Het Stompin' Anticover festival: zoepsooi in de hell aan de voet van de sluis Het Stompin' Anticover festival: zoepsooi in de hell aan de voet van de sluis

Tot aan je enkels in het bier op de zondagavond

, Tekst: Harold Herrie Platen: Tom Kleyn,

Het Stompin' Anticover festival: zoepsooi in de hell aan de voet van de sluis

Tot aan je enkels in het bier op de zondagavond

Tekst: Harold Herrie Platen: Tom Kleyn, ,

Ken je dat? Van die verjaardagsfeestjes die zo gezellig zijn dat je zou willen dat er nooit een einde aan kwam? Nou, in Hellevoetsluis hebben ze daar een oplossing voor gevonden: je geeft het feestje iedere drie maanden gewoon opnieuw.

Tot aan je enkels in het bier op de zondagavond

Het Stompin' festival in Harlem aan het Haringvliet, de Bronx aan het Voornse kanaal, de Hell aan de voet van de sluis, of gewoon Hellevoetsluis is ooit begonnen als het verjaardagsfeestje van local scenester Marco B. (voor iedereen te herkennen aan zijn zwartleren broek, puntschoenen, terugtrekkende haar grens met staartje en Lee Towers bril). Dit was een verjaardagsfeestje dat zo in de smaak viel bij het publiek dat ze er maar een driemaandelijks festivalletje van hebben gemaakt. Wat naar mijn idee een goede keuze is geweest. Het werkt heel simpel. Je neemt een kroeg - in dit geval het Barbiertje (niet zo genoemd omdat het een bar met bier is "hoewel dat een fijne bijkomstigheid is" maar omdat er heel lang geleden een kapper in het pand zat). Je neemt een zondagmiddag en -avond en je nodigt vijf bands uit die geen covers mogen spelen (nu ja één enkele per set daargelaten). Je houdt de entree laag: vijf euro in de voorverkoop en tien euro aan de deur en voor dat geld geef je het publiek dan ook nog eens de keuze uit drie maaltijden. De maaltijden zijn zowel voor vegetariërs als voor carnivoren, dingen als opa’s nasi, oma’s bami en natuurlijk tantes tomatenzoep en je kunt er dan ook nog een salade en een stuk Turks brood bij pakken. Voor de goede orde neem je nog een gesjeesde crappy DJ die geen verzoekjes draait, om de ruimte tussen de bands op te vullen en zie daar het recept voor een zeer geslaagde zondag, die je anders toch maar thuis lui aan je zak krabbend op de bank hangend had doorgebracht. Dit is alweer de veertiende Stompin' en we beginnen vandaag met The Cellar Zombies en hoewel bands officieel geen twee keer mogen spelen is dit voor hen toch de tweede keer dat ze hier zijn. Maar ja dat krijg je als er een band afbelt en je op korte termijn iets anders moet regelen. Dan moet je soms de regels een beetje versoepelen. Bovendien waren ze nog in hun embryofase toen ze hier voor het eerst speelden dus dan is het ook wel een keertje leuk om je zombietje te zien als hij heeft leren lopen, toch? Nou, lopen kan je het niet echt meer noemen. Deze peuter heeft ondertussen aardig leren rennen. Ondanks het vroege tijdstip gaat de vaart er meteen goed in (ik was nog niet helemaal wakker maar dat was hierna wel over). Het is al lekker druk in de zaal met mensen die speciaal voor deze band zijn gekomen. Dus ze hebben geen probleem om het publiek mee te trekken in de stuwende Groove van hun set. Het rammelt allemaal lekker stevig door en ondanks wat kleine feedback probleempjes in het begin van de set was dit een lekker begin van de zondagmiddag. Ik begin meteen al het gevoel te krijgen dat dit weer een van die avonden gaat worden, je weet wel, alles waar “te” voor staat behalve te rustig en te nuchter. Maar voorlopig hou ik het nog even rustig en ga eerst nog maar een bakkie thee halen in de naast gelegen Barbershop, “lees koffieshop”. Waar ik dus alleen maar een bakkie thee ga halen want sinds ik ben gestopt met blowen kan ik er dus echt niet meer tegen (je weet hoe het gaat de ergste anti rokers zijn ex-rokers), zelfs de geur irriteert me tegenwoordig. Dan is het even wachten op de volgende band terwijl de DJ van dienst fifties en sixties hits en missers de zaal in slingert. Dus na ongeveer een half uurtje is het