CD Recensie: Rats on Rafts - So long, and thanks for all the fish. CD Recensie: Rats on Rafts - So long, and thanks for all the fish.

"Ehmmm.."

, Danny Lelieveld,

CD Recensie: Rats on Rafts - So long, and thanks for all the fish.

"Ehmmm.."

Danny Lelieveld, ,

Devo, nee, the Cure, nee! Arctic monkeys! of nee.... eehm...

Eclectisch is denk ik een te klein woord voor de mengelmoes die de 4 jongens uit Rotterdam e.o. neer weten te zetten op hun debuut EP.

"Ehmmm.."

Devo, nee, the Cure, nee! Arctic monkeys! of nee.... eehm... Eclectisch is denk ik een te klein woord voor de mengelmoes die de 4 jongens uit Rotterdam e.o. neer weten te zetten op hun debuut EP. De EP zit in een kartonnen sleeve verpakking, de jongens hebben duidelijk gekozen voor de professionele aanpak. Jammer is het echter dat het mooiste stukje ontwerp alleen op de cd zelf hebben te zien is (de cd zelf ziet eruit als een lp, met de naald erop.) Misschien had het hoesje -leuke foto's overigens- ook iets meer van dit vintage gevoel mee kunnen krijgen. Dit is namelijk echt het eerste wat de programmeur voor ogen krijgt... De vier nummers op de EP klinken als schetsen, die allemaal door andere bands geschreven zouden kunnen zijn. En ook binnen de liedjes zijn deze stijlwisselingen heel duidelijk. Hierdoor krijg ik in eerste instantie een erg onaf gevoel. Het eerste nummer "the improbable robot song", met een komisch stuiterende gitaar/bas afwisseling in de coupletten voelt echt heel erg Devo. Je ziet ze al rondstuiteren in maffe pakjes. Hier begin ik echter al wel m'n twijfels te krijgen bij het 'engelse' accent van zanger David. “(I can't) be bothered”, het liedje voelt onaf, de tweede helft is net iets te gelijk aan de eerste helft. Het intro van het nummer laat gelijk de meest zwakke plek van de band horen, ze zijn namelijk niet zo enorm 'tight'. Muzikaal heeft het 3e nummer orangeorangutang weer diezelfde quirky devo vibe als de eerste. Naar mijn gevoel toch echt de sterkste kant van de band. Echt iets om vrolijk van te worden. Het gebrek aan tekstuele inhoud, de constante herhaling van één woord, maken van dit nummer dan vreemd genoeg weer een 'tussenstukje', en een tussenstukje heb je niet nodig op een ep van 4 nummers. Het einde van de 'plaat' lijkt het meest liedje-liedje. Toch heeft dit nummer last van dezelfde problemen als de andere nummers, het valt tekstueel iets te veel in herhaling. En wat bij dit nummer vooral opvalt is dat accent. Het zal wel persoonlijk zijn, maar het ligt er voor mijn gevoel gewoon net iets te dik bovenop, alsof het moet compenseren ergens voor. De EP loopt over van potentie. Als eindproduct, moet ik toegeven dat ik het gevoel heb dat er meer in zit dan wat je terughoort op de EP. Alsof het net te vroeg, en net te snel is opgenomen. Daarentegen, als 'work in progress' ben ik heel erg enthousiast, en geloof ik dat deze jongens met de tijd nog heel veel toffe nummers gaan schrijven, en ik weet dat hun live shows nu zeer de moeite waard zijn!

nu op 3voor12