Minder is meer op Metropolis 2007 Minder is meer op Metropolis 2007

Stoere hiphop verbroedert met schone schoenen

Minder is meer op Metropolis 2007

Stoere hiphop verbroedert met schone schoenen

Regenen, dat deed het de afgelopen week en dat was ook de belofte voor het weekend. Maar het bleef zowaar droog op Metropolis 2007. En dus zakte je slechts tot aan je enkels in de modder en kon je voor de rest gewoon genieten van een weinig verassend want even goed als vooraf verwacht festival.

Stoere hiphop verbroedert met schone schoenen

CONCERTEN NU ONLINE! (Scroll direct naar beneden)

Hoe goed je programma ook is, een gratis buitenfestival heeft één allesbepalende en niet te beïnvloeden factor: het weer. En met een week lang regen en druipnatte vooruitzichten leek Metropolis dit jaar ondanks een sterk programma als smerig slootwater weggespoeld te worden. Tot het klokslag één uur zomaar stopte met regenen, alsof de zonnige indiepopliedjes van The Kevin Costners alle wolken weg slurpten als een hele dure Tell Sell-vochtzuiger: het werkt echt!

De verbazing daarover zorgt de rest van de dag voor een onverwoestbaar optimisme. Ok, als je van het ene naar het andere podium wil, ontkom je niet aan een modderbeek. Maar na modder komt het gras, en dat is zowaar groen voor het dubbele Thinkers/Workers Stage, waar de bands elkaar afwisselen. De eerste band hier, Tokyo Sex Destruction, eist je aandacht direct op met haar noisy gitaarrock. De zanger zingt soms als Elvis op speed, maar heeft de moves van aangeschoten wild.

Het rondje bos dat je bij Metropolis altijd cadeau krijgt wanneer je naar een ander podium loopt, is dit jaar een stuk kleiner geworden. En dat is eigenlijk wel heel fijn. Het los zand van podia is nu ingedikt tot een terrein met drie plekken waar je bands kunt zien. Op het grote grasveld staat een dubbel podium en dezelfde constructie is iets verderop ook neergezet voor het lokale en nationale talent op de Oogst Stage en de Popunie Stage. De eerste verrassing dient zich daar aan. Simpel, want frisser dan dit vind je ze niet op een festival. The Girls is nog niet af, maar wel zo enthousiast en overtuigd van zichzelf dat het makkelijk genieten is van de lichtvoetige indiepop die de band brengt.

Wel volwassen zijn The Mighty Roars. Al is het een zwaar gevecht op dit gratis festival, met een publiek dat de meeste bands niet kent. Wat dan zeker niet helpt is "Yeah, fucking Amsterdam!" roepen in de havenstad. Dat maak je ook niet goed met een "Let's see some hands!!" Iets beter doet de "Wanne ride my funky machine" van in zorgvuldig gescheurde legging gehesen zangeres/bassiste Lara het daarna. Toch zijn The Mighty Roars al genoeg door de wol geverfd om zich door de show heen te slaan.

Dat geldt voor meer bands. De namiddag is gevuld met goede namen die het allemaal in zich hebben om groter te groeien. Maar vandaag komen Datarock, 1990s en Jay Reatard niet verder dan een goede show. Profs die hun werk doen.

Het gaat niet op voor Menomena. Die kan het ook goed af zonder een meedeinend publiek en weet dat zelf ook: de freaky muzikantenmuziek heeft weinig woorden nodig. Dat die in het begin vals zijn, vergeten we snel als de machine op stoom komt. Menomena klinkt als een uitgedunde Battles. Juist de ruimte die Menomena in de muziek laat, slurpt je erin en laat je daarna een universum aan geluid horen.

Iets the enthousiast is The Madd op dat moment op Oogst stage. Vurig en vol overgave speelt frontman Dave von Raven de band van zijn gitaar. Dat klinkt heel ruig, maar het ziet er eigenlijk net te knullig uit, zeker als de band zelf ook niet op de plaats blijft en te veel zwalkt. Die naam, moet van dat spelletje komen. Het hoofd op de speeldoos dringt zich op.. snel verder!

Moke moet het met een leeg veld doen op Metropolis stage. Vlak voor het podium is het vocht van de afgelopen week nog niet ver genoeg weggezakt en het had slechts een uurtje dansende mensen nodig om weer naar boven te komen. Het is een raar aangezicht: zoveel mensen en een lege modderpit voor het podium. Toch klopt het ook weer heel erg. Voorzichtig trekken mensen hun schoenen uit en knopen ze aan hun broek. Van Moke mag het, ze doet waar ze al een half jaar mee bezig is: Nederland stapje voor stapje veroveren met haar Dutchpop.

Naast internationale 'bijna' grootheden vind je op Metropolis ook de helden van eigen bodem. De nieuwste definitie van die categorie is DuvelDuvel. Met Aap-o-theek veroverde de Rotterdammer heel hiphop-Nederland. Zo'n status legt de lat hoog, maar Duvel springt er zonder poolstok overheen op Metropolis. Toch heeft de show ook iets flauws. De tracks staan als een huis, de stijl van DuvelDuvel is ongeevenaard, maar tussen de nummers door is van die eigen stijl weinig terug te vinden en graait hij samen met Supahdupah iets te veel uit de "Tien Geboden Voor een Vette Show". "Wie Is Ut?" wordt elke drie minuten gevraagd. De eerst zes keer wil het publiek nog wel meeroepen: "DuvelDuvel!!" Daarna begint de verveling toe te slaan.

Die gaat pas weer weg bij Noisettes. De kapotte ranzige panty is er nog steeds, de onverwachte kattensprongen ook nog. Maar Noisettes willen groot worden. Daarvoor zijn naast een minder chaotische en dus voor een breder publiek te slikken show ook wat leugentjes toegestaan: "This is better than Glastonbury." Yeah right, omdat je hier slechts tot aan je enkels in de moddah zakt zeker...

Wel geloofwaardig en daarom de absolute winnaar is Kubus & BangBang. Ex-drugsverslaafde BangBang is met stip ruigste ruigste gangster van Metropolis. Dat weten niet alleen de rappers van Winne, die net zelf hebben gespeeld, maar ook de toffe jongens met pittbuls die zichzelf in hem herkennen. BangBang hoeft het niet te hebben van de juiste broek en kan gewoon plastic zakjes om zijn gympen trekken zonder uitgelachen te worden. Diezelfde tegenstelling hoor en zie je ook op het podium. De donkere beats worden live neergezet door een overblije Kubus die maar niet kan stoppen met lachen en continu het publiek filmt voor zijn funniest home video. De verbroedering is compleet dankzij BangBang, die vlijmscherp rapt en zo onaantastbaar is dat hij het zelfs kan maken om ten overstaan van voetbalsupporters en voorbijslenterende families zelfs de handne op elkaar krijgt voor zijn toegift, een gedicht. "This is pure poetry man!" "Yeah!!!"

The Archie Bronson Outfit mag het veld daarna leeg spelen, wat best lastig is met zulke bizarre manische muzikanten die eruit zien als Canadese houthakkers die erop los hakkenshakken.

 

 

nu op 3voor12