3-jarig jubileum Dying Giraffe in Worm erg geslaagd 3-jarig jubileum Dying Giraffe in Worm erg geslaagd

Mooie dwarsdoorsnede van eigenwijs label

, Christian Dietzel,

3-jarig jubileum Dying Giraffe in Worm erg geslaagd

Mooie dwarsdoorsnede van eigenwijs label

Christian Dietzel, ,

Afgelopen vrijdagavond vierde het Rotterdams/Nijmeegse label Dying Giraffe haar 3-jarig jubileum. Worm bleek de locatie bij uitstek te zijn voor dit eigenwijze label dat een aantal prachtbands onder haar hoede heeft.

Mooie dwarsdoorsnede van eigenwijs label

In verschillende zalen presenteerde het label haar uiteenlopende acts. Zo bracht Ghiu in de grote zaal een puike partij stuiterende noiserock die er mocht zijn. Strak gespeeld, en lekker dissonant. Kort daarna werd de fakkel overgenomen door Pourquoi Me Reveiller, dat een van de trekkers van deze avond bleek te zijn. Voor een behoorlijk volle zaal liet de band horen dat je voor de betere eigenwijze popmuziek echt niet meer persé in België hoeft te zijn. Pourquoi Me Reveiller combineerde Tom Waits met Zita Swoon, dEUS met Broken Social Scene en Pixies met Captain Beefheart. Je moet dan van goede huize komen om toch nog met een Eigen Geluid te komen, maar daar deed de band helemaal niet moeilijk over. Aangevoerd door de zanger en de twee aanstekelijk enthousiaste zangeressen werd Worm compleet platgespeeld. Wat een wereldoptreden! Daarna was het de beurt aan NiCad. Dit internationale gezelschap produceerde een eigenwijze mix van briljante, stekelige popsongs met standaard, recht-door-zee rockballads. Vooral bij de stekelige popsongs wist de band flinke indruk te maken met mooie melodielijnen en totaal onverwachte wendingen. Dat de standaard ballad-achtige songs daartegenover soms te lang duurden nam je dan maar voor lief. Nicad gaf zonder meer een puik optreden weg. In de benedenzaal was vervolgens plaats ingeruimd voor Mark Lotterman. Gewapend met een schattig orgeltje en een akoestische gitaar wist hij het aanwezige publiek met een theater-achtige performance vrij snel op zijn hand te krijgen. Erg leuk! Mucho Maestro wist vervolgens Worm te bedwingen met een set die af en toe deed denken aan een iets meer Spartaanse versie van Franz Ferdinand. Gekleed in uniformen brachten de mannen een strakke set, die vol overtuiging gespeeld werd. Solaire, in de grote zaal, ging daar overheen met een muur van geluid die deed denken aan Oceansize. Drie gitaren, strakke drums, dat werk. Dat de postrock van Solaire nog niet helemaal kan tippen aan deze Britse band komt mede door het feit dat Solaire meestal instrumentale songs speelt. Na een aantal nummers begint het dan ook iets teveel op elkaar te lijken. Dat neemt echter niet weg dat Solaire een aantal monumentale songs heeft waarop het fijn wegdromen is. Oogjes dicht en laten meevoeren dus. Mooi optreden! Mummy’s A Tree mocht de avond afsluiten. De beste omschrijving voor Mummy’s A Tree lijkt te zijn: Spinvis met gitaar, die de betere popmuziek van eind jaren ‘60/begin jaren ’70 heeft ontdekt. Af en toe behoorlijk terug in de tijd dus, maar wel mooi gespeeld. Als het tempo omhoog geschroefd werd wisten met name de opzwepende drums de soms in aanzet vrij doorsnee liedjes tot grote hoogten te laten stijgen. Voor de rustigere liedjes ben je wellicht eerder geneigd de CD op te zetten, maar toch is Mummy’s A Tree een bijzondere band met een aantal prachtliedjes. Dying Giraffe kan dus terugkijken op een meer dan geslaagde avond voor haar 3-jarig jubileum. De dwarsdoorsnede uit haar catalogus liet vrijdagavond zien dat het label een neusje heeft voor bijzonder goeie en uiteenlopende bands. En Worm bleek als bijzondere locatie ideaal voor deze avond te zijn. Er wordt nu al uitgekeken naar het 4-jarig jubileum van Dying Giraffe!

nu op 3voor12