Motel lekker relaxed maar weinig echte hoogtepunten Motel lekker relaxed maar weinig echte hoogtepunten

Het zaterdagverslag met Midlake, Pop Levi, Rodriguez, Jamie T, en Patrick Wolf

, Redactie 3VOOR12Rotterdam,

Motel lekker relaxed maar weinig echte hoogtepunten

Het zaterdagverslag met Midlake, Pop Levi, Rodriguez, Jamie T, en Patrick Wolf

Redactie 3VOOR12Rotterdam, ,

Programmamakers Ron Euser en Harry Hamelink zeiden het al: alleen al door het ontbreken van rijen was Motel Mozaique dit jaar al geslaagd. Dat dat kwam omdat er weinig echte grote knallers waren, zeggen de heren er voor het gemak niet bij. Maar daar hoeven we niet om te treuren want op Motel moet je gewoon verrast worden!

Het zaterdagverslag met Midlake, Pop Levi, Rodriguez, Jamie T, en Patrick Wolf

Uw verslaggever toog ’s middags al naar Station Hofplein waar Perron Mozaique gebouwd was. Een stellage in paars siert het stukje niemandsland naast de rails. Wat hebben de makers weer een leuk lapje grond weten te confisqueren. In de heerlijke lentezon zien we Tim rappend zweten, of zwetend rappen. Na het avondmaal (een week te laat, jaja) rennen we snel naar de Schouwburg om Midlake om 20.30 u te kunnen volgen. Helaas komen we er niet meteen in door verkeerde instructies van de security. Na 5 minuten heen en weer rennen mogen we dan toch naar binnen. Ik zie vijf serieuze Amerikanen die afgeleid worden door een balon die door de zaal bouncet. Blijkbaar hebben ze dit soort joligheid niet eerder meegemaakt. Midlake is een band die op plaat prachtige herfstige liedjes maakt, over ‘snowshoes and hunters’. Ik draaide de plaat veel afgelopen herfst, dus dat was het dan ook even op deze stralende lentedag. Een tikkeltje onwennig is het allemaal wel voor de heren, al musiceren ze als de beste. Het ene koortje is nog mooi als de ander, alleen er is zo weinig meerwaarde vergeleken met de plaat. Na Midlake werd het tijd om via de (wederom) gezellige hal naar Pop Levi te gaan. Deze act was moet wel heel goed geweest zijn aangezien mijn poging de zaal te betreden al gauw op een fiasco uitliep. Dan maar even naar Jamie T in Off Corso, voordat we naar Rodriquez gaan. We komen makkelijk de zaal in en Jamie staat voor een goed gevulde zaal. Het blijkt maar weer dat Off Corso eigenlijk veel fijner is als grote zaal dan Nighttown, mooier en groter en minder dringen bij de deur. Jamie is zo’n bijdehand Engels mannetje, een soort solo Arctic Monkey. Hij speelt vanavond alleen met zijn akoestische bass. Het heeft wel lef en zijn scherpe teksten doen het goed, alleen na vier nummers vind ik het toch wat saai worden met alleen een bassje. Na een goede paella maken we ons op voor een nogal vreemde eend in de bijt. Niks aanstormend bandje, maar een ruime zestiger met als specialiteit de blues. Zoals een traditionele bluesman betaamd werd deze humoristische figuur netjes aan de arm naar de microfoon geleid en na wat overleg met de gelegenheidsband kwam de bluestrein langzaam op gang. Maak plaats voor Rodgriguez! Rodriguez en zijn Nederlandse begeleidingsband bleken slechts één keer gerepeteerd te hebben en dat bleek helaas wat weinig. Te veel overleg en haperend in- en outro’s maakte dat de sfeer er in de goedgevulde zaal er niet helemaal goed in kwam. Knullig moet de band zich voorstellen, die uit Excelsior corryfeen bestaat, zoals Anne Soldaat (Daryll-Ann). Rodriguez zelf leek echter prima in zijn element en hij strooide dan ook flink rond zowel kledingstukken als met oneliners: I’m not getting old, Im just getting dead! You can’t trust women ‘cause you can’t trust men! Of het door het weer of door de achtergrond van Rodriguez kwam weten we niet, maar af en toe waanden we ons toch even in een warm, zwoel zuidelijk nowhereland waar midden op een of ander stoffig plein de lokale helden hun zwoele levensliederen ten gehore brengen. Alsof JJ Cale naar warmere oorden getrokken was…. Na al die muziek even wat theater dacht ik, we zijn tenslotte in de Schouwburg. Het gozertje wat ooit Rik speelde in Vara’s Oppassen, Matijs Jansen, had namelijk een solo voorstelling gemaakt over Kurt Cobain. Vijf trappen later kwamen we in het zaaltje waar het moest gaan plaatsvinden. Het bleek een teleurstelling, Jansen had wat flarden uit Kurts dagboek genomen en daar een allegaartje van gebakken waar de honden geen droog brood van lusten. Het gebeuren eindigde met persoonlijke poep en kotsgrappen, die Jansen meemaakte in Marokko toen hij van de dood van Kurt hoorde. Ik zag er geen lijn in en heb geen idee wat de bedoeling was van deze voorstelling. Snel door naar Patrick Wolf in de grote zaal dus maar. Deze Wolf had ik al eens eerder gezien op MoMo. Het kunstige knaapje was gegroeid al vond ik zijn show niet echt boeiend. Een beetje zeurderig mannetje die Wolf, al vond het publiek het allemaal wel mooi. Om de avond toch in majeur af te sluiten was er aansluitend de dj-set van Tom Barman die de voor ons wat tegenvallende zaterdag, met heel veel gitaren, opbeurde met snaarloze en vette minimale techno. Niet voor iedereen de perfecte dansavond maar voor ons kwam het als een verademing en de sfeer zat er dan, eind goed al goed, toch goed in!
Tags

nu op 3voor12