de beurt aan The Zerotens uit Rotterdam die een soort van Heavy Sludge P/Funk Rock spelen. Het is hard en stevig met veel zware riffs en ritmes, maar met net iets te weinig swing en groove naar mijn smaak. Maar de mishandeling van het orgeltje kon ik wel waarderen. Je weet wel, van die lekkere scherpe geluidexplosies. Ze doen heel erg boos met een hoop gefuck en 'kill you' en 'kill yourself'. Maar het komt op mij een beetje over als een stelletje brave huisvaders die een dagje oer-schreeuw therapie hebben om weer in contact te komen met hun innerlijke caveman omdat ze al te lang achter de luiers en strijkplank verstopt zaten. Maar deze band heeft ook hun eigen schare fans mee genomen die het allemaal prachtig vinden en de rest van het publiek ook, dus wie kan het wat schelen wat ik er van vind. Het laatste nummer wat ze speelden was in het Nederlands en als enige dan ook echt verstaanbaar, bovendien vond ik dit dan ook hun leukste liedje. Een soort Raggende Manne, maar dan met een lekker overstuurd orgeltje. Het is ondertussen goed druk geworden in het Barbiertje en het is tijd dat het eten word opgediend. Dat ruikt en smaakt goed. Niks fancy’s maar wel lekker. Terwijl de Zerotens aan het inpakken zijn staat de volgende band alweer klaar om hun spullen uit te pakken. De vier uit Engeland afkomstige heren van The WildCards spelen Old school Rock ‘n’ Roll en Blues. Bij de eerste tonen knalt het er meteen goed in en deze gasten weten een goed geluid neer te zetten. Na een paar vlottere nummers kakt het even in naar een soort van wittemans Blues die Robert Cray (dit is dus geen compliment) gespeeld zou kunnen hebben. Maar dat wordt gelukkig snel weer recht getrokken met een paar lekkere knallers. The Wildcards hebben goed de stemming in de zaal gekregen. Het valt mij nu ook ineens op hoe afgeladen de toko eigenlijk is. Iedereen staat echt hutje mutje op elkaar in deze kleine zaal voor het krappe podium. Zodra The Wildcards zijn afgelopen, vluchten dan ook een hoop mensen naar het terras om even wat frisse lucht te happen, hun kruidensigaretjes te roken en te wachten op The Dorktones. Deze drie uit Rotterdam afkomstige heren spelen sixties Beat en hoewel dit een anticover festival heet te zijn hoor ik toch aardig wat bekend materiaal voorbijkomen. Maar ik geloof dat het grootste deel van het publiek dat verder toch niet in de gaten heeft en die vinden het prachtig. Het is niet echt van die wilde Beat maar het zit wel goed in elkaar en het weet de feestvreugde hoog te houden. Na The Dorktones schakelt de huis-DJ ineens over op Balkan Beats en Russen Disco en hoewel hij van de organisatie te horen krijgt dat hij moet stoppen met die 'Kwalitatief Uitermate Teleurstellende' muziek gaat hij stug door met draaien. Na eerst wat bevreemde blikken uit het publiek zijn de mensen al snel aan het dansen tot Jaya The Cat het podium betreedt. Dit is een band die het de aankomende zomer volgens mij heel goed gaat doen op de landelijke festivalletjes. Hun aanstekelijke mix van Reggae, Funk en Rock zet de zaak a la minute haast helemaal op zijn kop. Het is zelfs zo erg dat er even tot kalmte gemaand moet worden om rekening te houden met de minder valide bezoekers. Niet dat het erg veel helpt, want iedereen is compleet losgeslagen en staat te deinen en te swingen op de muziek tot op hun enkels in het bier. Bij hoge uitzondering mag de band nog een toegift spelen. Hoewel dit feestje officieel tot elf uur zou duren is het half één voordat de bar echt dicht gaat en dat wil wel wat zeggen lijkt mij zo. Al met al een veelste gezellig feestje (als dat al bestaat) voor op de zondag. Eigenlijk zouden ze dit op een vrijdag moeten doen dan had ik ten minste nog twee dagen om weer recht te trekken. Dan zou ik tenminste ook niet halfdronken op mijn werk komen zoals nu het geval was. Aan de andere kant, "wie wil er nou nuchter op zijn werk zijn Harold?", hoor ik mijzelf denken. En shit, wat geeft dat een Herrie in mijn hoofd!

nu op 3voor12