Mood O en The Bullfight in Waterfront Mood O en The Bullfight in Waterfront

CD- release wordt donker popfeestje

, Annet Brugel,

Mood O en The Bullfight in Waterfront

CD- release wordt donker popfeestje

Annet Brugel, ,

Voor de CD-release van het album One Was A Snake van the Bullfight werd de hulp ingeroepen van "Waterfront Huisband" Mood 0. Een duister avondje pop noir dus, waar je beurtelings op het verkeerde been gezet werd of van je sokken geblazen.

CD- release wordt donker popfeestje

Donderdagavond, half tien ’s avonds in de WaterFrontzaal en ‘de after dinnerdip’ slaat toe. Dan valt de keuze eerder op een band die meer vrolijkheid en snelheid brengt dan Mood 0. Bij de bar staan drie generaties te converseren. Speciaal voor de release van de cd One Was A Snake is er wat ‘Bullfight-familie’ de concertzaal binnengedrongen. Maar Mood 0 weet er bovenuit te komen en dwingt stilte en aandacht af. De zangstem van Jory Martens is al vaak bejubeld in de media. Hij kan met zijn zang behoorlijk je gemoedstoestand overhoop gooien. Ook vanavond wordt WaterFront door deze huisband in vervoering gebracht. De mogelijkheden die deze kleine kerel met zijn stembanden benut zijn meesterlijk. Als een doorwinterde rocker veegt hij gospel-country, jazz, emo-rock en blues op één hoop. Met z’n ogen dicht lijkt hij zijn eigen levensverhaal op te biechten. Slechts in één nummer, Lost In Here, draait uit op een fiasco. De bandleden spelen prima, daar ligt het niet aan. Maar Jory, wat een aanfluiting, zingt door een me-ga-foon. Als je zoveel met je stem kan, waar hebt dat nou voor nodig? Verkracht je stemgeluid toch niet door zo’n protestoeter! Toetsenist Vincent Lammers is in vorm. Begeesterd zit, knielt, bukt of staat hij achter het keyboard. Zichtbaar telt hij mee om op tijd zijn keyboard aan te slaan. Wat absoluut niet knullig overkomt, als je het Mood 0 repertoire met zoveel bezieling neer kan zetten. Gedurende het gehele optreden zijn zowel Jory als Vincent de frontmuzikanten van de band, maar tijdens Morning Eye is de beurt aan Jan-Willem Kramer om ingetogen op de voorgrond te treden. Met rubberomrande drumstokken laat hij de bekkens en tamboerijn rondom zijn drumstel bescheiden resoneren, terwijl hij de bastrom met zijn voeten aanslaat. Droefenis, voortreffelijk weeggegeven door kanjer Kramer. Mooi, WaterFront is het zoveelste Mood 0-optreden rijker. Al zou het fijn zijn als Mood 0 bij een volgend optreden zijn publiek een keer muzikaal zou uitnodigen om te bewegen. Een tapje met de voet van enkele in het publiek is al genoeg. Voor een band met Vincent Lammers op keyboard is die uitdaging niet heel groot, toch. In de pauze wisselen de voorste rijen qua samenstelling. Waren de zaalpioniers bij Mood 0 jong en hip, nu staan er keurige nette luiden vooraan. In kostuum treden de heren van The Bullfight aan, op drummer Martijn na. Want The Bullfight houdt zich niet aan kledingvoorschriften bij extreme hitte zoals de TPG. De band speelt samen met drie violisten en één celliste. Het levert een beeld op van ‘links voor de kijkers staan de jongens, en rechts de zoete meisjes’. Jammer, de strijkers zouden wel wat meer in de band geïntegreerd mogen worden, aangezien hun bijdrage voor sommige nummers cruciaal is. Verder is het optreden van The Bullfight prima. De nummers klinken aardig conform de cd One Was A Snake. Maar het verschil tussen de podiumbeesten en de breinen achter het nummer is merkbaar tijdens de performance. Bassist Yoram, gitarist Jim en drummer Martijn spetteren achter hun instrumenten, terwijl gitarist/toetsenist Thomas en zanger Nick meer in gedachten hun bijdrage leveren. Dat zet de toeschouwer soms op een wankel been. Nick heeft een flinke, rode roos in zijn colbertrevers gestoken. Nummers als The Ballroom Blitz, Stormsplay Bitter en No Roses, No Thorns zingt hij op theatrale wijze. Achtergrondzangers Yoram, Thomas en Jim zorgen ervoor dat het drama nog eens extra opzwelt, heerlijk. Maar er zijn tijdens het optreden ook mindere momenten. Not Enough To Be Your Deathwish is instrumentaal een ingetogener nummer. De performance van The Bullfight trekt minder publieksogen. Er ontstaat geroezemoes in de zaal, waar zanger Nick zich niet voor af kan sluiten. Hij valt uit zijn rol, zijn stem klinkt te iel, Nick mist zeggingskracht. Gelukkig wordt de misser opgevolgd. Zowel het publiek, als delen van de band blijkt er enorme behoefte aan hebben, The Staring Cult; een goed georkestreerde gitaar- en drumexplosie die alles en iedereen van z’n sokken blaast. De nummers van The Bullfight op het album One Was A Snake zijn rechtstreeks onder te brengen bij legendarische pop-noir. Maar als Nick zijn concentratie verliest vervormen de nummers tot poppy smartlappen. Gelukkig gebeurt dat niet vaak tijdens het optreden, maar het is wel iets wat simpelweg te verhelpen door deze talentvolle, maar kwetsbare gevoelszanger iets meer te begeleiden in zijn gang naar het frontmannen bestaan. Maar misschien kan meer podiumervaring dit euvel ook verhelpen.

nu op 3voor12