Alice wint Grote Prijs van Zuid-Holland categorie Singer/Songwriter in Rotown Alice wint Grote Prijs van Zuid-Holland categorie Singer/Songwriter in Rotown

Singer/Songwriters versus bands; concurrentievervalsing?!

, Tekst: Merie Foto's: Daniel Baggerman,

Alice wint Grote Prijs van Zuid-Holland categorie Singer/Songwriter in Rotown

Singer/Songwriters versus bands; concurrentievervalsing?!

Tekst: Merie Foto's: Daniel Baggerman, ,

Op eerste Paasdag stonden Aletta, Lenya, Bodar & The Bellboys, Flower To The People, Alice, Kat Leese, Invisible Movements en Vera in de finale van GPZH categorie Singer/Songwriter.

Singer/Songwriters versus bands; concurrentievervalsing?!

Op eerste Paasdag stonden Aletta, Lenya, Bodar & the Bellboys, Flower To The People, Alice, Kat Leese, Invisible Movements en Vera in de finale van GPZH categorie Singer/Songwriter. Bij de competitie Singer/Songwriter dit jaar was de eis van maximaal drie akoestische muzikanten op het podium losgelaten. En dat was te merken. De eerste en tweede prijswinnaars deze avond speelden beiden met een complete band. Het is de vraag of de andere kandidaten – die wel slechts met twee of drie personen optraden – hierdoor geen oneerlijke concurrentie werd aangedaan. Maar liefst acht acts gingen de strijd aan om de aandacht van het publiek. Duo Invisible Movements had de ondankbare taak om al tijdens de binnenkomst van het publiek te moeten spelen. Het is sowieso lastig om tijdens het bier bestellen je aandacht bij het podium te houden. Als daar dan ook nog eens mooie, melodieuze, maar vrij kleurloze liedjes vandaan komen, is de zaak helaas verloren voor deze jongens uit het Westlandse De Lier. Alle Michael Stipe-achtige stemvibraties van Christian Alsemgeest ten spijt. De Rotterdamse zangeres Aletta was de enige muzikant vanavond die werkelijk een nieuwe invulling gaf aan het begrip singer/songwriter. Haar soulvolle liedjes werden in melodie en ritme ingevuld door vinylscratcher Th’Acquisition. Een originele aanpak die wel iets pittiger had mogen worden doorgevoerd. In de mix werden de scratches erg naar de achtergrond gedrongen, waardoor het overall-beeld toch dat van een heppie-peppie meisje achter de piano bleef. Flower To The People - de naam zegt het eigenlijk al - zagen eruit en klonken als een ‘bluesy Sonny & Cher for the naughties’. Professioneel, volwassen en met een goede zangeres. Maar was het genoeg? Ook bij dit Haagse duo vond het publiek bijkletsen belangrijker dan luisteren, tot groot ongenoegen van presentatrice Shirma, die als een strenge schooljuf tussen de optredens door het publiek vergeefs tot stilte maande. De zeskoppige (!) band Lenya van de Rotterdamse zangeres Julia Reinhold had daar iets minder moeite mee. Niet verbazend, alleen al omdat een band natuurlijk veel meer geluid produceert dan een duo met één gitaar! Het vollere bandgeluid, met onder andere een viool, verhulde wel dat Julia af en toe niet helemaal toonvast was. Iets wat veel moelijker is als je in je eentje staat te spelen. Dat gezegd hebbende is zij wel een zangeres die podiumpresentatie met flair heeft. Bij haar voel je in ieder geval dat ze meent wat ze zingt. Iets wat voor het genre singer/songwriter – waarbij het persoonlijke van de liedjes een belangrijk element is – één van de definiërende kenmerken is. Lenya mocht vanavond met het zilver naar huis. De jury zag in haar een gedreven singer/songwriter met potentie en charisma. Lenya had ook het publiek op haar hand en ging naar huis met de Norma-publieksprijs ter waarde van € 250,-. Zangeres Vera uit Rotterdam was misschien wel de meest traditionele singer/songwriter van deze competitie. Zichzelf begeleidend op gitaar en vergezeld van een contrabassist zong zij wat je typische singer/songwriter liedjes kunt noemen. Een beetje folk, een beetje blues, een beetje americana. De kracht van een goede singer/songwiter is eraan gelegen dat goede composities en een stevige persoonlijkheid het publiek bij de les houdt. Helaas kon Vera daar (nog) niet aan voldoen. Ondanks haar mooie stem misten de liedjes nét dat stukje zeggingskracht waardoor je als vanzelf de stil en ademloos toehoort. Het optreden van de van oorsprong Nieuw Zeelandse Kat Leese was verfrissend en oppeppend. Haar licht sarcastische teksten hadden het snufje humor wat veel singer/songwriters – ook vanavond weer - ontberen. Knap, als je om in je onderhoud te voorzien een baan hebt die tegen je principes indruist. Dan schrijf je daar toch gewoon een liedje over? Gecombineerd met droog, punky gitaarspel zette Kat Leese een andere toon waardoor haar optreden als geheel behoorlijk vrolijk stemde. Less is more! Maar ze ontving van de jury niet meer dan de derde prijs. Toch bejubelde de jury Kat Leese om haar sterke songs en eigenzinnige zanglijnen. Kent u die uitdrukking dames en heren van Alice? Droogijs en vuurwerk ontbraken, maar het intro van de band klonk alsof Marco Borsato zelf het podium van de Kuip ging betreden. Wat volgde kan zelfs met een beetje goede wil niet omschreven worden als ook maar enigszins singer/songwriter-achtige muziek. Dit was volbloed soulfunkjazz van de gladste soort. Steengoeie muzikanten hoor, daar niet van. En Alice Hunter is een prima zangeres. Maar wie gelooft haar als ze zingt dat Johnnie Walker her best friend is? Wij in ieder geval niet. On-be-grij-pe-lijk dat de jury deze band met de eerste prijs van een SINGER SONGWRITER competitie liet weglopen. Alice werd door de jury bekroond tot winnaar van deze avond. Het juryrapport luidt: ‘Alice was professioneel en erg soulfull. Haar show was tot in de puntjes verzorgd.’ Het Dordtse Bodar & The Bellboys kon dan ook niet meer tegen al dit audiogeweld op. Hun liedjes die zich het best laten omschrijven als een kruising tussen Billy Joel en Novastar sloegen dood op het sufgebeukte publiek. Hoewel Keane allang heeft bewezen dat je met een bezetting van piano, gitaar en bas best pompeus stadions kan vullen, kwam dit trio (wel mét drums erbij) niet echt uit de verf in Rotown. Daarvoor misten de composities een aanstekelijke hitgevoeligheid die eerlijk gezegd een beetje bij dit soort bandjes hoort. Wat ook niet hielp was dat zanger/pianist Ofke Teekens in een hoekje van het podium was weggestopt, waardoor ook een visueel focuspunt ontbrak. Waar de finale van de singer songwriter competitie van vorig jaar af en toe voelde als een verzameling gekortwiekte bandjes, was het dit jaar een strijd tussen ongegeneerd complete bands en pure singer/songwriters. Gaan de twee wel samen? Of heeft die ene man of vrouw met gitaar die zijn/haar ziel blootlegt de langste tijd gehad? Is singer/songwriter überhaupt een genre? En wat zijn dan de criteria daarvoor? Dat zijn vragen waar de uitkomst van deze competitie zeker geen bevredigend antwoord op geeft… Donderdag 12 en vrijdag 13 april zullen in WaterFront respectievelijk de finales Urban en Bands plaatsvinden. Om 20.00 gaan de deuren open.

nu op 3voor12