplet) de eer om de gitaar van de geblesseerde Tsjeerd Bomhof over te nemen. Ze kan het niet laten om even in de microfoon “Rottûhrrrrdaaam! Ech wel!” te roepen. Goed zo, beetje tegenwicht kan geen kwaad. Verder past ze prima in het (muzikale) plaatje, net als de tijdelijk gitaarloze frontman. Het ziet er niet raar uit, hij weet zich prima een houding te geven. Ik heb Voicst voor het laatst ‘in het echie’ gezien in februari in So What, Gouda. Toen vond ik het een hele leuke show. Nu is de show nog net zo leuk, maar de muziek een stuk overtuigender. Wat zijn die gasten gegroeid, zeg! Bij de weg (A15?), Tsjeerds zang klonk ook uitstekend. Wellicht is het een geluk bij een ongeluk; van zanger/gitarist naar zanger/frontman. We zullen zien. GMB: Laatste tien minuten GMB gezien. Zag ik hem vorig met alleen een dj (en een paar gastmuzikanten) in Waterfront, dit keer had hij een strakke liveband achter zich staan. Heerlijk zomerse reggaeklanken, zo in het zonnetje. Behalve dat GMB rapt, laat hij weer horen dat hij prima kan zingen. Diepe boodschappen in lichte verpakking, zoals ook Michael Franti de aandacht vast houdt. TOXOCARA Vanaf de wc’s bij de tent hoor ik de dubbele basdrums al trappelen als ongeduldige paarden. Hoewel ik eigenlijk op weg ben naar The Death Letters, kan ik het niet laten een ommetje via het PopUppodium te maken. Naarmate ik dichterbij het podium kom, voel ik de energie toenemen. Oude tijden herleven. Ik volg de deathmetal al een jaar of tien niet meer als actief luisteraar. Toxocara speelt een degelijk potje, het klinkt allemaal lekker vertrouwd in mijn oren. Het hondstrouwe publiek staat rijendik. Ik krijg niet de indruk dat ik de afgelopen periode veel ontwikkelingen gemist heb. Alle extremen bereikt, de ruimte voor ontwikkeling van de muziekstijl komt op mij over als minimaal. Het fanatieke en zich verjongende publiek lijkt er geen boodschap aan te hebben. Deathmetal dood? Welnee… Een volwassen vent wordt toch ook niet langer? En The Death Letters? Ja, die paar minuten die ik er nog van meekreeg, dat klonk aantrekkelijk genoeg om meer van te willen horen. CENOBITES Achteraan was het geluid op het PopUp Podium bijzonder slecht. Het enige dat er bovenuitkwam, was het terugkletteren van de contrabassnaren. Een geluidje waar ik van hou, omdat dit dat typische rock-a-billy-geluid meegeeft aan deze heftige psychobilly. Maar als je alleen het kletteren hoort (dat kon je geen aangenaam ‘tikken’ meer noemen), lijkt het net of er een percussionist uit de maat mee zit te meppen. Dichterbijgekomen valt het gelukkig mee. Knetterhard en tegen hardcore thrash (sorry guys) aan, qua energie. Smerige b-vocalen, die aan zombies uit een benauwende crypte doen denken. Bijna deathmetal, maar dan met meer zelfrelativering. De rode hollowbody gitaar van de meespelende Heavy Lord-gitarist klinkt onwaarschijnlijk schel en dun. De gitarist valt op met de dreads in zijn nek temidden van de typische psychobillykuiven. Pats, daar sneuvelt een vooroordeel. Zoals er –pats!- opvallend veel ouderen de verrichtingen staan gade te slaan. Knap extreme muziek voor diegenen die een gezellig rock’n’rollbandje verwachtten. Tuurlijk, vooraan staat het eigen publiek, al of niet pogoënd. Maar wat een divers publiek staat bij dit feestje te kijken! NEW EARTH GROUP: Terug naar Zuidplein lopend, raak ik buiten het oorverdovende geluid van Cenobites. Ik hoor een bandje spelen op de parkeerplaats. Ik herken die bus, die staat regelmatig bij mij in de straat. Geinige actie. Maar waarom hebben ze geen ‘backdrop’ of iets anders, waaruit hun naam valt op te maken? De Cenobites hadden een hele duidlijke achter de drummer hangen. Maar ik besef me dat ik er opvallend weinig gezien heb. Ik sprak mensen die bij nader inzien bij de verkeerde band stonden te kijken. Dat zijn gemiste kansen. Kun je nog zo vaak je bandnaam roepen, een woordbeeld blijft veel beter hangen.

nu op 3voor12