Apse in Rotown Apse in Rotown

De nieuwe “post-rock”

, Tekst: Taahan Faber,

Apse in Rotown

De nieuwe “post-rock”

Tekst: Taahan Faber, ,

De vijfkoppige formatie Apse, die door menig recensent de hemel in wordt geprezen wegens hun nieuwe inbreng in 'post-rock', heeft een naam hoog te houden. Dinsdag 28 mei was aan hen de beurt om een indruk achter te laten in het bekendste poppodium van Rotterdam: Rotown. Hun nieuwe "sound" in een bestaand geluid trekt nieuwsgierigen, maar of het de aandacht kan vasthouden, is de vraag.

De nieuwe “post-rock”

Met hun nieuwste cd - Spirit- gaf Apse de wereld van 'post-rock' eind 2006 een nieuw staartje. De mannen brachten ‘tribal sounds’ gecombineerd met zware donkere ‘metal’ klanken in. Wadend door het moeras trekken ze de luisteraar naar de donkere hoekjes in hun hoofd. Het is half tien en Apse heeft zichzelf nog niet laten zien. Gelijk hebben ze : het aantal muziekliefhebbers in de zaal is klein. Maandagavond is geen goede dag om op te treden als je nog geen reputatie hebt gevestigd om op te kunnen teren. Tien minuten later stapt het vijftal toch het podium op. Mensen dringen naar voren. Er ontstaat een knus groepje van circa 25 fans die met biertjes, cola en ijsthee in de hand samen willen gaan genieten van de depressie die eraan komt. De tribaldrums die daarop volgen, willigen die verwachting in. De mannen van Apse gaan op in hun muziek, trekken de luisteraar mee met hun energie. Zwaar klinkt het geluid waarin percussie de hoofdtoon vormt. Donkere drums contrasteren met de open klank van de gitaren, gevolgd door een strakke bass-line in de intro van het eerste nummer. En het tweede, en het derde, en het vierde. Na een half uur vraag ik me af of ze één lang nummer speelden of dat de breaks tussen de stukken door bedoeld zijn om een nieuw nummer in te luiden. De nummers die gemiddeld vier minuten duren, zijn op zich leuk en hebben interessante invloeden. De muur wordt zo nu en dan doorbroken met korte stevige uitstapjes van 2 minuten. Maar, waar de zang je in het begin meetrekt in een wereld van rare meeslepende klanken en muren van fantasie, wordt het na een tijdje een melancholisch geheel van verlies aan inspiratie. De echo staat voluit, en blijft voluit staan... Toch krijgt Apse elke keer weer een uitbundig applaus van de luisteraars, ook na hun laatste nummer. Ik betrap mezelf op een sprankje opluchting als de laatste noot is gespeeld. Een gevoel wat de band en hun volgelingen waarschijnlijk niet met mij delen. Ze komen terug voor een toegift. En warempel, ze verassen mij. De twee nummers die ze hebben bewaard, zijn juist de twee nummers die ze hun positie in mijn lijstje van 'interessante bands' laat behouden. Het geluid van Apse neigt in deze nummers meer in richting bands als Mogwai en Aerogramme, maar met behoud van hun eigen klankkleur. Vurig en gemeend. Na een uur en een kwartier Apse loop ik met gemengde gevoelens Rotown uit. De vraag in mijn hoofd: zal ik hun cd kopen of blijft het bij deze live-ervaring?
Tags

nu op 3voor12